The Ancient Technology Cult - The Distant Light (2008)

Het doet qua tracklist wat vreemd aan, zo'n half gevulde cd, het doet me denken aan een toren waarvan de bouw halverwege werd gestopt omdat het geld op was. Toch gaat dit hier niet op, dit The Distant Light van The Ancient Technology Cult is namelijk een single en dan is het ineens een ander verhaal. Het past volgens de maker niet op zijn andere albums.

Dan het belangrijkste de muziek. Wat zoekend komt er iets opgang. Voor mijn gevoel heb ik net plaats genomen in een roeibootje en kom wat los van de kader. Zodra de muziek opgang is gekomen wordt ik meegenomen na het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. The Distant Light had zo uit de Berlijnse School van Tangerine Dream kunnen komen. Langzaam drijf ik dan ook weg. Na een minuut of zeven komt er wat verandering. Een beek groeit uit tot een rivier. Statig trekt er van alles voorbij en aan de opbouw te horen is dit slechts het begin. In mijn fantasie zie ik sterren fonkelen aan het firmament. Omstreeks de dertiende minuut komt er orkestratie in het stuk muziek. Het versterkt de statige sfeer. Even is daar een rustig moment, waarna langzaam en zeker de sequencers aan het werk worden gezet. Wat volgt is heerlijk electronische muziek, eerst nog wat ingehouden, maar al de rem er af gaat wordt ik meegesleept in een verhaal of ik in een achtbaan zit. Aan het einde van de rit wordt ik plechtig uit mijn karretje geholpen, waarna ik veilig en wel met een goede ervaring deze wonderlijke attractie verlaat.

Door de vele sferen die in het stuk zijn verwerkt heb ik toch het idee of ik naar een heel album heb geluisterd. Een dikke voldoende dus voor bijna 35 minuten genot.

Ondanks het feit dat dit een mini-album is, staat er wel een magnum opus op van dik een half uur. "The Distant Light", uitgebracht onder Jim Kirkwood's pseudoniem The Ancient Technology Cult is een uitstekend nummer, waarop alle kenmerken die Jim's muziek zo herkenbaar maakt, aanwezig is.
Met zorg opgebouwde passages, zorgen ervoor dat de eerste helft zeer onderhoudend en spannend overkomen. Ergens blijf ik met een bepaald gevoel hunkeren naar iets wat zich pas laat ontvouwen na de 15de minuut, nl. een grootscheepse sequence-sectie die z'n weerga niet kent. Vanaf dan is het een rechtstreekse trip naar dreigende en kwaadaardige oorden, waar het niet pluis is en er elk moment iets gruwelijks kan gebeuren. Waarom verbeeld ik me juist dat soort waanvoorstellingen in, als ik naar de geweldadige uitspattingen van Kirkwood's muziek luister? Misschien omdat de muziek er gewoon om vraagt ?!
Als het muzikale onweer langzaam verdwijnt, blijf ik achter in de overblijfselen van een duister oord, waar ik zo snel mogelijk uit moet ontsnappen. Alleen als de muziek is afgelopen, realiseer ik me, dat het voorbij is, maar dat ik me wederom ook met The Distant Light uitstekend vermaakt heb. Een ruime 4 voor dit album die ik niet zomaar als een 'tussendoortje' beschouw!