Soft Cell - Non Stop Ecstatic Dancing (1982)

Oorspronkelijk een EP met 6 nummers en later aangevuld met remix-versies (die ook op andere verzamelaars terecht kwamen).
Alles op dit album is dus wel ergens terug te vinden en dat maakt dit in principe een beetje een overbodige cd-release.
De EP was indertijd verschenen nog voor Tainted Love. Toen dus uiterst interessant, nu met alle re-releases en albums met allerlei aanvullingen dus wat minder belangrijk.

NON STOP ECSTATIC DANCING
was een bijzonder intrigerend mini-album
met 6 eigenzinnige remixen van eerder uitgebracht materiaal.


Memorabilia krijgt een lovenswaardige oppoetsbeurt van producer Mike Thorne.
Ook Cindy Ecstacy (Torch) is van de partij: keychains and snowstorms.

Where DId Our Love Go is een uitgerokken mix van de Tainted Love b-side.
Zeer merkwaardig verneukte versie is dit. Verveelt na herhaaldelijk spelen.

What is een dansvloervriendelijke remix van de gelijknamige singel.
Er zitten wat extra beats op en als dusdanig op menig verzamelaar.

A Man Could Get Lost is de opgefokte instrumentale versie
van A Man Can Get Lost (originele b-kant van Memorabilia). Klinkt als Yazoo.

Chips on My Shoulder is een dub-versie van de debuutalbumtrack.
Nog veel funkier door de klarinetten en met achtergrondkreetjes.

Sex Dwarf vind ik hier beter dan op het debuutalbum.
Deze remix geeft (nog) meer "body" aan het gecontesteerde nummer.


De bonustracks zijn allemaal extended versies
die ook zijn terug te vinden op de in 2000 verschenen 3CDbox.
Soms baanbrekend en opzienbarend, soms ook gewoon langdradig.

Naar het schijnt zijn alle deze tracks binnenkort ook verkrijgbaar
op de 2CD deluxe edition van Non Stop Erotic Cabaret.

Voor mij een welkome release vanwege de bonustracks. de 3CD box was mij destijd wat te prijzig, ook omdat het mij om slechts een aantal nummers te doen was.

Weer een uitgave van Nonstop erotic cabaret is voor mij te veel van het goede, hoe leuk ik het album ook vind, maar twee keer aanschaffen (LP, CD met bonustracks) is voor mij genoeg.

In 1982 was dit één van de eerste remix albums en mij bevielen deze versies wel, met name Memorabilia, Sex dwarf en Chips on my shoulder. What? is en blijft prachtkitsch avant la lettre.

In de jaren '80 was het heel erg in de mode om extended versions uit te brengen. Meestal op 12" en vaak vervelend . Soms ook erg leuk zoals de mix Tainted Love/Where Did Our Love Go die ook op 12" uit kwam.

Deze cd kwam ik vandaag tegen bij de FRS voor een euro. Daarvoor laat je 'm niet liggen. En als dan ook nog eens hun, in mijn ogen, mooiste nummer - Torch - er opstaat in een lange versie?

Gekocht omdat het singletje Torch er bij zat. De LP zelf kon mij niet echt boeien.

Zeer irritant gedaan dat gehaper, compleet verneukt inderdaad.

Zoals Moby tegenwoordig standaard doet, deed Soft Cell dat in 1982: een danceversie van een album uitbrengen met uitgerekte versies. Dit Non Stop Ecstatic Dancing vulde indertijd het jaar tussen de reguliere albums Non Stop Erotic Cabaret en The Art of Falling Apart. Hun bestverkopende album in Nederland: het debuut haalde hier de albumlijst niet, deze stond drie weken in de verkooplijst, in juli '82 piekend op #42. Het ging indertijd aan mij voorbij, maar heb het alsnog via streaming beluisterd, als onderdeel van de Deluxe versie van hun albumdebuut.

Waar ik bij Moby die remixversies vooral erg saai vind, valt dat hier alleszins mee. Het uitrekken van de nummers gebeurt niet eindeloos, zodat het ook in een huiskamer is te doen in plaats van op de dansvloer. Beste nummer is Memorabilia dat met blazers enigszins doet denken aan Papa's Got a Brand New Pig Bag (1983) van Pig Bag; de vrouwenstem met dik Engelse tongval maakt het nog eens beter en dan is die 5'19" gewoon genieten.
Met het instrumentale A Man Could Get Lost dat nog geen vier minuten duurt, gaat het sterk de kant op van Vince Clarke, zoals die met het debuut van Depeche Mode, de twee albums van Yazoo en later Erasure deed: vrolijke digitale dans.
De overige nummers vind ik minder spannend, maar dit is dan ook niet helemaal mijn kopje thee. Zoals met de dikke acht minuten van Torch. Alhoewel voor een keertje best geinig met met langere trompetsolo's en zelfs een korte dialoog, hoor ik toch liever de singleversie.

Hoe goed je muziek vind, hangt vaak af van je verwachtingen. Hier waren de mijne laag (want: remixes) en dan word je toch blij verrast. Een dikke zes voor mij.

Inmiddels de Expanded Edition op vinyl binnen en ook de cd deluxe box is bekend.

Blijft lekker, zelfs de remixen.