Lil' Ed and the Blues Imperials - Roughhousin' (1986)

Wie niet vies is van een portie onversneden blues, gebracht door vier blije eikels, wil ik dit album onder de neus wrijven. Uptempo, slepende ballads, het komt allemaal voorbij, met een verfrissend gebrek aan vernieuwing. Live heb ik deze heren trouwens jaaaaaaaaaren geleden de grote zaal van De Oosterpoort volledig aan gort zien spelen.

Lil' Ed staat voor Lil' Ed Williams de zanger-gitarist van dit vrolijke gezelschap dat verder bestaat uit half broer James Young (bas), Dave Weld (gitaar) en Louis Henderson (drums).

Dit is een potje stevig blueswerk waar je enorm vrolijk van wordt en dat zijn de heren ook. Met opvolgers met namen als What you see is what you get, Heads Up en Get Wild is ook wel duidelijk wat de heren willen. Lekker spelen, de mensen een plezierige avond bezorgen. Nou dat lukt met dit debuut volledig. Wat heerlijke no-nonsens blues is dit zeg. Natuurlijk worden hier geen grenzen verlegd, maar dit is ook helemaal niet de bedoeling. Toch begint dit album ijzersterk en met You done me wrong for the last time leveren ze gewoon een fantastisch nummer af. Hierna wordt het inderdaad standaard blues, prima maar niet wereldschokkend, maar met Car Wash blues bijna aan het einde wordt ook weer een uitstekend niveau gehaald.

Lil' Ed, die later nog 2 solo albums zou maken, heeft als voordeel dat het een prima gitarist is en bovendien een prachtige half hese stem heeft. Daarnaast is dit jaren 80 album bepaald niet aldus geproduceerd, niet glad dus.

Als je gewoon een lekker stukje blues-rock wil en verder geen gezeur, zet dan gerust dit album op en je hebt het 3 kwartier uitstekend naar je zin.

Bij het op orde brengen van mijn kast met vinyl kwam ik dit album tegen, dat ik eerlijk gezegd enigszins vergeten was. Het is namelijk niet spectaculair, maar wel gewoon oerdegelijke blues(rock), geheel in de traditie van Elmore James en J.B.Hutto, van wie Lil' Ed de fijne kneepjes geleerd zou hebben (het was zijn oom, dus het verhaal zal wel kloppen). Verder helemaal met Hendrik eens. Het tweede album (Chicken, Gravey & Biscuits uit 1989) zou ook zeer goed zijn, dus dat heb ik op mijn lijstje "nog te beluisteren" gezet.