Chris Whitley - Perfect Day (2000)

Wederom een akoustische Whitley, ditmaal begeleidt door contrabas en drums, maar op een heerlijk subtiele manier gespeeld. Allemaal covers, waarvan ik de originelen lang niet allemaal ken, maar dat mag de pret niet drukken en dat doet het dan ook niet. Aanrader!

Chris Whitley & The Bastard Club met het album 'Reiter In'(zojuist toegevoegd) bevat ook een flink aantal covers als ik mij niet vergis. Vast ook de moeite waard, maar ik ben nog even zoet met drie andere van hem('Hotel...', 'War crime...' en 'Soft dangerous...'), hoewel die niet direct zo veel indruk maken als eerder werk van hem.

Slechts 1 bericht hier, en dan wel van mijn preïncarnatie MB meer dan 10 jaar geleden, het is toch wat...

Chris Whitley (vader van Trixie Whitley idd) is allang niet meer (2005, longkanker), maar zijn muziek leeft voort, alleen niet bij zo heel veel mensen helaas. Hij begon zijn carrière veelbelovend met zijn meest radiovriendelijke worp 'Living with the Law', gevolgd door het dwarse en donkere 'Din of Ecstacy' dat veel minder makkelijk het grote publiek kon bereiken. Begrijpelijk, maar dat maakt zijn werk niet minder goed. Zelf moet ik bekennen dat ik van zijn latere werk wel minder onder de indruk was en die dus ook minder een kans heb gegeven.

Dit coververzamelalbum is echter wel schandalig onderbeluisterd op MuMe, met maar 13 stemmen. De eenvoudige instrumentatie en het ingetogen spel maken het zeker niet zijn meest toegankelijke album (dan moet je toch echt beginnen met 'Living...'), maar het is allemaal wel doeltreffend en van een pure schoonheid die meer gebruikers zouden moeten kunnen waarderen, vandaar dat ik het nog maar een keertje aanprijs...

4,5*? Ik ga 'm gewoon afronden: 5*.