menu

Chris Whitley - Din of Ecstasy (1995)

mijn stem
3,39 (28)
28 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Work

  1. Narcotic Prayer (3:45)
  2. Never (2:48)
  3. Know (3:47)
  4. O God My Heart Is Ready (3:13)
  5. Can't Get Off (4:03)
  6. God Thing (4:49)
  7. Din (3:15)
  8. New Machine (3:18)
  9. Some Candy Talking (4:13)
  10. Guns and Dolls (3:30)
  11. WPL (3:09)
  12. Ultraglide (7:41)
totale tijdsduur: 47:31
zoeken in:
3,5
42
Weer een artiest die te jong van ons heen is gegaan.

Tja, ik las het net longkanker, 45 jaar...

avatar van moedermaria91
Nog nooit van gehoord...

Joy
sjee, wist ik niet

ik heb ooit naar aanleiding van een VPRO docu, Living with the law blind gekocht en afgelopen week dacht ik, laat ik hem weer eens draaien

vind hem nog steeds erg goed

bij die ene cd is het trouwens ook gebleven

zonde van zijn dood uiteraard

avatar van Reint
Wat voor een muziek is het?

Joy
bluesy, country, folky, een mix daarvan met een uniek stemgeluid van whitley

steelgitaar is handelsmerk

avatar van Reint
Hmm, ik heb geen idee hoe ik nou eigenlijk bij deze artiest ben gekomen. Via John Frusciante of dEUS ofzo? :+

Ik zal er eens naar opzoek gaan.

Joy
beiden zittten ver uit de hoek

avatar van Reint
Johnny Cash misschien?
Vreemd hoor. :+

Joy
nee ook nie, gewoon luisteren dus
begin met :

living with the law

avatar van deric raven
3,0
Ik moet bij dit album aan Seatle denken.
De stem klinkt als een prettige kruizing tussen de zang van Faith No More en Living Colour.

Meneer Bungel
'Din of ecstacy' is veel meer een donkere en tegendraadse plaat dan zijn voorganger 'Living...', een teken dat de man altijd zijn eigen ding heeft willen doen, no matter what. Ik kan me voorstellen dat er mensen met bepaalde verwachtingen bij weglopen, maar het blijven geweldige nummers en Whitley op zijn best!


avatar van LeNoise
3,0
Die Seattle-sound ligt Whitley niet zo goed, vind ik.
Wel een curiositeit, want er speelt een Belg in zijn band: Alain Gevaert (huidige dEUS bassist)

avatar van deric raven
3,0
Deze van Chris Whitley heeft wel wat weg van het hele Seattle gebeuren.
Seattle is voor mij onvrede, wanhoop, verpakt in een muur van gitaargeweld.
Zijn stem heeft raakvlakken met die van Mike Patton van Faith No More, terwijl hij muzikaal weer meer tegen het blues geluid van Screaming Trees aan leunt.
Eigenlijk jammer dat juist een Mark Lanegan geen samenwerking met hem is aan gegaan.
Ik denk dat daar wel wat moois uit voort had kunnen komen.
Ondanks dat ik steeds blijf overwegen om mij meer in Chris Whitley te verdiepen, heb ik dat gevoel weer minder na het beluisteren van Din of Ecstasy.
De nummers blijven net niet genoeg hangen, en op dit album vind ik zijn stem niet bijzonder genoeg om mij meer in hem te verdiepen.
Maar misschien heb ik ooit net het verkeerde album van hem gekocht, kan natuurlijk ook het geval zijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:26 uur

geplaatst: vandaag om 20:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.