Mario Schönwälder - Hypnotic Beats (1992)

Al qua vormgeving maakt dit album een prima indruk. Het geeft een kijkje wat onder de glazen koepel van de Reichtstag is te zien. Het straalt daarmee mooi de openheid uit die de politiek eigenlijk moet hebben. Daarnaast erg mooi als bureaublad.

Dan de muziek. Een titel als Moogazyn is een leuke samensmelting van de Moog synthesizer en iets waar spullen worden bewaard, het magazijn. Naast deze filosofie is het vooral een heerlijk stuk muziek. Even wat klanken die aan de kindertijd doen denken op spannende atmosferische geluiden, zodra er langzaam een ritme bijkomt voel ik dat ik een mooie wereld wordt ingetroken door Mario Schönwälder. Het stuwende ritme doet me een beetje denken aan een lopende band, maar niet in de vervelende zin van het woord. Naarmate het stuk vordert moet ik ook even denken aan de Bolero van Ravel. Na deze min of meer industriële geluiden volgt een rustig einde, maar het ritme van de lopende band blijft nog even.

A Dream, Mereley a Dream begint zacht, maar al snel is daar al een goed en duidelijk ritme te horen. Even wat zoeken en met de ogen dicht krijg ik een gevoel of ik vlieg. Hier valt ook op dat Schönwälder prima muziek kan produceren, want het lijkt wel of hij bij mij in de kamer staat. Met wat statige bassen begint The Garden of Sans Souci. Even is daar wat gerommel en klinkt het wat experimenteel, waarna ik het gevoel krijg in een bijzondere tuin te zijn beland. Het ademt de grootsheid uit van tuinarchitectuur om een indruk achter te laten die men niet snel zal vergeten. Waar je ook kijkt er is pracht en praal te zien. Het einde van stuk doet me denken aan een feestje voor hoog geplaatste gasten.

Het is op zijn minst speciaal te noemen als je ineens een titel leest die gelijk duidelijk maakt waar het over gaat. Niemandsland is er zo'n eentje. Het begint behoorlijk stil en roept bij mij een beeld op in eerste instantie van de ruimte die tussen De Muur zat en het andere deel van Duitsland. Het roept daar door een gevoel van droefheid naar boven. Iets uitzichtloos. Met wat slagen op lege blikken begint de titeltrack Hypnotic Beats. Hierna volgt een wat ijle sfeer of je ver boven de aarde vliegt. Als daar iets bijkomt wat op een basgitaar lijkt wordt het even aards ook het ritme houdt me met beide benen op de grond. Zodra ik hier langer naar luister kom ik toch in een roes terecht en krijg het gevoel of ik langzaam de ruimte wordt ingetrokken. Ook doet het mij op een vreemde manier denken aan Afrika wat denk ik komt door de aparte drumstijl van Harald Grosskopf. In mijn fantasie zie ik donkere mensen om een vuur dansen. Gedurende het stuk kom ik losser van de aarde

Dit bijzondere album van Mario Schönwälder wordt sfeer vol afgesloten met het prachtige White Tower. Het doet me wederom zweven en plotseling is daar het besef dat er aan een boeiend album een einde is gekomen. De bijna tachtig minuten muziek zijn letterlijk voorbij gevlogen.