The Mummers - Tale to Tell (2009)

en is natuurlijk niet uit de VS maar uit de UK, maar ja,,, who cares, 't is een prachtige plaat en daar gaat het om

Net binnen met TPG; bij Jools Holland 3 nummers live (oa. Wonderland) gezien en heel benieuwd - denk dat heel fijn is.

Ben net terug van het concert in Rotown en heb genoten,wat een stem en wat een heerlijke muziek.

Björk nodigt haar vriendinnen Adele en Paloma Faith uit, laat vervolgens orkest en fanfare uitrukken en neemt Tale to Tell op met hulp van haar vriendjes Rufus Wainwright en Goldfrapp.

Zoiets..............

Vergelijkingen, ik weet het, ze zijn soms zo misleidend en tegelijkertijd kunnen ze ook wel een bepaalde richting opsturen. Het stoot mensen er door af of het trekt ze aan.
Mij trokken de eerste klanken van dit album in de vorm van March of the Dawn me al aan omdat genoemde namen door mijn hoofd flitsten. Natuurlijk lijkt deze muziek niet echt op die van Björk, maar ze kirt soms wel een beetje op die manier maar dan minder ergerlijk. Er zit ook wel een beetje soul in die Adele-liefhebbers zou moeten kunnen aanspreken en daar houdt het verder mee op. Het wat orkestrale / bombastische voegt Paloma Faith ook aan haar muziek toe. Dus liefhebbers doe er uw voordeel mee.
Na de opener volgt een heerlijk melodieus album waar user muscfriek de perfecte omschrijving voor heeft bedacht: 'zwieresque' die je blijkbaar in verschillende varianten tegen kunt komen (hier is het niet de barokke variant, maar de jazzy/soul versie).
Je zwiert door de gehele balzaal als je dit album hoort, en wat dat aan gaat is ook de hoes perfect gekozen, want ergens heeft het ook wel wat circus-romantiek in zich.
En romantiek is een term die ik er wat dat aan gaat ook graag bij wil slepen. Niet van de kleffe soort, maar meer een nostalgisch gevoel oproepend. Als ik dit album hoor keer ik in gedachten terug naar lang vervlogen tijden: koetsen, straatmuzikanten, rondtrekkende circusartiesten, Londen's West End, geen gejakker en gejaag; een geidealiseerd plaatje natuurlijk die je alleen in films tegenkomt, maar wat maakt het uit?!
Een mens moet soms even kunnen ontsnappen aan de werkelijkheid en The Mummers krijgen dat goed voor elkaar.
Krijgen? Pardon, krijgt! Het is wat misleidend, maar het gaat hier om één dame genaamd Raissa Khan-Panni en deze artieste heeft met Tale to Tell een ongelooflijk fijn album gemaakt die vorig jaar helaas wat aan me voorbij is gegaan blijkbaar maar waar ik de schade met alle liefde graag nog even inhaal! Jammer van het gemiste Rotown optreden mag ik wel zeggen.
Ieder jaar heeft zo zijn grootse gemiste kansen en 2009 heeft dat in de vorm van The Mummers!

Naast eerder genoemde namen ter referentie van de muziek/stem, wil ik er nog een aan toevoegen nl.: Wendy McNeill. Ook een heel eigenzinnige tante, met een soortgelijk stemgeluid en muziek die de sfeer dicht benadert van dit album.
Helaas live gemist op de parkfeest in Venlo vorig jaar, want dat had best wel eens heel mooi kunnen worden.
De liedjes op dit Tale to Tell zijn geen hap snap en Raissa weet zich daarmee met gemak te onderscheiden. De ondersteuning vanuit het orkest, dat bijkans wat klassiek aandoet hier en daar, haar flexibele stem die kleur geeft aan de muziek, maakt het aangenaam en verrassend om naar te luisteren. Er gebeurt een hoop en in die zin, is ook nog een verwijzing naar Arcade Fire's debuut wat mij betreft ook niet zo ver weg. Het blijven appels en peren, maar beide zijn een fruitsoort.
Het mooie Tale to Tell, See Alice en Wake me up zijn favorieten, maar het geheel mag er zeker zijn. De beeldspraak van aERo kan ik mij geheel in vinden.