Paul Weller - Heliocentric (2000)

Veel schoonheid aanwezig hier - het duurde een tijdje voor ik helemaal "in" de cd zat, maar hier is wel degelijk een collectie prachtnummers aanwezig.

Ik dacht de hele tijd: "Gôh - wat zijn die strijkers mooi" - toen ik in het boekje op zoek ging naar de schepper van die strijkersarrangement stuitte ik op een oude bekende: Robert Kirby (diezelfde die "Five Leaves Left" & "Bryter Layter" voorzag van strijkers).

Er plakt nu niet meteen een Nick Drake-sfeertje aan deze plaat, maar wel zo'n beetje dezelfde pastorale pracht.

Een groots, meeslepend, diepgaand album met kolossale liedjes.

Een zoveelste schitterende album van Paul Weller. Het is grootser dan zijn andere platen, maar daarom niet minder goed.
En dat einde van Dust and Rocks is echt wel huiveringwekkend mooi. Telkens ik er naar luister hoop ik dat het liedje zo nog een eeuwigheid doorgaat.

Dust & Rocks is ook mijn favoriet op dit album. Een mooi melancholisch, typisch Engels nummer. Het doet me qua gevoel een beetje aan de Kinks denken. En een prachtige eind ook .
Ik vind het trouwens erg mooi hoe Weller per album dingen net weer ietsje anders doet. Hij behoudt altijd zijn eigen geluid maar weet steeds liedjes, en zijn albums als geheel, een heel ander gevoel mee te geven. Terwijl de muziek er niet onder lijdt, nee eerder nog genietbaarder wordt.

O.k. Misschien was dat een beetje vaag maar liefhebbers van zijn muziek zullen wel weten wat ik bedoel.

He's the Keeper is trouwens een hommage aan Ronnie Lane en indirect de oorzaak van een hevige Small Faces fixatie bij een bepaalde Mume-user.

Yep, Weller's my man!

Voor dit prima uitgebalanceerd (half) meesterwerkje :

****1/2

Zijn minste album maar toch nog een mooi gemiddelde volgens mij van 3,5, album weet mij nooit echt te pakken hoewel hij erg sterk van start gaat met de eerste drie liedjes.

Een paar jaar geleden als 2e handsje gekocht, en aanvankelijk beschouwd als "wel aardig", d.w.z. de liedjes stelden mij op het eerste gehoor teleur, maar na zo'n 10 draaibeurten viel alles op zijn plaats: de liedjes groeiden, ik hoorde hoe mooi en meeslepend er gemusiceerd wordt, en bovendien: het geluidsbeeld, en de sfeer bevielen me steeds meer. Afgezien van wat overbodige electronische geluiden een zeer goede plaat.