James Blackshaw - The Glass Bead Game (2009)

Sinds 2004 kunnen we, tot nog toe, elk jaar een album van James verwachten. Niet dat deze korte periodes de kwaliteit van de muziek in de weg staan. Deze man heeft namelijk een geweldig talent en eigenlijk nog niets slechts afgeleverd. Blackshaw is één van de weinigen (die ik ken) die tegenwoordig nog zo'n prachtige combinatie van techniek en gevoel in zijn gitaarspel kan leggen.
Voor wie benieuwd is: een kleine review en het eerste nummer van dit album. Mijn nieuwsgierigheid is in ieder geval gewekt.

(Trouwens, mooie cover art)

Erg mooi die stem van de vrouw op het eerste nummer. De piano komt hier ook in een hoofdrol bij het 3de en 5de nummer. We weten intussen wel wat we kunnen verwachten maar dat neemt niet weg dat hij het altijd prachtig uitvoert. Elke plaat weet me opnieuw te boeien.

4* met kans op meer

Cross, misschien wel het mooiste nummer van 2009.
Heb James laatst live gezien, daar was Cross wel een stuk minder zonder de zang.

Vooral het eerste nummer is echt fenomenaal. Voor de rest is dit natuurlijk weer een uiterst gedegen plaat van Blackshaw.

Ongelofelijk hoe James Blackshaw zichzelf telkens weer weet te verbeteren en een nieuwe dimensie aan zijn muziek weet toe te voegen, wat haast wel zijn eigen mini-genre aan het worden is. Waar ik bij Litany of Echoes de toevoeging van twee piano georiënteerde nummers al erg mooi vond zet Blackshaw de instrumentale ontwikkeling nog verder voort met wonderschone strijk- en zangpartijen. Hoewel die natuurlijk ook al op voorgaande albums aanwezig waren, hoor ik op dit album een harmonie tussen al deze instrumenten die ik nog niet eerder heb gehoord, een warmere klank ook als geheel. Soms vond ik dat Blackshaw wat ontspoorde en dat het erg moeilijk was om de muzikale lijn nog te horen, maar de opbouw en het evenwicht in de composities zijn beter dan ooit te voren op de Glass Bead Game.

Cross is inderdaad een fantastisch mooi nummer, maar niet m'n favoriet. Dat is het ingetogen Fix, dat tussen al het geweld ervoor en erna nog extra veel rust uitstraalt. Ik krijg op een of andere manier associaties met een oud houten huis midden in het bos waar de vloeren kraken en de tijd stil lijkt te staan. Maar alle composities zijn fenomenaal en ook het gitaarwerk - wat toch de basis blijft - is weer virtuoos. Dit is het eerste album van Blackshaw waarvan ik kan zeggen dat er werkelijk geen zwak moment meer inzit.

Na eerst Sunshrine vervangen te hebben door Litany of Echoes, gaat ook die er weer uit en is The Glass Bead Game voor mij nu het absolute meesterwerk van James Blackshaw.

Ik ben niet erg te spreken over James piano uitstapjes.

Ik hoor een simpel thema met een voorspelbare beweging en weinig subtiele toetsaanslag. Het mist het luchtige en etherische wat zijn gitaarspel naar mijn gevoel zo aantrekkelijk maakt

Prachtig dit!

Cross is echt geweldig he. Toch jammer dat hij nooit meer Sunshrine kan verbeteren, dat is toch echt een uniek nummer.

Ik kwam per toeval bij 'Cross' terecht, en zie dat het hier al veelvuldig bewierrookt is. Ik hoef er niets meer aan toe te voegen, eigenlijk. Meesterlijk.

Toch verschilt het niet veel van elkaar. Als je het mij vraagt is Arc namelijk gewoon Blackshaw die gitaar probeert te spelen op de piano. Misschien ligt het meer aan de compositie zelf dan aan het feit dat hij piano speelt in plaats van gitaar?

Kan... Het is al een tijdje geleden dat ik dit album geluisterd heb. En het is ook niet echt "blijven hangen"

Waarschijnlijk verwacht ik meer van een pianostuk dan dat wat Blackshaw laat horen. Hoe dan ook, het sprak mij i.t.t. zijn gitaarspel/composities duidelijk minder aan