Frans Halsema - Vluchten Kan Niet Meer (1998)

Dit is - voor mij althans - geen cd die ik van begin tot einde met veel genoegen kan beluisteren. Halsema had een welluidende en beschaafde stem - op het bekakte af - en die vloekt naar mijn smaak nogal met de vele tamelijk jolige en vrijmoedige liedjes die hier zijn verzameld. Het is verder pijnlijk om te horen hoe hij zich in de manier van zingen vertilt aan bijvoorbeeld Vrouwencafé, waarvoor hij het ruwe in de stem (dat Jacques Brel dus van nature wél bezat) ontbeert. Ik hoor Halsema het liefst in mooie liedjes, zoals het werkelijk schitterende Voor Haar , en ook Zondagmiddag Buitenveldert blijft mooi (noem dat gerust een "evergreen"). Het állermooiste liedje is voor mij , niet in het minst vanwege de schitterende tekst van Annie M.G.Schmidt, het indringende duet met Jenny Arean Vluchten Kan Niet Meer. Maar het merendeel van al die overige cabareteske liedjes op dit album zijn (vind ik) aardig voor een keer, en niet veel vaker.