Chris Clark - Ceramics Is the Bomb (2003)

Eindelijk kom ik dan toe aan Chris Clark, tot nu toe voor mij alleen bekend van het bril-jante "Gob Coitus" clipje - en dito track, uiteraard. Anywho, de eerste track hier is direct een knaller van jawelste. Prachtige waves met daaronder zachte bassjes die verschillende hardcoreritmes tentoon spreiden. Vét!

Later meer, want de rest klinkt voorlopig ook zéér behoorlijk.

Hou het toch op een kleine 4*. The Gaval is dus super en Slow Spines erg chill, mooi melancholisch met genoeg gepriegel om het spannend te houden.

Frost is zo'n heel aardig sferisch speeldoosintermezzo, maar dan wordt het langzaam iets minder interessant. Vooral A.council is een nogal grijze muis.. zo'n trackje waar weinig mis mee is maar wel een die je voor je gevoel al duizend keer hebt gehoord. Shonny barst halverwege op een heerlijk warme manier open en en Rob Lee doet dat vervolgens mooi na, al is het net wat minder sterk.

Sja, weer het idee dat dit een 4,5 tot 5 potentieel heeft en opnieuw komt het er (nog) niet helemaal uit. Trackjes zijn nogal eens te kort of worden afgekapt als ze net interessant worden. Feit blijft dat in 9 van de 10 Chris Clark tracks wel iets zeer boeiends is te vinden en die kerel pas begin 20 is geloof ik. Die echte klapper gaat nog wel komen dus

Chris Clark luisteren heeft af en toe wat weg van de radio opzetten (een goed radiostation dan wel te verstaan). Moeilijk om dit een echt album te noemen, maar er is zeker een rooie draad, en alles is kwalitatief hoogstaand.

"The Gavel" is een geniale opener. De track begint met stevig IDM gewriemel. Clark gebruikt wat specialere samples (kerkbellen en dergelijke) om het wat fris te houden (wat hem ook lukt). Al snel echter switcht de track en wordt er een (noizy) wave geïntroduceerd. Prachtig stukje muziek dat bijna uit het niets na een minuut doorboord wordt door een stevige hardcorebass. Drie compleet verschillende bestaan naast elkaar in dit nummer, maar wel op 'n harmonieuze en constructieve manier. Geniale opener dus. "Slow Spines" begint er wat rustiger aan. Borrelt wat heen en weer over een zeer mooie wave en wat freaky melodische samples en eindigt met een puur melodisch stukje. Knappe track om terug wat op rust te komen. "Frost Investigation" is zoals Goodfella zei een mooi muziekdoosintermezzotje. Zeer schattig.

"A.Council" vind ik als grijze muis toch best speciaal. Freaky ritmes en dito samples als je het mij vraagt, die ik niet direct aan een andere artiest kan koppelen. 't Is wel een IDM track die richting Aphex Twin gaat, maar zou dit nooit verwarren met een Aphex Twin track denk ik. "Shonny" kiest voor aanwezige melodieën met in eerste instantie wat IDM als backing. Halverwege schieten beiden echter naar de voorgrond en onstaat er een soort gevecht tussen de melodische en ritmische aspecten, die de melodische uiteindelijk wel winnen. Vind het een prachtige track. "Rob Lee" sluit dit EPtje net wat minder af, en da's wel jammer. Wat mij betreft is dit vooral de grijze muis. Chille IDM, beetje ala "Slow Spines" hier, maar de melodie doet me zeer weinig (al wordt het op het einde wel een stuk beter), waardoor het effect van deze track klein is. Aardig voor de achtergrond, meer niet.

En zo kom ik uit op een kleine 4.5*. Zeer gevarieerd, enkele geniale tracks en veel variatie. Van deze man verwacht ik ooit nog een 5* album.

Knijtervette EP
Opener begint meteen al machtig en intimiderend. Die break is zo angstaanjagend vet, en die spijkerharde bass er doorheen, heerlijk. Slow Spines zou in principe meer mijn ding moeten zijn (want een stuk chiller), maar overtuigd me matig. Niet echt slecht maar nergens bijzonder ofzo. Frost Investigation is een leuke intermezzo, daar hou ik niet zo van (vind dat BoC bijvoorbeeld veel te veel van die korte tracks op hun albums heeft staan), maar hier blijft het gelukkig bij. A. Council lijkt idd veel op een Aphex Twin plaat, hoewel het voelt als minder analoog dan wat de heer James maakt. Vervolgens Shonny. De klapper van deze plaat. Heerlijk aanzwerpende waves, supervet ritme. Geweldig, absolute 5 sterren plaat. Afsluiter Rob Lee vind ik stuk beter dan Slow Spines toch, mooie sfeervolle plaat met acid-invloeden.

Geweldig al met al. Ik verhoog hem na de tweede keer luisteren naar 4,5 sterren. De rest van deze man wordt ook uitgekamd

Hmm, ik had 3,5* staan en da's ook wel erg laag. Verhoogd

Ik verhoog mee. Is (was?) toch een unieke artiest met een prachtig eigen geluid, enne.. A.council is inderdaad niet zo standaard als ik hierboven ergens beweer