The Church - Untitled #23 (2009)

Mooie nieuwe plaat van The Church.
Titel refereert aan hun 23ste album sinds de oprichting in 1980.
De herkenbare stem van Steve Kilbey heeft nog niets aan kracht verloren getuige de opening Cobalt Blue waar gitarist Marty Willson-Piper ook van zich doet spreken. Diezelfde Kilbey beleeft in On Angel Street zijn meest indringende moment van de plaat. Hij blijft dichtbij zichzelf als hij vertelt over zijn relatieperikelen. Heel aangrijpend! Verdere hoogtepunten zijn Anchorage waarin de band zich langzaam naar een climax opwerkt en Operetta.

Bedankt voor de toevoeging, borland, ik heb er maar van af gezien aangezien het een productie in eigen beheer is (op hun eigen unorthodox label) en tot nu toe alleen verkrijgbaar via internet. Maar het is sowieso terecht dat nieuw werk van deze nog steeds interesante en experimenterende band hier een plek heeft.
Mijn exemplaar is helaas nog niet uit Australie overgekomen, maar ik heb er positieve verwachtingen bij: Pangaea en Happenstance zijn uitstekend en de ausie uitgave van Rolling Stone gaf 5/5.

De indie veteranen zijn inmiddels op toernee door Noord-amerika (iets van 25 concerten in 1,5 maand).

Zoals een recensent eens opmerkte: you got to hand it to them, they don't give up in the face of indifference!

Eén van de meest onderschatte bands allertijden. Gek dat ze na hun 'Milky Way' geen grote doorbraak meer hebben geforceerd. Starfish en Priest = Aura zijn meesterwerken, wat mij betreft verdient deze release net zoveel aandacht als een nieuw U2/Simple Minds/Depeche Mode album.

Dit is het 4e studioalbum van The Church in de 21e eeuw en ik ben bang dat hij net als zijn voorgangers weer geruisloos aan de goegemeente voorbij gaat. Insiders weten allang dat deze band, die in de tweede helft van de jaren '90 de weg een beetje kwijtraakte, al jaren weer op het oude hoge niveau functioneert en zijn fans verblijdt met fraaie albums.

Nou ben ik niet zo enthousiast als de Australische Rolling Stones, want daarvoor is dit album mij iets te donker en te duister. Daar heb ik op zich geen probleem mee, maar dat is doorgaans niet mijn favoriete kant van de band (geef mij maar de wat sfeervollere en psycheledische kant), omdat de toch al vlakke zang van Steven Kilbey dan al gauw een beetje verveeld klinkt. Het levert dan wel weer o.a. het beklemmende nummer On Angel Street op, zonder twijfel het donkerste dat The Church ooit opnam.

Vooral liefhebbers van Priest=Aura zullen dit album zeer kunnen waarderen en het past prima in een jaar waarin allerlei eightiesveteranen met interessant nieuw werk komen (ik noem een U2, Depeche Mode, Simple Minds en Pet Shop Boys).

Ik vind dit toch niet een van hun meer donkere albums, daar komen Seance (somber op een grootse manier), p=a (onthecht, ironisch en zwartgallig) en magician amongst the spirits (tribal invloeden) meer voor in aanmerking.
Op dit uitermate sfeervolle album is de psychedelische kant wat mij betreft ruim aanwezig en gloort er naast de immer aanwezige melancholie (hier o.a. in On Angel Street) ook hoop. Ik denk daarom dat dit album in de volle breedte door church die-hards wordt gewaardeerd. Als ik het album dan zou moeten vergelijken dan zou ik het eerder vergelijken met AENT. Maar voor de rest ben ik het wel met je eens.