Heinrichs and Hirtenfellner - Dark Orbit (2009)

Mooie moderne interpretatie van minimal techno geven Heinrichs & Hirtenfellner. Modernistisch is het zeker: vertrekkende van een basisstructuur en daaraan verder werken met allerlei bijkomstige geluidssamples en hiermee het spel van geven en nemen spelen.

In het album zit weinig decoratie die duidt in de zin van het florale; hier gaat het om recht op recht. Strak uitgevoerde composities die als een scherpe bijl inhakken op de bewegende flow die in de basis zit.
Verwacht hier geen klanktapijt van knisperende geluiden noch een klinisch (alla m_nus) uitgewerkt geheel. Deze plaat mikt duidelijk op de benen en de uitgepuurde samples versterken dat effect. Geen standaardminimal dus maar materiaal waarmee een Steve Bug wel iets zou kunnen aanvangen in een setje.

Recensie op Kwadratuur

Tuktak, verklaar u nader!

jah totaal niet mijn ding al die tierelantijntjes en ploinkploinkdingetjes met gefunkte basslijntjes en rare riedeltjes. het is mij allemaal te plat en quasi hip. vooral het beeld van de gemiddelde dj die dit draait met zijn te popiejopie uiterlijk vertoon doet mijn irritatie opwekken bij dit soort muziek. lekker bouncen op minimal, nee doe mij maar m_nus minimal waar het echt om het geluid gaat, of villalobos minimal waar het om de vibe gaat. dit is het beide dan net niet.

Oke, begrijp je punt. Die minus releases liggen me persoonlijk een pak minder. Het is net als vele Duitse minimal, koelbloedig en koud. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik bij deze mannen een nogal lauw (niet echt warm, noch koud) sfeertje tegenkwam. Een gulden middenweg lijkt me. De less is more gedachte met een eigen invulling.