The Hold Steady - A Positive Rage (2009)

Ik zie dat nog niemand dit album heeft weten te vinden. Ik kan in ieder geval zeggen dat mensen die van The Hold Steady houden dit album blind kunnen kopen. Helaas heb ik nog nooit het genoegen gehad om deze mannen live te zien, maar de energie spat werkelijk van de cd af, live staan ze als een huis. Lekkere strakke Rock & Roll met een vleugje springsteen.

Ik zag de heren begin mei live aan het werk in een kleine zaal in Keulen. Ook live maken ze hun reputatie zonder meer waar. Een van de meest energieke bands die ik de laatste tijd aan het werk zag, maar dat was natuurlijk voor dat fantastische live concert dat Bruce Springsteen gisteren op Pinkpop gaf.Jammer dat geen festivaldirecreur ze deze zomer heeft weten te strikken.

Aardig dat Springsteen hier ook nog ter sprake komt...want dit Hold Steady klinkt als een ruwe ongepolijste Springsteen met E Street Band, maar dan met een flinke slok op. Zanger Craig Finn heeft her en der wel wat last van slissen en klinkt af en toe als een lallende dronkaard...edoch is dat ook gelijk de charme ervan. Het orgeltje geeft tussen die rock een extra gekleurd tintje. De gitaar van Tubler scheurt er lekker op los. Ergo...dit is een album die je met de knop open moet draaien en het liefst in de auto met het dak eraf...of de ramen open. Ikzelf vind dat door de live opnames de zang beter in verhouding klinkt met de rest, als op het album Boys and Girls in America, waar ik de zang veel te veel vond domineren.