thejazzscène
Jazz moet je zien in haar context. Soms moet je na x-aantal jaar vooruitgang, niet meteen verder bouwen op de vorderingen van een genre. Of juist wel maar door terug te gaan in de tijd. De wortels van het genre, daar ligt vaak de essentie. Jazz was een genre van de slaven. Zwarten, oorspronkelijk afkomstig uit Afrika waar ze in de vorm van stammen, groepen of gemeenschappen leefden.
Fabrizio Cassol, Michel Hatzigeorgiou en Stéphane Galland (de kernleden van Aka Moon) trokken bij het begin van hun samenwerking naar Centraal Afrika waar ze de muziek van de Pygmeeën bestudeerden. Daarna besloten ze over te gaan tot de uitwerking en opname van hun gecomponeerd werk.
Dit is het resultaat. Fusionjazz (met rockelementen) die erg wereldlijk aanvoelt en soms licht tribalachtig overkomt. Dat merk je tevens aan de mooie hoes en de 7 basisbegrippen/ woorden die voor ons in een herkenbare taal vertaald werden. (Also Known As)
Het geheel is erg boeiend. Drie topmuzikanten waarbij ik me helemaal kan inleven in hun muziek. Soms spiritueel soms erg swingend.
Erg sterk werk is dit waarin de bodem van de jazz uit de kast wordt gehaald en verwerkt tot een modern en interessant geheel.
Soms is het die snel zingende tenorsax die je aandacht trekt waarna je aandacht valt op de snel tikkende percussie die dan plots een heel andere wending neemt en een rockachtige slag gaat aannemen om dan terug over te gaan in een snelheid van jewelst. Een plaat die vanaf de eerste noot er recht op zit.
4,5*