Toyah - Four from Toyah (1980)

Ook wel vreemd dat deze erop staat. Dit is in formaat van 7" een
op 33-toeren geperste singel. Maar wel weer vier songs idd.
Even over de nummers:
It's a mystery - is een song die tegenwoordig bij wijze van geboycot zou worden. Mooie song wel, echt, maar zeer glad en mier -en mierzoet dat het de kiezen pijnigen doet.
Revelations - een niet zo bijzonder wave/rocknummertje. Een typisch b-kantje
warboys - met juiste productie zou het een dijk van een song zijn. Heeft de potentie te knallen. En doet dat ook, maar wel op haar livealbum Warrior rock.
Angels & Demons - heerlijk zweven op een chillout bas en fluisterende zang. Begint wonderschoon maar eenmaal in refrein wordt deze letterlijk de stront in geroerd. Had ze het refrein maar weggelaten of......ook weer een kwestie van productie.
Voor de fans wel leuk dit om te hebben. Maar heeft niet de potentie de uitnodiging te verkrijgen voor de draaitafel. 2,5*

Op reis door new wave kwam ik vanaf de eerste Londense plaat van The Boys Next Door / The Birthday Party en beland in februari 1981 als de EP Four from Toyah de Britse hitsingleslijst betreedt. De verbazing van Saldek dat een 7" op MuMe staat is begrijpelijk en toch staat ie hier helemaal terecht. Het schijfje duurt een dikke 18 minuten en is met zijn vier nummers een volwaardige EP; dit verscheen destijds vaker op het kleine vinyl.

Omdat EP's ook in de hitlijst mochten, kwam deze op 8 februari de Britse variant binnen op #59, om op 22 maart op #4 te pieken. Na deelname aan tv-serie Shoestring (twee jaar eerder, zie hier) en vooral veel opnemen en optreden werd hard werken beloond met een eerste notering in die lijst.
In mijn herinnering staat Toyah een beetje te boek als een soort tweede Siouxsie Sioux. Overeenkomsten in uiterlijk en stijl zijn er zeker, tegelijkertijd heeft Toyah (hier nog een band en niet "slechts" Toyah Willcox) een eigen smoel. Iets meer pop, maar wel degelijk energiek met soms wat excentrieke zang.
Gitarist Joel Bogen zorgt voor de stevige inbreng, Adrian Lee brengt met zijn toetsen en synthesizers digitale geluiden en vooral veel sfeer. Dankzij nieuwe ritmesectie Phil Spalding (bas) en Nigel Glockler (drums) ligt er een uiterst dynamische basis.

Nigel Glockler? Fans van metalgroep Saxon kennen die naam, omdat de man zich later in datzelfde 1981 aan hen verbond; ondanks periodes van absentie zit hij er anno 2025 nog altijd. Alleen daarom al is het leuk om hem hier aan het werk te horen. Ik geef een 9 voor de vier nummers die verschillen in tempo en sfeer, in 2005 tevens op dit Toyah-singleoverzicht verschenen.

Een week later betrad een elpee de Britse albumlijst die interessant is voor mijn queeste in het land van new wave en aanverwanten: op naar Diminished Responsibility van punkgroep U.K. Subs.