B. Fleischmann - Welcome Tourist (2003)

dit is wel zo ontzettend mooi eigenlijk.

voor liefhebbers van christian kleine (en misschien voor liefhebbers van casiotone for the painfully alone) een must; het heeft er iets van weg, maar is mijns inziens beduidend beter.

de muziek bestaat uit twee duidelijke lagen; de ene laag is een lang uitgerekte ambient-wave, waar overheen een verfrissend en wakkerschuddend doch kalm idm-ritme uitgesponnen is. en soms zingt er iemand, en dat diegene helegaar niet zingen kan maakt het eigenlijk alleen maar aandoenlijker. er is sprake van een vredige harmonie die niet probeert ons hormonensysteem door de war te schoppen zoals veel muziek dat wel lijkt te proberen - en dat is soms niet slecht, maar soms is de wereld van zichzelf al druk genoeg, en dan is het goed dat er zulke muziek bestaat.

deze muziek stemt mij bij vlagen zo gelukkig dat ik er wel van janken kan, enerzijds, en anderzijds kan ik er alleen maar aan denken hoe geweldig het wel niet zou zijn als ik gewoon een beetje door de lucht zou kunnen vliegen, alles onder mij vergetend, geen verplichtingen, geen materie, alleen een overdonderende leegte van pure gelukzaligheid. of zoiets.

Zo'n mooi bericht maakt me wel nieuwsgierig

Dat hoor ik er toch niet echt in. Als ik dat zo lees moet ik aan Xanopticon denken, waarbij de muziek ook duidelijk uit twee lagen bestaan al zijn het dan natuurlijk geen kalme idm-ritmes. Dit gaat ook meer richting pop muziek zo af en toe. A Letter from Home bijvoorbeeld.


Nou dat zingen hadden ze van mij wel weg mogen laten, verschrikkelijk. Gelukkig wordt er amper gezongen.

Verder een erg aangenaam plaatje dit 4*.

fleischmann is een soort van xanopticon met een goed humeur en heel veel valium zou je kunnen zeggen. de ritmes zijn inderdaad een stuk kalmer. maar ik vind dat wel fijn - ik word er niet zo moe van.

Interessant zo op't eerste gehoor, maar wat Xanopticon hier te zoeken heeft

het is ook zo direct niet een vergelijking die ik hier zou gebruiken

Xanopticon heeft hier weinig mee te maken maar het ging me om een uitspraak van Gregory om deze muziek te beschrijven. Die beschrijving deed me meer aan Xanopticon denken.

Besef ik, ik reageerde dan ook vooral op de volgende uitspraak:

Bevalt me trouwens zeker deze CD, al mogen die zanglijnen, als ik het zo mag noemen, er de volgende keer wel van.

Zo, ook maar eens de tijd genomen om dit album rustig te beluisteren. Ben niet overtuigd (itt mijn eerste reactie), maar sommige stukken zijn absoluut de moeite waard.

"02/00" begint rustig. Duits sampletje, rustig waveje op de achtergrond en wat zacht geratel. Komt nog een mooi, sfeervol melodietje bij en je zit met een opener die veel verwachtingen schept. "Guided By Beats" is een stuk minder interessant. Intro is redelijk vervelend, nogal debiel gitaartje en te beperkte ritmes om te boeien. Het waveje dat er halverwege even bijkomt brengt wat beterschap, maar het nummer is dan al niet veel meer waard. "Pass By" is wat beter, al overtuigt het ook niet helemaal. Ritmes zijn wat beter, maar 't is allemaal niet zo subtiel, klinkt soms wat ongebalanceerd en misschien zelfs wat flets. Ook "Grunt" en "Until The Real Thing ..." lijden een beetje aan dit euvel. Melodieën zijn wat gezapig en saai. "The Blessed" is weer een heel stuk beter. Melodieus weer heel wat sterker, met een lekkere climax, gitaarsample werkt hier ook een stuk beter. Hoogtepunt van het album.

"As If" begint aan een nogal pijnlijke weg downwards. Al is "As If" dan opzich nog een degelijke track. "A Letter From Home" komt op de proppen met enkele vreselijk cheesy melodieën, en brengt ritmisch gewoon niks. Als ik dit wil horen kan ik evengoed het eerste de beste rockalbum oppikken. "Le Desir" zakt diep, door er werkelijk vreselijke zang door te gooien. Eindelijk kan ik het smileytje ook een keer gebruiken. "Sleep" net hetzelfde verhaal. Ook hier bleek het nodig dat één of andere ongetalenteerde kerel wat diende te zingen. "Take Your Time" maakt wel nog een hoop goed, aangezien het weer een heel wat betere track is, en 45 minuten duurt, maar al bij al is dit album toch wat teleurstellend.

Enkele zeer goeie tracks, maar ook heel wat troep, die weinig nieuws of boeiends weet te brengen. Ik hou het op 2.5*, geef mij maar Kleine en/of Xanopticon.

Komt trouwens uit Oostenrijk, zal wel even corrigeren.

Take your time