The Stovall Sisters - The Stovall Sisters (1971)

"Three black girls looking for a Caucasian band to sing with", de drie zusjes waren wanhopig om van hun passie hun beroep te kunnen maken. Gelukkig kwam er ook één beschaafde reactie op hun advertentie, met dit album als uiteindelijk gevolg.

Soul en zijn artiesten beginnen vaak in de kerk, maar The Stovall Sisters blijven er ook. Gospel doordrenkt dit hele album, op een moderne manier. Zo zijn Hang on in There en I Come to Praise Him twee verheffende doch stevige staaltjes funk. Wat ze met de traditional Sweepin' Through the City aanvangen is eveneens erg aanstekelijk!
Zus Lillian neemt vaak de lead en met haar heerlijk zwevende, hese rasp weet ze soms diep te raken. Zusjes Netta en Joyce zorgen met hun prachtige samenzang voor de perfecte basis. Vooral Rapture zit vocaal zo sterk ineen dat het je onmogelijk koud kan laten.

Ze hebben vaak hun ziel aan de duivel moeten verkopen, met rock 'n roll, om aan de bak te komen, maar hun eerste en enige album zet ze zonder twijfel weer in de gratie van Onze Vader.

Te religieus voor bezoekers van de discotheek, wellicht (net iets) te ordinair voor de kerkgangers. Dat moet zo ongeveer het probleem zijn geweest met dit album van de gezusters Stovall. Ondanks dat de dames er redelijk op los funken, houden ze hun roots altijd in hun achterhoofd. In ieder nummer moet er een verwijzing naar het geloof worden gemaakt, hetzij direct, of hetzij indirect. Het album kent zo zijn mooie momenten, en daarvan vind ik Sweepin’ through the city een prima voorbeeld. De twee meest soulvolle liedjes, Rapture en The love of God, mogen zich ook berekenen tot de hoogtepunten op dit plaatje. Vooral de samenzang van de zusjes klinkt bij deze nummers mooi. Een nummer dat er écht met kop en schouders bovenuit steekt, ontbreekt er. Toch heeft het album ook zo z’n minpunten. Lillian Stovall die het voortouw neemt op bijna alle nummers mag dan wel een fijn rauw randje op haar stem-banden hebben, maar ze weet me er niet continu mee te boeien. Na een aantal nummers ben ik er wel klaar mee, om eerlijk te zijn. Dan is er nog de instrumentatie, die is hier degelijk uitgevoerd, maar niet interessant genoeg voor een heel album. Het had wat spannender gemogen, wat opzwepender, zoals het hoort bij gospel. Bij een nummer als Spirit in the sky wil ik een échte gospel sfeer proeven, en die mis ik hier wel. Dit klinkt als een feest nummer, maar niet van het soort dat gezongen werd door ’n kerk koor. Als ik Wikipedia mag geloven hebben de ouders van de Stovall zusjes goed hun best gedaan; ze hebben 22 kinderen op de wereld gezet. Daar heb ik slechts één woord op te zeggen: hallelujah!