Us3 - Schizophonic (2006)

Us3 heeft op al haar albums een heel duidelijk jazzy geluid en daarom vind ik dit al jaren een te gekke band.

Ondanks de per album verschillende bandleden hebben ze hun jazz geluid gelukkig vastgehouden. Er zijn tenslotte al genoeg hip hoppers die R & B en electronic invloeden hebben.
Wat mij opvalt is de verstaanbaarheid van de woordenvloed van de twee nieuwe rappers Akil Dasan en Gaston. Geen binnensmonds, stoer gewauwel dus, maar duidelijk gearticuleerde, goedgekozen teksten met betekenis.

Er staan lekkere nummers op zoals Girls U Like (I don't care what she's like/as longs as she's taking me home tonight), een zeer dansbaar nummer, en het hoopvolle K.I.S.S.Y.O.U., om even bij op adem te komen. Maar teksten over serieus genomen willen worden, groot worden (Was it love) en wereldproblemen (What's going on in the world today?), voeren de boventoon.
Schizophonic is doorspekt met live piano en slagwerk (Get Busy is bv.subliem), swingende kopersektie, opzwepende bossagrooves en scratching van de bovenste plank.

Dit album is misschien niet vernieuwend, maar wel een must voor kwaliteit jazz en hip hop liefhebbers. Het genre is enigzins vergelijkbaar met Pete Rock & C.L. Smooth, Jee Dee en Digable Planets, maar dan met nog meer jazz invloeden. (Hoewel kenners hier waarschijnlijk niet mee eens zijn. Ik ben in elk geval geen hip hop kenner. Heb het eigenlijk pas sinds kort ontdekt.)
Het is in ieder geval een album dat je met plezier enkele dagen in de cd-speler laat zitten om telkens weer leuke details te ontdekken.

Heb ze in 2006 Live in Tivoli gezien bij hun 'Schizofonic'-tour.
Als ik er aan terug denk komen toch sterk de gedachten naar boven in de trant van 'beam me up, Scotty': geniaal concert van puike muzikanten die ook nog eens goed met de moderniteiten van hedentendage uit de voeten kunnen....en ook nog eens ENORM dansbaar!

De Arthur-Recensies deel 6, die met veel moeite het levenslicht zag en waarin Arthur een oude demon te lijf gaat.

Net als heel wat andere rockfans kweekte ik in mijn tienerjaren al snel een hiphopaversie aan. De teksten waren plat, seksistisch, opschepperig en in het beste geval toch veel te direct, de muzikale ondersteuning was saai en elke rapper was een aanstellerige crimineel. Zo keek ik lang, veel te lang eigenlijk, tegen hiphop aan.

Die mentaliteit veranderde pas nadat ik al een tijdje musicmeterlid was. Bij muziekgames zoals de ladder stonden de hiphoptracks namelijk altijd zonder uitzondering onderaan, en dan kan je niet boos blijven natuurlijk. Je kan dus wel stellen dat ik uit medelijden mijn eerste voorzichtige stapjes in het hiphopuniversum zette. Dat begon heel rustig, met toegankelijke dingen als Public Enemy en gastraps bij bijvoorbeeld Gorillaz, maar geraakte in een stroomversnelling door heicro’s tip: deze Schizophonic van Us3.

Grappig genoeg opent deze plaat met een nummer dat me op de vingers lijkt te tikken. In That’s How We Do It maken de jongens van Us3 me zowel muzikaal als tekstueel duidelijk dat hiphop en rap heus wel meer om het lijf hebben dat vaak wordt gedacht door het blanke rockpubliek. De tekst is heel direct en persoonlijk, iets wat je in de rock, met teksten bol van de metaforen en vergelijkingen, eigenlijk heel weinig tegenkomt. Dat voelt op de één of andere manier best wel vreemd aan. Maar het stoot me niet meer af, zoals vroeger. De muziek is op deze plaat wel heel anders dan ik gewend ben van hiphop, met heel veel invloeden uit jazz en wereldmuziek. En dat kan ik zeker smaken!

Toch zal deze plaat er niet voor zorgen dat ik me eens deftig op hiphop ga storten. De muziek word ik nooit beu, maar de raps gaan me op den duur wel wat tegensteken. En net als heel wat andere hiphopplaten duurt ook deze bijzonder lang, bijna een uur. Er is hier genoeg lekkers op te vinden, zoals mijn grote favorieten k.i.s.s.y.o.u. en Was It Love, maar ook een resem songs die me minder doen. De lekkere Buena Vista Social Club-achtige muziek maakt veel goed, maar niet alles.

3.5*