Chris Whitley - Rocket House (2001)
mijn stem
15 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: ATO
-
To Joy (Revolution of the Innocents) (4:26)
-
Radar (4:04)
-
Chain (5:38)
-
Say Goodbye (3:37)
-
Solid Iron Heart (3:51)
-
Rocket House (6:09)
-
Serve You (4:10)
-
Little Torch (4:45)
-
From a Photograph (3:55)
-
Vertical Desert (3:32)
-
Something Shines (9:05)
0
geplaatst: 10 mei 2012, 18:39 uur
Nog geen enkele reactie hier. Chris Whitley wordt gewaardeerd door de mensen die zijn muziek kennen maar helaas zijn er dat altijd veel te weinig gebleven.
Hier heeft hij intussen een geheel eigen stijl ontwikkeld. Een beetje vreemd aanvoelend veelgelaagde muziek die toch uitnodigend is. Eenmaal je het huis van Whitley betreedt neemt dit je als een raket mee naar zijn unieke universum waarin wrange emoties tot mooie beklijvende liedjes transformeren.
Hier heeft hij intussen een geheel eigen stijl ontwikkeld. Een beetje vreemd aanvoelend veelgelaagde muziek die toch uitnodigend is. Eenmaal je het huis van Whitley betreedt neemt dit je als een raket mee naar zijn unieke universum waarin wrange emoties tot mooie beklijvende liedjes transformeren.
0
geplaatst: 10 mei 2012, 19:19 uur
Dankzij het rock album v/d week nu toch al twee reacties 
Ik heb Chris Whitley nog maar redelijk recent echt leren kennen, en ben beetje bij beetje zijn catalogus aan't verkennen. Deze word de volgende in het rijtje. Later zal ik hier in't kort mijn bevindingen neerpennen.
Ik heb Chris Whitley nog maar redelijk recent echt leren kennen, en ben beetje bij beetje zijn catalogus aan't verkennen. Deze word de volgende in het rijtje. Later zal ik hier in't kort mijn bevindingen neerpennen.
0
geplaatst: 20 oktober 2025, 16:20 uur
Wijlen Chris Whitley is een grote onbekende in Nederland en dat is in mijn ogen onterecht.
Ten tijde van zijn debuut genoot hij nog enige bekendheid - volgens mij hingen er hier en daar wat posters in de diverse platenzaken van zijn eersteling destijds - maar dat greintje herkenning ebde al weer snel weg.
Wellicht mede ingegeven door een veranderende muzikale tijdsgeest en enkele platen die steeds wat ontoegankelijker werden verdween Whitley vanuit Nederlands perspectief in de anonimiteit.
Hoewel een aardig debuut vond en vind ik opvolger Din of Ecstasy een stuk interessanter.
De man uit Houston ging stoeien met dwarse ritmes, geluidserupties en enkele elektronische elementen.
Vreemd genoeg ben ik die platen steeds meer gaan waarderen, de alom aanwezige broeierige sfeer die hij met zijn arrangementen weet op te wekken; ik ben er gek op.
Als zanger heeft Whitley niet vooraan gestaan, daar moet hij het dan ook niet direct van hebben, het is meer het geheel der som der delen, dat de meeste songs boven komen drijven.
De songs op Rocket House vormen allemaal miniatuurtjes, waarbij veel te ontdekken valt, hoewel je ook niet achterover valt van de vele transities of grote wendingen in de nummers.
Het zit hem veel meer in sfeer, een korte lick, een gecontroleerde uitbarsting of simpelweg een breekbare snik van Chris.
Onbekend maakt onbemind, in mijn ogen geheel ten onrechte, maar dat is een andere discussie.
Ook Rocket House vormt een fraaie episode in man's oeuvre.
Ten tijde van zijn debuut genoot hij nog enige bekendheid - volgens mij hingen er hier en daar wat posters in de diverse platenzaken van zijn eersteling destijds - maar dat greintje herkenning ebde al weer snel weg.
Wellicht mede ingegeven door een veranderende muzikale tijdsgeest en enkele platen die steeds wat ontoegankelijker werden verdween Whitley vanuit Nederlands perspectief in de anonimiteit.
Hoewel een aardig debuut vond en vind ik opvolger Din of Ecstasy een stuk interessanter.
De man uit Houston ging stoeien met dwarse ritmes, geluidserupties en enkele elektronische elementen.
Vreemd genoeg ben ik die platen steeds meer gaan waarderen, de alom aanwezige broeierige sfeer die hij met zijn arrangementen weet op te wekken; ik ben er gek op.
Als zanger heeft Whitley niet vooraan gestaan, daar moet hij het dan ook niet direct van hebben, het is meer het geheel der som der delen, dat de meeste songs boven komen drijven.
De songs op Rocket House vormen allemaal miniatuurtjes, waarbij veel te ontdekken valt, hoewel je ook niet achterover valt van de vele transities of grote wendingen in de nummers.
Het zit hem veel meer in sfeer, een korte lick, een gecontroleerde uitbarsting of simpelweg een breekbare snik van Chris.
Onbekend maakt onbemind, in mijn ogen geheel ten onrechte, maar dat is een andere discussie.
Ook Rocket House vormt een fraaie episode in man's oeuvre.
* denotes required fields.
* denotes required fields.