Marc Cohn - Marc Cohn (1991)

Een onwaarschijnlijke combinatie zou je denken, maar het waren Marc Cohn en Guns n' Roses die me hielpen de nacht door te komen als ik weer eens te laat begonnen was met studeren voor dat belangrijke tentamen de volgende ochtend.

En heel veel koppen vieze zwarte koffie natuurlijk....

Ik draai dit album van Marc Cohn nog steeds, maar die van Guns n' Roses eigenlijk nog maar zelden. Kan net zo goed iets zeggen over ouder worden als over de kwaliteit van de platen hoor.

Maar toch...wat betreft belevingswereld zullen de liedjes van Marc me altijd nader aan het hart liggen. Misschien ook wel omdat dit album en Marc Cohn zo ontzettend onderschat worden. Het heeft wel iets; een album ontdekken waar maar weinig mensen bij stilstaan, maar wat bij jou even een centrale plek in je muzikale universum in neemt. Het brengt je tot een persoonlijke band met de muzikant. Al is dat maar in gedachten.

De liedjes zijn uit het leven gegrepen en met warmte en overgave gezongen. Ingetogen vertelt Marc ons over eenzaamheid:
...everybody talks about some fateful day, I guess that this was mine.. Ik begrijp het machtige gevoel dat je kan overspoelen als je de eerste keer hopeloos verliefd in haar ogen kijkt en de strijkers in je hart aanzwellen: ...when I lift up your veil, I watch my heart set sail...En meer; eenzame taxi chauffeur in New York, jong geliefden die dromen, dolende zielen die elkaar soms wel en soms niet vinden......

Marc Cohn woont in New York en op de een of andere manier heb ik iets met artiesten uit die stad. Artiesten uit die andere mega stad, LA, doen me meestal niet zoveel. New Yorkers hebben een talent over gewone mensen te schrijven die gewone dingen mee maken. Ik ben gewoon en maak gewone dingen mee en die herkenning is erg prettig omdat gewone dingen vaak zo gecompliceerd kunnen aanvoelen. Marc Cohn weet uitstekend een gevoel van herkenning op te roepen die troost biedt.

En die je door lange nachten heen helpt.

mooie bespreking, fish. Inderdaad een schitterende plaat. Een klassieker zelfs.

De eerste en meteen ook de beste van deze singer-songwriter; Walking in Memphis en Ghost Train terechte hits. Veelbelovend artiest toen dit uitkwam.
Apart en rootsy geluid. Mooie stem trouwens.

De carriëre is nooit echt van de grond gekomen daarna.

4 sterren ****

Waarom is er na Burning the Daze geen album meer van Cohn uitgekomen?




Ik zie net dat hij dit jaar het album 'Join the Parade' uitgebracht heeft...

Wat en onzettend lekker album is dit toch........
Walking in Memphis vind ik nog steeds een van de betere nummers ooit..... en de rest van de nummers op dit album mag er ook zeer zeker zijn.......

Mooi album.
Ik moet meteen weer denken aan 'Jessie' van Joshua Kadison, ook een artiest die bekend is van 2 nummers.
Vergeet alsjeblieft die vreselijk Cher-cover van 'Walking in Memphis' van 4 jaar later.
Ik heb altijd gedacht dat 'Walking' een grote hit geweest is, maar het haalde hier alleen de tipparade. Op de radio wordt dit nummer nog vaak gedraaid.

Elke keer als ik deze plaat op zet, wordt ik weer getroffen door de intensiteit van bepaalde nummers. Het pianospel, de melodien, de teksten. prachtig. Saving the best for last is favoriet.

Jammer dat deze man alleen bekend lijkt om zijn Walking in Memphis. Juist een van de mindere nummers...

In Amerika wel volgens mij. Als je alleen al het aantal covers van Walking in Memphis in de VS ziet. (o.a. van Cher). Maar het klopt wel in zoverre hij dat succes nooit meer heeft weten te evenaren met een ander nummer. Marc Cohn is echter ook geen schrijver van top 10 hits. Meer een singer-songwriter van albums met veel gevoel en inhoud, die je in hun geheel moet horen.
Op zijn prachtige nieuwe plaat, ook alweer uit 2007, Join the Parade, werkt hij samen met grootheden als Jim Keltner, The Holmes Brothers en Charlie Sexton.
Mensen, ga eens luisteren die nieuwe plaat van Cohn: prachtig, echt waar.

Ik was nooit echt helemaal weg van 'Walking In Memphis', maar ik bleef altijd benieuwd naar het verdere werk van deze singer/songwriter. Niet voor niets werd hij geprezen en ondersteund door folk/rock-giganten als David Crosby en James Taylor. De prachtige songs 'Old Soldier' op Crosby's "Thousand Roads" (1993) was geschreven door Cohn en ook het al even mooie 'I Surrender' op het Crosby & Nash album uit 2004 was van zijn hand.

Ik vond deze CD in prima staat voor slechts 50 cent op een rommelmarkt en dat is het proberen natuurlijk wel waard. De eerste luisterbeurt vond ik er niet veel aan: saaie melodieen, gelikte begeleiding en soms povere teksten. Nadat ik de CD nog een kans gaf, veranderde ik van mening. Alleen de teksten blijven wat zwak voor een singer/songwriter.

...Maar wat een prachtige, sfeervolle plaat is dit. 'Perfect Love', met James Taylor, is voor mij het hoogtepunt. Een album dat niet veel onder doet voor Jackson Browne's latere meesterwerk "I'm Alive" (1993). En die stem... Terecht dat hij in '92 een Grammy kreeg voor beste nieuwkomer. Onterecht dat hij nu vergeten is.

En ik maar denken dat er na de jaren tachtig geen fatsoenlijke singer-songwriter meer was opgestaan. Toch geen 5 sterren, vanwege sommige mindere teksten.

Ben benieuwd naar de andere platen van Cohn, vooral "The Rainy Season", waarop Crosby & Nash meedoen

Hij is gelukkig niet vergeten, maar in Nederland loopt zijn verkoop slecht in tegenstelling tot de VS. Zijn nieuwste album Join the Parade is prima, maar Rainy Season blijft mijn favoriet.

Ik ben echt jaren op zoek geweest naar het nummer Silver Thunderbird, wist alleen niet van wie het was.. Gelijk hele album aangeschaft en die viel me niet tegen. Zijn stem vind ik een genot om naar te luisteren

Als ik deze cd op een rommelmarkt vind in een bak met verder alleen artiesten als MC Hammer en Gary Barlow, dan twijfel ik daar toch een beetje aan...

...Maar het nummer 'Walking In Memphis' in ieder geval zeker niet vergeten.

Erg mooie song inderdaad. Die stem doet me soms een beetje aan de nog betere liedschrijver Warren Zevon denken (maar Cohn is de betere zanger).

Inderdaad, waar ik bij Marc Cohn van hou is zijn mooie warme stemgeluid. Schrijft ook goeie composities. Hij is moeilijk in te delen in een categorie. Geen country, geen folk, geen soul, geen gospelpop maar wel een snufje van het een vermengd met wat van het ander. Boeiende artiest.
In Nederland draait de EO nog wel eens een hit van hem omdat hij hier en daar een beetje christelijk uit de hoek kan komen. Hij is echter absoluut niet in te delen bij de Bijbelpop of hoe je dat moet noemen.

De meeste mensen noemen dat Relipop

Dan is Bruce Springsteen dat ook want die roept ook wel eens de Heer aan zoals op The Rising.

Heel aardig debuutalbum. Maar met zijn volgende album The Rainy Season vond hij pas echt zijn stijl. Al staan er ook op dit debuut een stel leuke songs. Walking in Memphis is echter een beetje te veel uitgemolken op Sky Radio. Maar net zo goed zijn True Companion, Miles Away en Dig Down Deep.

Een absoluut meesterwerk van een groot songwriter die helaas gekenmerkt wordt door slechts 1 hit nummer. Deze plaat verdient zoveel meer! Het is een voor mij de ultieme kruising tussen mystiek die gedragen wordt door minimalistische pianocomposities die je dwingen om te luisteren naar de schitterende teksten die mij menigmaal doen aarden in dit turbulente leven...

Dit album en "That's me in the bar" van AJ Croce zijn wat mij betreft twee van de beste platen die ooit gemaakt zijn. Het is vooral die piano die het hem doet. En dat doen beide heren fantastisch !

Marc Cohn is een ietwat vergeten singer-songwriter wiens albums ik af en toe nog steeds graag mag opzetten. Zo'n typische zondagmorgenplaat, en gisteren was het weer zover. Walking in Memphis klinkt een beetje gospelachtig (ja, gek is dat, 'there is gospel in the air' zingt-ie dan ook), maar vangt uitstekend de sfeer van de muziekstad Memphis en vooral die van de hoofdstraat Beale Street, waar het nummer natuurlijk ook over gaat. Mijn eigen ervaring tijdens een bezoek aan de stad is dat er vooral veel blues klinkt, maar met regelmaat hoor je toch ook pianoballades en singer-songwriter-achtige muziek uit de bars en café's klinken wanneer je daar over straat loopt.

Het nummer was een terechte hit (alhoewel Pieter Paal me er hierboven terecht aan herinnert dat het in Nederland niet verder kwam dan de tipparade - shocking!) en is inmiddels een evergreen geworden. Cohn zal voornamelijk door dat nummer herinnerd worden, en dat is eigenlijk zijn geluk, want zonder die hit zouden zijn songs en albums inmiddels helemaal in de vergetelheid zijn geraakt. En dat zou onterecht zijn, want naast een fraaie stem beschikt hij over de gave om puntgave melodieën over gewone mensen te schrijven. Tekstueel heeft het misschien niet de diepgang van de allergrootsten op dit gebied, maar een goede middenmoter mag hij toch wel genoemd worden. Vooral ook omdat zijn (overigens beperkte) repertoire behoorlijk consistent is: ik heb zijn eerste drie albums en die doen allemaal weinig voor elkaar onder qua niveau. Ik geloof dat ik zijn tweede album The rainy season met nipt verschil het beste vind.