Satin Whale - Lost Mankind (1975)
mijn stem
3 stemmen
West-Duitsland
Rock
Label: Nova
-
Six O'Clock (3:51)
-
Lost Mankind (5:40)
-
Reverie (1:39)
-
Go Ahead (11:19)
-
Trace of Sadness (5:27)
-
Midnight Stone (2:45)
-
Song for Thesy (4:52)
-
Beyond the Horizon (7:11)
0
geplaatst: 20 augustus 2025, 19:34 uur
Het tweede album van de Duitse prog/rock/kraut groep 'Satin Whale', de opvolger van het bejubelde debuut 'Desert Places'. Ook hier op MM staan er heel wat berichten bij dat debuut, terwijl deze tweede toch minder scoort.
Ik heb deze plaat in één van de Krautrock original albums boxjes gevonden. Kende de hele groep niet, dus maar een paar keer me gedwongen om het gehele album te beluisteren. En op zich was dat geen straf.
In 1974 werd 'Satin Whale' als de populairste rockband van West Duitsland betiteld, had waarschijnlijk te maken met 'Desert Places'/
Voor 'Lost mankind' worden wel wat bakens verzet. Er komt een andere drummer en zoals wel meerdere Duitse bands is het behelpen met de zang. Vaak met een redelijk Duits accent. Vandaar dat ze een Amerikaanse gastzanger inhuren voor deze plaat Ken Traylor. Verder ook nog 2 zangeressen. Ik denk dat ze op deze wijze de hoop hadden internationaal door te breken.
Verder merk je aan alles dat ze goed naar Angelsaksische groepen hadden geluisterd, je hoort echo's van Pink Floyd, Deep Purple, Uriah Heep en ook Jethro Tull terug in de muziek. En in het begin van het langste nummer Go Ahead zelfs een stukje Eagles.
De koers was ook wat veranderd, minder hard, meer sympho vermengd met stevige rock.
Door het dwarsfluit spel is er natuurlijk een connectie met Juthro Tull, maar ook onze eigen Focus wordt in recensies benoemd ! En daar blijft het niet bij , bij het titelstuk 'lost mankind' wordt zelfs Earth & Fire aangehaald.
OP zich zeker geen verkeerd sympho/prog album . helemaal passend in begin jaren 70. Met dit album ging de groep op tournee als voorprogramma van Barclay James Harvest. Het derde album zou dus nog wat lichter en symphonischer worden.
Het nummer Go Ahead is wel het beste nummer van deze plaat.
Leuk om weer een onbekende Duitse groep op deze wijze te leren kennen.
Ik heb deze plaat in één van de Krautrock original albums boxjes gevonden. Kende de hele groep niet, dus maar een paar keer me gedwongen om het gehele album te beluisteren. En op zich was dat geen straf.
In 1974 werd 'Satin Whale' als de populairste rockband van West Duitsland betiteld, had waarschijnlijk te maken met 'Desert Places'/
Voor 'Lost mankind' worden wel wat bakens verzet. Er komt een andere drummer en zoals wel meerdere Duitse bands is het behelpen met de zang. Vaak met een redelijk Duits accent. Vandaar dat ze een Amerikaanse gastzanger inhuren voor deze plaat Ken Traylor. Verder ook nog 2 zangeressen. Ik denk dat ze op deze wijze de hoop hadden internationaal door te breken.
Verder merk je aan alles dat ze goed naar Angelsaksische groepen hadden geluisterd, je hoort echo's van Pink Floyd, Deep Purple, Uriah Heep en ook Jethro Tull terug in de muziek. En in het begin van het langste nummer Go Ahead zelfs een stukje Eagles.
De koers was ook wat veranderd, minder hard, meer sympho vermengd met stevige rock.
Door het dwarsfluit spel is er natuurlijk een connectie met Juthro Tull, maar ook onze eigen Focus wordt in recensies benoemd ! En daar blijft het niet bij , bij het titelstuk 'lost mankind' wordt zelfs Earth & Fire aangehaald.
OP zich zeker geen verkeerd sympho/prog album . helemaal passend in begin jaren 70. Met dit album ging de groep op tournee als voorprogramma van Barclay James Harvest. Het derde album zou dus nog wat lichter en symphonischer worden.
Het nummer Go Ahead is wel het beste nummer van deze plaat.
Leuk om weer een onbekende Duitse groep op deze wijze te leren kennen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.