Ed Starink - Cristallin (1981)

Eigenlijk best een mooie eersteling van de toen nog volkomen onbekende Ed Starink. Die we later natuurlijk allemaal zouden leren kennen met de Synthesizer Greatest-albums, die miljoenenverkopen haalden, ook internationaal.

Dit is heel anders: donker, dreigend, verstild en melancholiek, met af en toe, zoals in het titelnummer, een versnellend middenstuk. Niet van het niveau Jarre of Vangelis, maar mooie klanken, waar Starink zich, zeker als debutant, niet voor hoeft te schamen. Ik vind met name de klank van de synthesizer hier mooi, omdat dit de jaren waren waarin deze nog analoog klonken.

Starink zou later sommige van deze nummers opnieuw opnemen voor verscheidene andere albums, maar die digitale versies zijn volgens mij met andere, killer klinkende instrumenten ingespeeld en verliezen daardoor wat van hun analoge charme.

Mooie hoes ook, die aansluit bij de muziek. En een goede LP-persing, zo te zien (en te horen) van de perserij in Haarlem die toen ook platen perste voor CBS en aanverwante labels.