Joe Cocker - Luxury You Can Afford (1978)

Een heel sterk album uit zijn betere periode, zeg maar. Prima songkeuze en sterke uitvoering, nog goed bij stem toen.

****

Alleen al voor de productie van Allen Toussaint, die vanouds elegant meepingelt met zijn muzikale maatjes.
Vooral Funtime is een Toussaint-klassieker.
Voor Allen Toussaint was Joe Cocker de beste artiest waarmee hij ooit gewerkt heeft. En dat wil wèl wat zeggen uit zijn mond...

Covers maken kan Cocker wel. A whiter shade of pale en I heard it through the grapevine zijn best wel geslaagd. Het korte Funtime is een prachtsong. De plaat geeft een ruime voldoening. Hierna zou het een aantal jaren duren voordat Joe met iets nieuws kwam.

Na het mooie "Stingray", dat lekker rauw klinkt en echt als de Cocker waarvan ik hou, is dit weer een tegenvallende plaat, al werd hij bij het grote publiek weer beter ontvangen. Hij is mij wat te glad en te commerciëel. De cover van Dylan vind ik nog het best.

Ik heb Stingray ook wat hoger zitten, maar ook deze plaat van ome Joe valt me beslist niet tegen. In plaats van fusion-musici van Stuff wordt Joe Cocker hier begeleid door Allen Toussaint (tevens producer) en zijn maatjes uit New Orleans. Dat betekent dat sommige nummers een stevig funk- en rhythm 'n' blues-fundament hebben meegekregen en dat gaat Cocker goed af. Funtime, I can't say no, I know en What you did to me last night swingen als een tierelier en ook het afsluitende I heard it through the grapevine krijgt een stevige 'swampy' ondergrond mee.

De resterende nummers zijn vooral ballads waarin Joe's stem de ruimte krijgt om te excelleren. dat doet-ie dan ook in gedragen nummers als Boogie baby, Lady put the light out en Wasted years.
Het coveren van A white shade of pale vind ik eigenlijk niet zo'n goed idee, zeker niet als het bekende orgelthema wordt nagespeeld door een gitaar. Maar vocaal slaat onze man zich er ook hier goed doorheen. Hij is erg goed bij stem op dit album, ook al waren zijn financiële en verslavingsperikelen groot, rond deze tijd.

Het zou vier volle jaren duren voordat hij met nieuw plaatwerk zou komen aanzetten. Ditmaal opnieuw met een dijk van een ritmesectie: Sly en Robbie. Het moet gezegd: naast de vele covers heeft Joe Cocker ook een goede hand in het selecteren van de juiste musici om hem heen.

Ik twijfel tussen een 3,5 en een 4, maar rond toch af naar boven. Per saldo kent dit album behoorlijk wat hoogtepunten.

Overigens verscheen deze plaat niet meer op het A&M-label, zoals hierboven vermeld staat. Mijn CD staat op Elektra (en ik zie tot mijn verbijstering op eBay en Discogs dat die behoorlijk wat geld waard is - ik had geen idee dat het ding al zo lang OOP is), maar het originele album verscheen op het Asylum-label van David Geffen, de enige plaat die Cocker ooit voor dat label opnam. Ik zal het laten aanpassen.