Lemuria - Lemuria (1978)

Bloemenkransen, strooien rokjes en kokosnootbeha's. Dat zijn de eerste associaties die ik maak met Hawaï. Daar zal dit album geen verandering in brengen. Nee, verpletterend is de muziek van Lemuria niet. Gelukkig hoef je niet altijd omver geblazen te worden om van iets te kunnen genieten.

Het album behandelt nochtans wel een van de grotere thema's in het leven: religie. Maar meer dan één grote verheerlijking van God moet je daar ook niet achter zoeken. Overtuigde atheïsten hoeven zeker niet te vrezen; het is niet moeilijk om in zinnen als "Before you lay me down, I'd like to do what I can for you now" een dubbele bodem te ontdekken. De tropische sound relativeert ook meteen de hele boel. Nergens een gospelnoot te bespeuren. Integendeel: opener 'Hunk of Heaven' is een van de lekkerste funkbrokken ooit gemaakt! Het versterkt ook het vermoeden dat die dubbele bodems, die doorheen heel het album opduiken, er niet onbewust in zitten. Dat de lyrics gezongen worden door vier betoverende vrouwenstemmen versterkt dat gevoel natuurlijk alleen maar.

Toegegeven: hoe betoverd de dames ook mogen klinken, 'Get That Happy Feeling' is een welgekomen instrumental halverwege de plaat. Best vermoeiend, vrouwen.
Na deze intermezzo gaat het er weer vol tegenaan! Tot hiertoe manifesteerde de 'sign of the (disco)times' zich enkel in de saxsolo's en backing vocal arrangements. De ritmesectie en percussiegeluiden creëerden een tijdloos Pacifisch geluid. Met 'Mystery Love' is dan toch het hek van de dam en kent het album een echte disco-stomper, Hawaiian style natuurlijk! Want eender welk moment op het album: waar deze muziek gemaakt is blijft overduidelijk, en da's een pluspunt. Zo is ook de disco-ballad 'The Makings of You' erg uniek in z'n genre. Gezongen door een fijne stem die we nog niet (solo) gehoord hadden, en dus moeten we niet te hard op de tekst letten...
De (bijna-)dialoog van de laatste song 'The Lady and the Dude' is ook leuk gedaan. Hier neemt bassist Gary Sprewel de lead vocals, en enkel al de manier waarop deze man 'dude' zingt, maakt dit lied geslaagd!

Bloemenkransen, strooien rokjes en kokosnootbeha's. Some things never change. Maar deze associaties zal ik voortaan graag maken luisterend naar Lemuria.

The missing link tussen Dr. Buzzards Original Savannah Band & Kid Creole & the Coconuts, of zoiets. De Aloha-sound is wat mij betreft in geen velden of wegen te horen, het zonnige weer van Hawaii daarentegen wel. Alles is helaas te categoriseren in onder vedergewicht, het kabbelt wat al te vrijblijvend door een album lang. De afsluiter The Lady & the Dude (eindelijk een mannenstem, waarom hebben ze die afwisseling niet vaker toegepast?) trekt de eindbalans naar 3,5*. Omdat het zomer is

Heb het album nu 2x gehoord en ik moet zeggen dat ik het een lekker onbekommerd album vind. Niet wereldverheffend goed, maar het luistert lekker weg. En zowel muzikaal als vocaal zit het goed in elkaar.

Jammer dat ik de zang nog niet buitengewoon vind. Want hoewel ik prima naar de zangeressen kan luisteren vind ik ze te weinig bijzonder en weten ze me niet te raken. Maar daar waar ik de zangeressen 'te gewoontjes' vind, vind ik de instrumentatie wel erg sterk. Het geeft mij een heerlijk gevoel en ik krijg het van binnen helemaal warm als ik er naar luister. Al met al is dit dus een prima zomerse plaat, nette zang (voor mij niets meer en niets minder) en sterke instrumentaties.

Ik zit helemaal op de lijn van R&P. Instrumentaal is het best goed in orde. Er zit een soort zomerse 'bounty'- sfeer in die me wel bevalt, en af en toe wordt er een beetje gefunkt met een latin-feel die me wel wat doet denken aan Earth Wind & Fire met Paulinho da Costa uit dezelfde tijd. Kan ook zo gedraaid worden na de disco-versie van Manilow's Copacabana. Niet opzienbarend, maar voor de sfeer waarin dit past lekker genoeg. Naast het openingsnummer valt daarbij Get That Happy Feeling op.
Dan is het met het positieve wel gedaan, want waar er af en toe veelbelovende breaks en intro's zijn, verdwijnt elke magie zodra de solo-zang wordt ingezet. Veel te veel op de voorgrond en gewoon niet goed. Wat er mis mee is kan ik niet goed benoemen. Echt ver ernaast zit ze niet, en bij Idols zou ze ook best scoren. Maar bij mij dus niet.

Ik vind dit maar een slap album. Instrumentaal is het te glad en vocaal is het nog slechter. En de teksten zijn ook waardeloos. Met Don't Say There Ain't No Heaven als dieptepunt. Dat is wel een bonus nummer, maar echt een bonus kun je het niet noemen.
Alleen het 1e nummer is nog wel te pruimen.

Niet verschrikkelijk interessant, maar hij ligt wel lekker in het gehoor. Aardig plaatje om eens te beluisteren.