Ed Starink - Retrospection (1991)

Deze heb ik ooit eens gehad, maar uiteindelijk weer verkocht. Het probleem met dit album is ten eerste de algehele sound die erg steriel en té digitaal klinkt waardoor de productie eigenlijk als gewoon kaal omschreven kan worden. Dit heeft te maken met het feit dat alle nummers digitaal geremixed zijn. Overigens is een groot deel oorspronkelijk terug te vinden op Starinks debuutalbum Cristallin (de eerste acht nummers).
Ten tweede vind ik de kwaliteit van heel veel nummers matig tot slecht. Compositorisch zit het nog wel snor tijdens de eerste selectie van nummers. Maar naarmate het album vordert, wordt het niveau matiger en matiger tot zelfs ronduit slecht. No. 14 bijvoorbeeld (zal de titel maar even laten voor wat het is), is niets meer dan electronisch gepriegel wat in geen velden of wegen ook maar ergens op slaat. Stom en lelijk. Heel veel andere nummers lijken heel wat te zijn, maar kennen dan weer erg matige tot ronduit slechte passages.
De beste nummers zitten aan het begin met "Cristallin" en "Onde Caressante" als beste voorbeelden. Op deze nummers bewijst Starink dat hij eigen composities kan schrijven en zich dus niet alleen beperkt tot het naspelen van synth-klassiekers, wat de Synthesizer Greatest-compilaties bewijzen. Maar blijkbaar gaat dat laatste hem beter af, dan zelf met iets origineels en zinnigs op de proppen te komen. Dit bewijst het leeuwedeel van het materiaal op Retrospection, wat i.m.o. vrij beroerd is.
Eentje om héél snel te vergeten...

Zeer zwak album dit van Ed Starink. Snel zijn geweldige synthesizer greatest collectie weer opzetten. 1 ster