Ugly Papas - Ugly Papas (1994)

Waanzinnig ondergewaardeerd album. Als je de invloeden optelt verwacht je een heel eclectisch plaatje en dat is het ook: soms hoor je metalinvloeden, of iets van Beefheart en Zappa, "La météorite" heeft lang naast Gainsbourg geslapen (ten tijde van "Mélodie Nelson"), er is ruimte voor spacy psychedelica ("Marihuana Guitar"), verschroeiende rock ("Ma guitare") en een geinige Bing Crosby-cover. Constanten zijn echter de freaky gitaren (hoor die meesterlijke solo in "Pornografia" en dans), de spokende, doem of seks of allebei aankondigende bassen, de croonende, grommende of ijlende zang, de zwoele, organische dynamiek, het spelplezier en de humor. En dat alles verpakt in uitstekende songs.

Het probleem van deze cd is wellicht dat na een beschrijving als bovenstaande niemand toehapt, omdat elk deeltje van de beschrijving zijn eigen aversies oproept. Gainsbourg? Oh please, verlos ons van die Franse zwijmelaar! Metalinvloeden? Nee, dank u. Humor? Daar ben ik veel te serieus voor.

En toch werkt het, net omdat deze plaat tot geen enkel deel van de beschrijving valt terug te voeren. Het is een rare plaat in mijn collectie, een buitenstaandertje. Eerlijk gezegd kan ik mij geen collectie voorstellen waarin het dat niet is. Wonderlijk geval.

Ik zou het niet beter kunnen omschrijven! Fantastische plaat. Een vergeten parel uit de Belgische rockgeschiedenis. Zou essence dit al kennen?

Supernormal en of ik die ken! Ik woonde in die tijd in Kortrijk en die bende gozers was ook uit die omstreken. Die plaat is werkelijk grijsgedraaid in ons huis, waar we met 4 samen woonden in die tijd. Ook -tig keren live gezien, met Luc Dufourmont als abolute ceremoniemeester. Dikke, dikke plaat!