Peter Hammill - Thin Air (2009)

Ik ben al jaren een trouwe Hammill fan, maar was er toch wel van overtuigd dat de Hammills beste jaren achter hem lagen. Niet dat het slecht was wat de man uitbracht , verre van, maar toch allemaal wat minder opwindend dan zijn oudere werk,

Tot 'Thin air' uitkwam.

Dit is zijn beste plaat in zeker 20 jaar.

De muziek is rustig, donker en onheilspellend. Het sluit allemaal naadloos aan op de teksten de handelen over themas als angst, verval en verlies. Het is een plaat waarbij je je onwillekeurig heel 'ongemakkelijk' bij voelt. Tergelijkertijd gaat er een enorme aanstrekkingskracht vanuit en laat het je niet meer los.

Na 40 jaar muziek maken en meer van 30 soloplaten is Peter Hammill nog steeds die geniale eenling van de (rock)muziek.

Ook ik heb mijn 39e Hammill album blind gekocht. Hoewel ik ook denk dat de beste jaren al 30 jaar achter ons liggen. Ik ben niet zo enthousiast als thedunno, maar wie weet komt dat nog.

Ik vond vooral de teksten te lang en te gedragen om zeggingskracht te hebben. Het is opvallend dat een instrumentaal stuk 'Wrong Way Round' het hoogtepunt is. De gedreven bas en gitaar bevatten echte 'danger'-elementen. Iets dat de rest van het album moet ontberen. De sfeer en richting die het meest worden benader zijn die van "Clutch"als je 't mij vraagt.

Na de eerste luisterbeurten nog wat te weinig hoogtepunten, hoewel 'Diminished'' er dichtbij komt (samen met 'Wrong Way Round'^dat ik al noemde). Maar zo'n track als 'If We Must Part Like This' vind ik gewoonweg helemaal niks. Dat suffe drumritme: de plaat ontbeert een ritmesectie van echte muzikanten - Hammill is toch zelf te beperkt op drums en bas om wat meer zeggingskracht via de muziek (behalve uit stem en tekst) te genereren.

Maar goed, nog een paar keer proberen zeker. "Clutch" kraakte ik ook pas relatief laat. Maar "X My Heart" blijft de enige uitschieter (naast de live concerten en albums) sinds 1990 wat mij betreft.

Fraaie hoes en binnenwerk trouwens.

Vandaag inmiddels drie maal gedraaid. Waarvan twee keer op de koptelefoon via de iPod. Moet zeggen dat dat een gouden greep was. Het album openbaart zich toch vrij snel. Ben nu toch wel redelijk ethousiast. De vergelijking met "Clutch" (die ik vandaag ook nog draaide) vind ik treffend, hoewel het gitaarspel is ingewisseld voor donkere key-partijen en de viool (gelukkig eens vrijwel gehele ontbreekt of uit een kastje komt/lijkt te komen).

met name het begin van de plaat kreeg mij nu in de greep, met als hoogtepunt 'Your Face on the Street', maar ook de opener 'The Mercy' mag er wezen. Beide zijn zeer geschikt voor een brute live uitvoering achter het keyboard.. Het tweede deel (5 t/m 9) -dat in feite als één song gezien kan worden gezien de tekstuele herhalingen en verwijzingen- is wat te lang uitgesponnen. Ik blijf erbij dat kortere songs het geheel beter had gedaan. Meest opvallende bijdrage in dat stuk is de hymne 'Undone' die niet had misstaan als eindsong, vergelijkbaar met bijvoorbeeld 'Astart' van het album " None of the Above".

Groeiplaat, ik doe er nog een paar luisterbeurten bij.

Het is zeker een groeiplaat. Gelukkig had ik hem 'pre-ordered' by Sofasound, dus ik hem hem al 2 weken.

de hoogtepunten voor mij zijn de laatste 2 songs; Diminished and Top of the world club.

hammil heeft het weer geflikt hoor. na a black box en over alweer een 5* album. dat er nog meer mogen volgen.

Inmiddels ruim 20 luisterbeurten erop zitten. Stem verhoogd, zijn beste werk sinds "X My Heart" of wellicht zelfs nog langer. Er gaat een enorme dreiging vanuit. Blijf 'Your Face on the Street' het hoogtepunt vinden, maar in het tweede deel zitten ook allemaal parels, vooral 'Undone'. 'Stumbled' is het enige nummer dat een beetje in het niet valt tussen de rest.

Ik volg Peter Hammill al meer dan 20 jaar dankzij adept Bert van de Kamp , het moet gezegd worden deze CD heeft de kwaliteit van A Black Box . Uneasy listening maar van een verbluffende schoonheid . 5 prijsnummers op deze schijf 5. Wrong way Round 4. Ghost of Planes 3. The Mercy 2. The Top of The World 1. Undone minder avantgarde dan Incoherence maar zoveel diepte , met The Crying Light van Antony & the Johnsons een van mijn favoriete CD's van 2009 .