The Albion Band - Acousticity (1993)

In 1991 ging de elektrische Albion Band kopje-onder na het vertrek van Ashley Hutchings' jarenlange rechterhand Phil Beer. De groep zou unplugged verder gaan. Na een valse start met o.a. gitarist Keith Hinchcliffe (live opnamen zijn te horen op het album Captured) zocht Hutchings stabiliteit m.b.v. een andere oude rechterhand, zanger/gitarist Simon Nicol met wie hij eerder in zowel Fairport Convention als The Albion (Country) Band speelde. Nicol was (en is) nog steeds lid van Fairport, maar nu zat hij dus gelijktijdig in twee bands - hoewel moederschip Fairport vanwege bassist Pegg's werkzaamheden met Jethro Tull een beetje stil lag.
Het nieuwe kwartet werd gecompleteerd door zangeres/gitariste Chris While en de jonge violist Ashley Reed, in wiens spel de invloed van Fairport maestro Dave Swarbrick duidelijk herkenbaar is.
Het resultaat mag er zijn. De stemmen van Nicol en While passen prachtig bij elkaar en Reed speelt de sterren van de hemel - terwijl Hutchings het geheel mooi bij elkaar houdt, dit maal uiteraard op akoestische bas. Ik had het voorrecht deze band live bezig te zien (Seaton, Devon, maart 1993) en dat staat nog steeds overeind als één van de beste concerten die ik heb bijgewoond.
Zoals alle Albion Bands was ook deze geen lang leven beschoren hoewel de ziel (en 3 leden) er nog enkele jaren en albums inbleef: in 1994 had Ashley Reed de groep alweer verlaten om in de anonimiteit te verdwijnen. Zonde ... maar jaren later, in 2004, kwam er nog een live vervolgalbum genaamd Acousticity On Tour uit, op het Talking Elephant label, met opnamen van deze speciale line-up.
4.5****

Ben bezig mijn hele platen en cd bestand opnieuw af te spelen speciaal voor MuMe. Je komt dan verrassingen tegen, cd’s die je ooit hebt gekocht en na 1 of 2 maal afspelen niet weer hebt beluisterd. Zo ook Acousticity. Was deze bijna totaal vergeten. Wat me hier opvalt is de prachtige stem van zangeres Chris. Zie dat zij met Julie Matthews ook een aantal cd’s heeft opgenomen.

Heerlijk album die ik vanwege de sfeer graag draai in de koude maanden en dan helemaal meegaan in het sentimentele van nummers als Flandyke Shore, We Lie en Man of War. Het vioolwerk op de instrumentale nummers is een genot voor het oor. Het album is vanaf de release in '93 in mijn bezit en heeft nog nooit verveeld.

dit akoestische album van het rond Ashley Hutchings geformeerde gezelschap The Albion Band werd in een kleine bezetting van 4 muzikanten opgenomen. een album waarop de meer ingetogen folk overheerst en de folkrock nauwelijks aanwezig is.

3 traditionals (1,2 en "Blue John Hornpipe" dat gekoppeld is aan de traditionele, meerstemmige folk van "Black Jack, Blue John and Galena" ( Ashley Huthings/Ashley Reed) dat mij aan het werk van The Watersons deed denken. 1 van de sterkhouders samen met de ballads "Flandyke Shore" (trad.), "We Lie" (Chris While/Ashley Hutchings) met prachtig vioolspel van Ashley Reed en het weemoedige "Bitter Sweet Bed" een nummer van de Engelse folkie wijlen Cyril Tawney.

de nummers met zang van Chris While maken de meeste indruk. voor de rest staan er naar mijn mening met 2. (reels/polkas), 6,10 en 12 iets teveel instrumentale nummers op dit album. het fraaie, vocale "Man of War" een nummer van de Engelse folkie Steve Knightley en de verrassende cover "Dancer to the Drum" van de Amerikaanse singer/songwriter Beth Nielsen Chapman met zang van Simon Nicol en Chris While behoren eveneens bij de sterkhouders.

Album werd geproduceerd door Simon Nicol
Recorded at Astra Studio's, Monks Horton, Ashford, Kent, England

The Albion Band ten tijde van dit album:

Ashley Hutchings: acoustic bass guitar, vocals
Simon Nicol: acoustic guitars, vocals
Ashley Reed: violin, vocals
Chris While: lead vocals, acoustic guitar

potjandosie, dank maar weer eens voor je talrijke bijdragen. Wat me bij Albion Band opvalt is dat de hoezen zo lelijk werden in de jaren '90. Lijkt wel het sluitstuk op het budget. Heb jij dat ook?

Kwam dat doordat de groep simpelweg moeilijk kon rondkomen, nu dit soort muziek verre van hip was geworden? Of zie je dat anders?

geen idee RonaldjK het gaat mij om de muziek.

in het geval van het album "Happy Accident" ontstond het idee van de hoes tijdens een bezoek van de band aan een antiekwinkel in het Engelse plaatsje Haworth, waar ze deze foto tegen kwamen. Ashley Hutchings zegt hier in de liner notes het volgende over "A baby driving a cardboard automobile. Weird. Cool. Wait. We need a cover picture quickly. Could this be it?

Haast en een idee voor de hoes dus. Nou ja, of een hoes werkelijk lelijk is, is vooral een kwestie van smaak. Vind het werk van de jaren '70 en '80 nu eenmaal wel mooi of minimaal okay. Maar wat je zegt: het gaat om de muziek en die beschrijf je steeds weer helder!

dat is ook zo RonaldjK. moest even aan het nieuwe album "Remembering Now" van Van Morrison denken. is nou niet bepaald in een mooie hoes gestoken, maar de muziek is fantastisch en daar gaat het uiteindelijk om. in het geval van Van Morrison zal het niks met zijn budget te maken hebben lijkt mij. waardeer jouw bijdragen ook!