Na vier jaar brengt Chris met de achternaam-die-ik-altijd-verkeerd-typ een tweede album uit, ditmaal opnieuw met zanger Rob Rock (zie ook de eerste EP). Opnieuw vind ik het maar gewoontjes met hier en daar een lichtpuntje. Goeie gitarist, redelijke zanger die zich hierop redelijk inhoudt, nu nog een doos goede memorabele songs vinden en dan kom hij er. Groot verschil met vorige platen is dat het tempo van de songs lager ligt, getuige het bijzonder zwakke slotakkoord Dance.