Marc Almond - Treasure Box (1995)

De remixen variëren van wel aardig tot alleraardigst, maar het zijn toch vooral de andere nummers (zoals City of the Nights, The Libertine's Dream, Everything I Wanted Love to Be, Exotica Rose, Old Jack's Charm etc.) die dit album de moeite waard maken.

Dit was mijn eerste Almond cd, daarom meteen mijn dierbaarste, heb hem grijsgedraaid...Hij kwam voor het eerst uit in 1995 en de coverfoto geeft al een goed beeld van de klank van de songs: zo 'glad' als Marc op de foto staat, zo smooth klinken de nummers op dit album. Je zou haast willen zeggen kitch, maar meer nog vind ik passen: schmalz...Heerlijk...!
Voor mij bleek de 2e disc (The Stars We Are t/m The Sensualist) toen meer favoriet dan de eerste, die heb ik het vaakst gedraaid. Nummers met veel opzwepende melodieen, violen, omlijst door Marc's ontroerend onvaste uithalen. Favorieten van cd 2 zijn toch wel Exotica Rose ('Don't think she's a girl with a prize..'), The Sea Still Sings, Madame De La Luna en Orpheus In Red Velvet ('take me to hell for I deserve it..').
Van de eerste cd (nr 1 t/m 12), kies ik voor:
The Gambler ('life is always a gamble away from the cradle to tomb..'-met carnavalesque achtergrondmuziek eindigend in een soort hoongelach), Tears Run Rings blijft een prachtig nummer, maar vind ik hier iets te gepolijst als je het vergelijkt met eerdere opnamen.
Mijn laatste favoriet is She Took my Soul In Istanbul, prachtig orientaalse melodieen.
Dan nu mijn punten...alleen al omdat het mijn eerste Almond cd is en ik hem als zodanig koester zou ik hem 5 punten willen geven. Maar daar zou ik Almond als artiest misschien tekort mee doen, inmiddels ken ik het grootste deel van zijn (uitgebrachte) werk en ik moet zeggen dat ik weinig artiesten ken die zo veelzijdig zijn in hun muziek en toch zo een ontzettend herkenbare eigen klank hebben.
Vergeleken met zijn andere werk zou ik deze cd 4 punten geven, gecombineerd met de 5 voor de emotionele waarde, kom ik dus uit op een 4,5...

Prachtig overzicht van remixen, b-kantjes en demo's van mijn favoriete Marc Almond albums The Stars We Are en Enchanted.

De remixen zijn bijzonder goed. Meestal geef ik niks om remixen, want vaak wordt er een stompende housedreun ondergezet, maar hier wordt er in iedere mix muzikaal bijzonder leuke dingen gedaan. De b-kantjes zijn zonder uitzondering erg leuk en de meesten hadden prima op één van beide albums gepast. De demo's vind ik iets minder interessant, omdat er, op een meer synthesizer-achtig arrangement na, niet schokkend veel anders is in structuur en tekst vergeleken met de uitgebrachte versies.

Een mooie mix van remixes en verborgen parels. In die eerste categorie steekt 'The Desperate Hours' er positief bovenuit. Logisch of net niet want de originele versie is mijn favoriete song op mijn favoriete Almond-studieplaat. De remix vind ik dus nog aanstekelijker, ook al zijn de xylofoonklanken wellicht van synthetische aard.

Over naar de pareltjes, waarbij ik me net als bij Virgin's Tale I en II afvraag waarom deze songs niet plaat- of zelfs single-waardig werden bevonden toen ze werden ingeblikt. Was Almond overproductief - kiezen is altijd een beetje verliezen - of werden z'n vaak verhalende songs beschouwd als niet geschikt voor de gemakkelijke radioluisteraar? The Gambler en Exotica Rose zouden om louter esthetische redenen op elke best-of moeten staan en niet enkel op deze schatkist.

Ik vraag me overigens af of de titel van deze dubbel-cd een vorm van zelfspot is of van zelfverheerlijking. De eerste optie lijkt me meer plausibel maar ik ben geen ervaren gokker. Omdat het niet al goud is wat blinkt: vier-en-een-halve ster.