Ed Starink - The Synthfony Album (1993)

The Synthfony Album is de opvolger van Retrospection en bestaat net als dat vorige album uit compleet eigen composities ontsproten uit het brein van Ed Starink zélf. En dat is uniek, aangezien Starink vooral de reputatie heeft om op geheel eigen wijze synth-klassiekers na te spelen. En vooral met dat laatste heeft hij meer succes geoogst dan met zijn eigen werk, getuige de Synthesizer Greatest-compilaties.

Nu ben ik niet echt fan van 's mans muziek, getuige mijn afkeurende commentaar bij het album Retrospection. Echter, na het nummer "World" eens beluisterd te hebben via Youtube, moet ik bekennen toch wel erg nieuwsgierig te zijn naar dit album. "World" is namelijk erg goed en bewijst dat Starink het wel degelijk in zich heeft om degelijk, eigen vakwerk af te leveren.
Hopelijk is de rest ook zo goed.

Toch maar eens op zoek gaan naar dit album, wat nog een hele uitdaging gaat worden, aangezien ie zéér lastig te vinden is!

Inderdaad, World klinkt best lekker. Het wekt zeer zeker de nodige nieuwsgierigheid op naar de andere tracks op dit album.

YouTube - Ed Starink - World

Gevonden! Waar een wil is, is een Marktplaats!

Hoe is de rest van het album?

Ben 'm nu aan een eerste luisterbeurt aan het onderwerpen en vooralsnog ben ik onder de indruk.

"Overture" begint héél Vangelis-achtig (de eerste 2 minuten) en ook een nummer als "Strictly Personal" doet erg aan Vangelis denken. Sommige nummers klinken zelfs aardig typisch en zelfs een tikkeltje komisch zoals "Evil North", een nummer die me overigens in de verte wel een beetje aan Rick Wakeman doet denken. Het is wat dat betreft duidelijk hoorbaar dat Ed goed naar de grootmeesters heeft geluisterd.
Toch geeft Ed Starink over het geheel genomen er een eigen twist aan.

In ieder geval is dit duizend keer beter dan die Synthesizer Greatest-zooi.

Ik kom hier nog op terug !

The Synthfony Album is dedicated to all people who love synthesizer music staat er aan de achterkant van het CD-boekje, dus het moge duidelijk zijn tot welke doelgroep dit album gericht is.

Op The Synthfony Album laat Ed Starink zich voor de verandering eens van zijn eigen kant horen, i.p.v. het oeverloos naspelen van synth-klassiekers. En dit doet hij met verve. Het is een kwalitatief uitstekend geproduceerd album vol met afwisselende nummers. Binnen de nummers zelf gebeurd ontzettend veel. Onderling wisselen rustgevende passages elkaar af met tempowisselingen, bombastische stukken, opzwepende momenten en bij vlagen zelfs wat melige stukjes zoals het kermis-riedeltje tijdens "Finale". Het album zit er vol mee.
Daar komt bij dat ieder nummer verweven zit aan de ander en dat brengt helaas wel een schoonheidsfoutje met zich mee. Sommige overgangen klinken namelijk óf niet, óf vrij warrig. Beter was geweest om elk nummer met een kop en een staart te laten eindigen.

Toch neemt het niet weg dat meneer Starink met dit album bewijst dat hij een zeer degelijk produkt weet neer te zetten, die al zijn dubieuze Synthesizer Greatest-compilaties volledig in de schaduw weet te zetten. Zó hoor ik Ed Starink dan ook graag.
Tevens is te horen dat Ed zijn klassiekers echt wel kent: Op "Overture" en "Strictly Personal" hoor ik zo nu en dan Vangelis voorbij komen. "Evil North" doet me aan een kruising tussen Rick Wakeman en Jan Hammer denken. Hier en daar wat Jarre-invloeden....ga zo maar door.
Tegelijkertijd houdt Ed er ook een soort van eigen stijl op na. Ik kan niet helemaal de vinger erop leggen, hoe die stijl exact in elkaar steekt. Als je het eenmaal hoort, dan begrijp je wat ik bedoel. Het kan te maken hebben met de keuze van klanken, geluiden etc. Het zorgt voor een eigenzinnige, ietwat excentrieke sound.
Ook zijn diverse stijlen muziek terug te horen: een stukje jazz, een stukje rock, een stukje klassiek. Niet bij ieder nummer komt het goed uit de verf; soms klinkt het zelfs wat geforceerd.
Het klinkt echter over praktisch de gehele linie wel erg lekker.
Het verbaasd me dan ook dat Ed Starink in deze trend niet meer albums gemaakt heeft. Compositorisch staat hij zijn mannetje, alhoewel ik dat niet van ieder album die hij gemaakt heeft kan zeggen, getuige bijvoorbeeld Ed Starink - Retrospection (1991), wat ik een vrij belabberd album vind.

Gelukkig kunnen liefhebbers hun hart ophalen. The Synthfony album is gewoon een goed album. Iedere liefhebber van Vangelis, Jean Michel Jarre, Rick Wakeman en zelfs onze landgenoten van Peru zouden dit album gewoon eens moeten checken. Misschien is de algehele sound niet ieder z'n ding, maar ik vind dat Ed hier toch goed mee weg komt en een zeer verdienstelijk album heeft afgeleverd. En daarvoor kan ik alleen maar zeggen: Proficiat!

Vind ik helaas niet. Ed is een held, maar ook dit album komt nergens van de grond. Af en toe een aardig aanzet, maar overall is dit toch synthesizermuziek van een bedenkelijk niveau. Jammer maar helaas. 2 sterren voor de moeite