Rock Plaza Central - ...at the Moment of Our Most Needing, Or If Only They Could Turn Around, They Would Know They Weren't Alone (2009)

Vorige plaat kon er best mee door, daarom staat deze nu ook in m'n rotatielijst

Rock Plaza Central is het schoolvoorbeeld van een grillige band. In 2006 brachten ze Are We Not Horses uit, een plaat vol met scherpe folksongs. Het is tot op de dag van vandaag zelfs één van de beste folkalbums die ik heb gehoord. En dat zegt wel wat. Maar toch kan ik die plaat niet echt heel vaak draaien. Je moet er echt voor in de stemming zijn en hoofdverantwoordelijke daarvoor is zanger Chris Eaton. Eaton’s dunne en unieke stem laat het eigenlijk nooit afweten, ook niet op het nieuwe album. Maar het is zó’n typische stem dat je er absoluut niet ieder willekeurig moment van de dag naar wilt of zelfs kunt luisteren.

Ook de muziek is heel erg eigen. Scherp en tegelijk heeft het toch ook iets warms. Op Are We Not Horses resulteerde dit in twaalf briljante liedjes. Het deed een beetje denken aan grootheden binnen het genre Neutral Milk Hotel.

Na een overdonderende plaat als Are We Not Horses mag je niet verwachten dat ze dat kunstje weer ‘even’ herhalen op de nieuwe plaat. Dat gebeurt dan ook niet. Maar ...at the Moment of Our Most Needing, Or If Only They Could Turn Around, They Would Know They Weren't Alone (helemaal geen onnodig lange titel) valt wel erg tegen. De 7-koppige band klinkt weer uitstekend op elkaar ingespeeld en daar ligt het dan ook niet aan. Waar het wel aan ontbreekt zijn pakkende liedjes. Alleen Oh I Can en Holy Rider halen het oude vertrouwde niveau.

Jammer, maar het toont de grilligheid van deze band aan. Zo kunnen ze enorm pieken, en zo kunnen ze opeens enorm tegenvallen. …at the moment of our most needing is een tegenvaller, maar een volgende plaat (vermoedelijk in 2012) gaan we sowieso weer checken. Want dat is een pluspuntje van grilligheid, je weet simpelweg niet wat er in de toekomst nog gaat gebeuren. Dit is geen voorspelbare band en dat houdt het spannend.

Pindahaai

Ben het eigenlijk wel met je eens, hoewel ik deze best beluisterbaar vind. Maar hij staat zeker niet in de schaduw van z'n voorganger. Ik vind echter het titelnummer hier (of soort van: We Are Full of Light) een uitzondering die wel degelijk het niveau van Horses haalt, prachtig.