J Dilla - Jay $tay Paid (2009)

Zelfs Duets van Biggie Smalls met oude rhymes is een regulier album, dan is dit al helemaal regulier .

Nee, dat album is ook gewoon geen regulier album.
een album dat nog niet af is voor iemands dood kun je uberhaubt niet regulier uitbrengen. bij het toevoegen kan je 'verzamel (nieuwe tracks)' aanklikken, dat dekt de lading van dit album volledig, lijkt mij.

Wel op deze site...

Het is een album met de charmes van een mixtape. Het is eigenlijk een grote tribute, en deze release is nodig om de medische schulden van dilla af te betalen, en ma dukes' haar behandelingen te betalen.

ik geloof dat de artiesten die hier opstaan niet eens betaald krijgen : alles gaat naar de J Dilla foundation.

Voor het eerst word er eens een cd uitgebracht met goede bedoelingen mensen, niet haten!

Don't curse.

dat is niet het issue. dingen die niet goed zijn moet je veranderen ipv zeggen van we doen het altijd al zo...

Inmiddels verschenen op www.hiphopleeft.nl:

Sinds de dood van J Dilla (Jay Dee) zijn er ontzettend veel tribute-cd’s onder zijn naam uitgebracht. De teller van dit jaar staat zelfs al op vier: Dillanthology 1 & 2, Suite for Ma Dukes LP en nu Jay $tay Paid. Of er nog wel behoefte is aan dit soort projecten is sterk de vraag, aangezien ze geen van allen echt de aandacht trokken van het grote publiek. Een hiphoppionier als Jay Dee verdient beter en dus draagt Hiphopleeft zijn steentje bij en gaat het op één van de albums, Jay $tay Paid, nader in.

Jay $tay Paid is een verzameling van niet eerder uitgebrachte producties, aan elkaar gemixt door niemand minder dan Pete Rock. Een groot deel is instrumentaal, maar er is ook een aantal gastbijdrages te vinden. Het zijn niet de minste namen die hun zegje mogen doen; onder meer DOOM, Black Thought, Lil’ Fame, Raekwon en Havoc komen aan het woord. Hopelijk kunnen al deze sterke rappers (waarvan sommigen de laatste jaren niet altijd even goed voor de dag kwamen) ervoor zorgen dat het met dit eerbetoon aan Jay Dee wel goed zit.

Helaas blijkt al snel dat het aan rust ontbreekt op het album, iets waar Pete Rock de schuld van mag krijgen. De tracks lopen niet vloeiend genoeg in elkaar over en zijn allemaal aan de korte kant (of de nummers oorspronkelijk ook zo kort zijn is onduidelijk). Daardoor komt de luisteraar er geen moment lekker in en is het album afluisteren een niet al te fijne zit. Wel is duidelijk dat de nog niet eerder verschenen Dilla-producties van hoog niveau zijn, waardoor het extra jammer is dat ze niet op de juiste manier gebruikt worden. Dilla zelf zorgt namelijk voor de meest knotsgekke samples, de karakteristieke sirenes en zijn kenmerkende kick & snare-werk. Lazer Gunne Funke bevat alle ingrediënten voor een klassieke Dilla-productie; de drum fungeert als hartslag en daarover klinken techno-achtige piepjes en wederom ‘zijn’ sirenes. Alleen de toegevoegde stemsample ‘mix, mix, mix’, die duidelijk niet bij het origineel hoort, doet afbreuk aan de beat.

Blu is de eerste gastartiest die op het project verschijnt; de rapper die de laatste tijd erg wisselvallig presteert doet het dit keer meer dan verdienstelijk. Hoewel hij inhoudelijk bij lange na niet tot de beste rappers hoort, weet hij wel hoe hij op een productie van Jay Dee moet rappen. Met flink wat passie in zijn stem, die zoals altijd helder en zuiver klinkt, gaat het over niets anders dan ‘gewoon’ roken. De titel is dan ook niet geheel verrassend: Smoke. Als even later ook Black Thought voorbijkomt, lijkt het toch nog wat te worden met Jay $tay Paid. De rapper van The Roots zorgt zonder meer voor het hoogtepunt van het album; zijn herkenbare, energieke en bovenal krachtige stem past perfect bij de bombastische drumbeat.

Maar nadat DOOM nog een keer met zijn geweldige rijmschema’s op de proppen komt - “They scared of this track like a terrorist attack // prepare to get back, when he’s wearing just black” (Fire Wood Drumstix) - gaat de verzamelaar toch echt als een nachtkaars uit. Pete Rock, die het album kapot mixt door nutteloze stemsamples toe te voegen en de tracks op een zeer vreemde manier aan elkaar rijgt, treft de blaam. Het abrupt eindigen van beats om vervolgens met iets totaal anders verder te gaan staat bijna gelijk aan heiligschennis. Toch zijn de Jay Dee-producties zelf wel weer van een ouderwets hoog niveau en doen de gastartiesten het goed. Daardoor hoeft Jay Dee zich in elk geval niet om te draaien in zijn graf.

Zijn bijna alle recensies op HHL nou zo kort of die van mij altijd zo lang?

Die van jou zijn zo lang

Alhoewel die van Niek ook best lang zijn, daar waar Souf, Tom en ik vaak even grote recensies droppen (valt me op). Thomas zelf is dan weer erg wisselvallig, dan weer een lange recensie en dan weer in 4 alinea's kort maar krachtig hoe het album klinkt.

Vind deze hierboven een ideaal formaat hebben. Echt lange recensies lees ik alleen helemaal als ik de plaat al ken en er een serieuze mening over heb.

600 woorden vind ik op zich meer dan genoeg.

Aantal woorden bij mijn resencie voor de laatste Snowgoons was íets meer dan het dubbele daar van .

Ja, ik zat net even tussen die van jou te kijken.

Gefeliciteerd! De taart is onderweg

Snow Cake?

Nee, maar hij komt wel van bakker Jansen.

Bondigheid is ook nooit een sterke eigenschap van mij geweest...

Kort of lang, ik vind het een slechte review. Het doet voorkomen alsof dit weer gewoon een best of achtig verzamelaartje is als bv die dillanthology serie, is natuurlijk niet zo. De kritiek behelst ondermeer het feit dat de nummers kort zijn en er continu stijl- en beatwisselingen plaatsvinden. Maar dit is gewoon de dilla stijl, hoelang duurt het langste nummer op bv donuts? 1,5 minuut? Een volwaardig studioalbum met 12 tracks van 4 minuten is misschien zoals je het tegenwoordig vaak ziet, maar de intentie van dit album is juist het overbrengen van dat mixtape gevoel. Daar zijn de meeste beats ook helemaal voor gebouwd. Simpel, krachtig en snel to the point. Een soort van continue achtbaan of kermisattractie om de kwaliteiten van dilla zo breed mogelijk ten toon te spreiden.

Verder lees ik iets over dat de producties weer van hoog niveau zijn, maar mis verder de uitwerking van die uitspraak. Knotsgekke samples, karakteristieke sirenes en het zogenomende ‘kenmerkende kick&snare werk’ zegt niks over de kwaliteit, bv ten opzichte van andere projecten van dilla of projecten van andere producers.

Al met al zijn reviews altijd een leuk streven hoor, maar deze lijkt mij vanuit een verkeerde interpretatie geschreven, waardoor de gemaakte conclusies berusten op foutieve aannames. Ik vind het prima als iemand deze plaat als slecht of matig beoordeeld, maar dan wel met een juiste beargumentatie.

Je haalt de woorden bij mij uit de mond, alhoewel zou ik het in 2 zinnen hebben samengevat.

@tuktak:

Dat je mijn recensie slecht vindt is natuurlijk je goed recht. Het is niet mijn bedoeling om dit voor te laten komen als een best of is, misschien zorgt de introductie wat voor verwarring doordat ik Jay $tay Paid met meerdere albums in een adem noem. Dit is puur om een voorbeeld te geven hoeveel tributes er voor de beste man uitgebracht worden. Want verder hoor je me nergens zeggen dat dit een best of achtige verzamelaar zou zijn.

Dan over de korte duur van de nummers; inprincipe maakt het mij niet zoveel uit hoe kort een nummer duurt. Het gaat mij meer om de manier hoe ze aan elkaar geregen worden. Daar waar ik dat bij een album als Donuts prima inelkaar vind steken is dat hier voor mij niet het geval. Ik kan me bijvoorbeeld irriteren als een track net afgelopen is en dat je dan ineens 'mix, mix, mix' hoort. De overgang is totaal niet zoals Dilla het zou doen en hier wil ik toch echt Pete de schuld van geven.

Verder vind ik ook nog dat ik vergelijkingen maak met de oudere Dilla producties. Want door bijvoorbeeld te zeggen: 'Toch zijn de Jay Dee-producties zelf wel weer van een ouderwets hoog niveau' vergelijk ik dit wel degelijk met Dilla tracks op zijn voorgaande albums. Dat ik dit er niet zo dik bovenop leg vind ik zelf wel kunnen.

Kut album dat eigenlijk een K Jay mix album is

Ik word een beetje moe van musicmeter, ik ga nu dit album in èèn zin beschrijven:

Voor Dilla fans is dit album hun nieuwe dosis crack, andere luisteraars zullen het waarschijnlijk niet echt begrijpen.

*4

Echt serieus, waarom raak jij altijf zo geïrriteerd bij een lagere beoordelingen als die van Dilla, Relapse en een aantal Nederhoppers? Echt totaal onnodig.

Als Dilla fan kan ik hier helaas tot nu toe maar weinig mee, vooral het 'mixtape-achtige' spreekt me totaal niet aan. Erg jammer.

Vond hem in het begin ook vrij slecht. lang niet meer naar geluisterd en nu vind ik hem toch al een beetje beter geworden.

staan toch een paar zeer sterke beats op.

Bijvoorbeeld: de tweede helft van Make It Fast is toch weer vintage J Dilla.
Geniale beat, vooral als de vocal er door komt.

Precies!



Tuurlijk klinkt het mixtape-achtig. Wat wil je anders? Ik bedoel, het zijn gewoon onuitgebrachte Dilla beats bij elkaar gegooid. Dus het zou ook nooit als een 'echt' album kunnen klinken..

Ik vind het dus net als Timo een nieuwe dosis crack! Maar kan ook wel begrijpen als mensen het allemaal wat minder vinden door het 'mixtape' geluid van de plaat

Ik heb de hoes weer even aangepast zoals hij hoort. Iemand had de hoes van een van de singles toegevoegd. J Dilla is gewoon een held. Ondanks dat deze plaat aanvoelt als een mixproject, is dit wel weer erg lekker.

Ik vind Dilla echt geweldig, één van de beste artiesten ooit. Dit is echter een beetje Dilla-onwaardig album. Erg hoog mixtape gehalte (een beetje producer, Pete Rock, moet toch wel in staat zijn onuitgebrachte nummers tot een vloeiend geheel te maken). Het album wordt zo nu en dan wat langdradig, helemaal als er geen echte bangers voorbij komen. Het mist de kracht en het tempo van Dilla's eigen albums. Leuk en voor een goed doel, maar beetje jammerlijk allemaal...

Pete Rock heeft er juist het beste van gemaakt. Laat het door een amateur doen en het resultaat is Rebirth Of Detroit. Valt het jullie niet op dat hij eenzelfde Dilla sound gebruikt door het hele album heen? Ik kan me wel vinden in het rapgehalte hier, niveau ligt gewoon niet hoog. Dit is Dilla zijn synth/experimentele/elektronische stijl. Dat hoor je op ieder nummer van Jay Stay Paid terug. Ik vind dat Pete wel wat credits verdient, want hij heeft de beats van verschillende tapes gehaald en er een goed geheel van gemaakt. Danny Brown past perfect op Dilla Bot en ook DOOM verricht goed werk op Fire Wood Drumstix. De rest vind ik minder.

Ik ga me stem van 4* naar 3.5* verlagen en dat heeft er gewoon mee te maken dat rappers hier vaak niks toevoegen en in het ergste geval het nummer veel minder maken. Coming Back blijft een parel en veruit mijn favoriet