Chris Whitley - Din of Ecstasy (1995)

Weer een artiest die te jong van ons heen is gegaan.

Tja, ik las het net longkanker, 45 jaar...

Nog nooit van gehoord...

sjee, wist ik niet

ik heb ooit naar aanleiding van een VPRO docu, Living with the law blind gekocht en afgelopen week dacht ik, laat ik hem weer eens draaien

vind hem nog steeds erg goed

bij die ene cd is het trouwens ook gebleven

zonde van zijn dood uiteraard

Wat voor een muziek is het?

bluesy, country, folky, een mix daarvan met een uniek stemgeluid van whitley

steelgitaar is handelsmerk

Hmm, ik heb geen idee hoe ik nou eigenlijk bij deze artiest ben gekomen. Via John Frusciante of dEUS ofzo? :+

Ik zal er eens naar opzoek gaan.

beiden zittten ver uit de hoek

Johnny Cash misschien?
Vreemd hoor. :+

nee ook nie, gewoon luisteren dus
begin met :

living with the law

Ik moet bij dit album aan Seatle denken.
De stem klinkt als een prettige kruizing tussen de zang van Faith No More en Living Colour.

'Din of ecstacy' is veel meer een donkere en tegendraadse plaat dan zijn voorganger 'Living...', een teken dat de man altijd zijn eigen ding heeft willen doen, no matter what. Ik kan me voorstellen dat er mensen met bepaalde verwachtingen bij weglopen, maar het blijven geweldige nummers en Whitley op zijn best!

Die Seattle-sound ligt Whitley niet zo goed, vind ik.
Wel een curiositeit, want er speelt een Belg in zijn band: Alain Gevaert (huidige dEUS bassist)

Deze van Chris Whitley heeft wel wat weg van het hele Seattle gebeuren.
Seattle is voor mij onvrede, wanhoop, verpakt in een muur van gitaargeweld.
Zijn stem heeft raakvlakken met die van Mike Patton van Faith No More, terwijl hij muzikaal weer meer tegen het blues geluid van Screaming Trees aan leunt.
Eigenlijk jammer dat juist een Mark Lanegan geen samenwerking met hem is aan gegaan.
Ik denk dat daar wel wat moois uit voort had kunnen komen.
Ondanks dat ik steeds blijf overwegen om mij meer in Chris Whitley te verdiepen, heb ik dat gevoel weer minder na het beluisteren van Din of Ecstasy.
De nummers blijven net niet genoeg hangen, en op dit album vind ik zijn stem niet bijzonder genoeg om mij meer in hem te verdiepen.
Maar misschien heb ik ooit net het verkeerde album van hem gekocht, kan natuurlijk ook het geval zijn.

Blijft een schitterende, melancholisch-psychedelisch-duistere plaat. Raakvlakken met Mike Patton hoor ik niet, maar wat geeft het (zou zo ook geen vergelijkbare zanger kunnen noemen). Ook wat betreft het niet blijven hangen van de nummers moet ik het oneens zijn, ik kan ze bijna dromen. Heerlijk dwars jengelend gitaarspel hier, naast de typische stem, het handelsmerk van deze rasartiest. Wie wat safer wil instappen: begin met zijn debuutplaat. Andere aanraders die ook weer behoorlijk anders klinken: 'Dirt Floor' en 'Perfect Day'. Verder moet ik me nog es verdiepen in andere platen, ken er een paar een beetje, maar die vond ik lang niet zo goed...

din:
pandemonium; opschudding; heksenketel; beroering; leven; drukte; lawaai; rumoer; geraas; tumult; heibel; herrie; gedreun; gedruis; geroezemoes; gebrom; gemurmel; krakeel; heisa; luidruchtigheid
bron

Wat een fascinerende plaat is dit toch. De vergelijking met het debuut van Whitley gaat grotendeels mank.
Din of Ecstasy is een stuk ontoegankelijker, onstuimiger en bevat veel meer psychedelische elementen als gevolg van man's gitaarpartijen.
Het is alsof je van doen hebt met een andere artiest. Weg zijn de haast warme arrangementen en rustige bluesy stukken, maar daar krijg je een heel ander kleurrijk palet voor terug.
In de reacties hierboven lees ik een link met Seattle en die is er duidelijk. Denk dan niet aan Alice In Chains of Nirvana, neen het is subtieler van aard.
Regelmatig moet ik denken aan een collectief als Brad, Satchel of zelfs Mother Love Bone, bands die ingetogen en gecontroleerde agressie koppelden aan weidse melodieën en rijke arrangementen.
De zang van Whitley lijkt op Din ook enigszins op de vocalen van wijlen Shawn Smith, hoewel hij dat niveau nooit echt aantikt.
Ben je een liefhebber van het rustiger werk van Whitley zal dit flink wennen zijn, ik vind Din een heel intrigerend schijfje, niet alleen vanwege het feit dat Chris zich verder wilde ontwikkelen op muzikaal gebied maar nog meer vanwege het feit dat het album volstaat met een hoop prima songs.
Heb je een ruime blik en hou je wel van een portie dwarsheid zou ik dit schijfje zeker een kans gunnen.