Peter Hammill - X My Heart (1996)

Hammills beste album uit de jaren 90. Sterke songs met veel power, die donkere power die ook zijn (top)albums uit de late jaren 70 karakteriseerden. David Jackson is terug en helemaal in topvorm en violist Stuart Gordon levert hier zijn beste werk af voor Hammill, omdat het wat terughoudend (maar wel belangrijk) aanwezig is. Iets dat op de albums hiervoor nog wel eens in onbalans was. Beter dan "Ram Origami" is het sinds zijn album "And Close as This" niet meer geweest. Een dijk van een nummer, waarvan een live versie (helaas nooit gehoor dop concerten waarbij ik aanwezig was) waarschijnlijk helemaal te gek zou zijn. Daarentegen staat er ook weer een ontstellend zwak nummer op de CD: "Earthbound". "Come Clean" is een ander hoogtepunt dat prima werkt als pastiche op songwriting: Een 'Nadir'-achtige zeer pakkende donkerte met een hele luchtige tekst. Een nummer dat het meest moet groeien van het hele album. Zeker de eerste live uitvoering (ooit) ervan in Haarlem (Patronaat, november 1998) liet het nummer tot volle wasdom komen. Een live favoriet die nog een tijdje meekan. De cover van deze plaat is in tegenstelling tot de inhoud dan weer waardeloos wat mij betreft.

highlights: Ram Origami, Forest of Pronouns
lowlight: Earthbound

het is een beetje een 'mixed bag' deze plaat van Hammill. Het grootste pluspunt is wel dat veel nummers toch een band-geluid laten horen; iets wat een hele tijd aan de muziek van Hammill ontbrak.
Het minpunt is een aantal wat zwakkere nummers. A better time klinkt te klef, come clean is een niemendalletje en Narcissus is melodisch zwak. Amnesiac, Ram Oregami en Materiel possessions zijn daarentegen sterk
En wat voor Aquila een dieptepunt is is voor mij (wederom) het absolute hoogtepunt: Earthbound.

Toch wel opvallend dat je het band-geluid van het album prijst en dan vervolgens het nummer dat het minst aan die beschrijving voldoet - en mijns inziens het meeste lijkt op Hammills solo output in die tijd "Everyone You Hold, "None of the Above" etc) - het beste vind.

Grappig dat het zo kan verschillen.

Tja, Earthbound....
Vind ik eerlijk gezegd ook een van de mooiste songs van de latere Hammill. Het is wel wat melodramatisch van toon - past denk ik beter bij liefhebbers van Over dan die van Sitting Targets, als u begrijpt wat ik bedoel!

Niet helemaal, ben op beide niet zo gek namelijk

Amnesiac zeker een pareltje binnen het omvangrijk oeuvre van deze schitterende rasartiest.