Iggy Pop - Préliminaires (2009)

Ik sta op het punt om deze te gaan beluisteren. Nu kan het nog alle kanten opgaan, grootste verassing van het jaar? grootste miskleun van de eeuw? wie zal het zeggen, ben heel benieuwd wat dit is geworden, al ben ik heel erg bang voor de franstalige nummers, dat lijkt me echt niet kunnen. Maar wel zullen zien of deze andere kant van de heer Pop mij ook kan bekoren.

Bij het begin van het eerste nummer dacht ik nog even dat het een grapje zou zijn. Maar er staan een heleboel slappe ballads op. Het is net of hij ze op z`n kamertje met louter synthesizer begeleiding heeft opgenomen. Totaal geen bezieling.
En het ergste is nog wel dat Iggy zijn stem helemaal niet lekker klinkt op die ballads. De meeste nummers vind ik ronduit slecht.
"Nice to be dead' heeft iets meer pit, maar het blijft een slap nummer. "Party Time" is een hele slechte poging tot electro pop. De rest hangt een beetje tussen "ouw lullen jazz" en foute ballads in.
Nergens hoor ik de Iggy Pop van weleer. Het beest is niet meer. wat mij betreft een miskleun.

Hmm, ik heb maar heel even enkele nummers beluisterd, en tot de verrassende vaststelling gekomen dat deze man overgegaan is op softe ballads. Maar toen kwam ik uit bij 'Nice To Be Dead' en sindsdien staat dit nummer op repeat. Wat een lekker nummer.

Misschien dat ik de rest van de cd op een andere keer probeer.

Tja, een beetje een deceptie, dit album. Op zich leent Pops stem zich wel goed voor rustige muziek (neem bv het duet met Francoise Hardy op haar Clair-Obscur!) maar dan moet de muziek wel goed zijn. En op dit album zijn de songs ronduit middelmatig tot slecht. Nee, ik had er echt wat meer van verwacht:(

Een voordeel van deze plaat zal hopelijk zijn dat we over een jaartje kunnen zeggen: "Ïggy is terug!!"

Het nieuwe album van Iggy Pop staat op de luisterpaal.

En het klinkt hardstikke leuk!

Iggy is terug, maar vooralsnog is hij de weg nog wel een beetje kwijt.
Ik vond "the Weirdness" (met the Stooges) al behoorlijk slecht maar op deze plaat holt hij wel erg hard achteruit. Jammer, want toen ik hem live zag op Lowlands een paar jaar geleden, leken de voortekenen nog zo goed.
Hij beukte zijn eigen bandleden omver, manoeuvreerde zijn graatmagere lichaam in de meest onmogelijke standen, en ging als een beest te keer. (met zijn broek op half zeven weliswaar, maar toch....) Hij deed eventjes voor hoe het moest.
Deze plaat is echter te slap voor woorden.

Iggy, mijn held what are you doing man.

Ik snap alle kritiek niet echt. Ik heb het album nu twee keer beluisterd en ik vind het zeer goed. Toen ik het voor het eerst hoorde dacht ik van: Is dit Iggy?! Ik denk ook dat daarom de meeste stemmen zo laag zijn. Omdat dit geen Iggy-plaat is. Het is gevarieerd en het beste nummer vind ik He's Dead / She's Alive.

daarom is het juist zo leuk om iets totaal anders van hem te horen. ja 'slap' is het wel, nouja eigenlijk ook weer niet, want er zit genoeg muziek in. dit is jazz, chansons een beetje blues en zelfs nog een beetje rock. ohja er komt zelfs electro voor op dit album. ik heb er geen probleem mee in ieder geval.

Hmmmmmmm tjsa, eigenlijk best wel aardig album tis weer eens wat anders zullen we maar denken......
Behoorlijk Jazzy en Frans ach ..... Aardig album maar ook zeker niet meer dan aardig.

Ik vind dat zijn stem erg goed leent voor dit soort nummers. Ik was al onder de indruk toen I Want to Go to the Beach hoorde bij een documentaire over de Franse schrijver Michel Houellebecq. En dan met name de tekst:
'You can convince the world
that you're some kind of superstar
when an asshole is what you are'

Iggy Pop is een kunstenaar die zich niet in een hokje laat stoppen.
Doorzie deze performance! Hij is beslist bewust dat zijn Frans een zwaar accent heeft. En waarachtig! ook daar weet hij mensen mee te shockeren. Ergens op het internet schrijft iemand dat hij zo tien artiesten kan noemen die het openingsnummer beter ten gehore brengen..... En Iggy denkt; "Bingo!". En zo is het. Ga eens met hem mee en probeer te doorgronden waar deze artiest mee bezig is.
Is het muzikaal? Is het een kwestie van durven? Of gewoon maar doen? Slappe hap of prikkelend? Het is aan de luisteraar die ook beeldend kan denken. Er is bijna geen plaat te bedenken waarbij het geven van stemmen (zoals hier) zo zinloos is. Ik heb kop of munt gedaan, oftewel 1 ster of 5 sterren. Grappig, het zijn er 5 geworden! Veel plezier met IP!!

Nu ik de documentaire van Houellebecq zit te kijken begrijp ik pas dat dit de soundtrack daarvan is. Logisch dat Iggy anders klinkt dan normaal. Door (bijna) alle negatieve reacties hier heb ik deze plaat steeds links laten liggen, maar ik ga dit nu zeker een kans geven.

mijn eerste album dat ik écht ken van iggy... heerlijke plaat!!

Briljant album!

Voor al die teleurgestelde mensen: kijk dit interview eens.

YouTube - Iggy Pop on Préliminaires

Ik heb gekeken, maar als teleurgesteld mens moet ik eerlijk bekennen dat ik werkelijk geen idee heb op welke manier dit interview een positieve invloed zou moeten hebben op mijn gemoedstoestand.
Dan had je me hier bijvoorbeeld een stuk blijer mee gemaakt:

YouTube - IGGY POP - LUST FOR LIFE - LIVE 1977 (Manchester)

ha fanastis doc ik heb zo een dvd van 81 live in san francisco dat is de iggy die ik wil zien en horen ik vind deze maar niets

Mooi interview met Iggy. Dank voor het posten.

Weer eens iets geheel anders dan wat je normaal van Iggy Pop
gewend ben, maar zeker niet slecht, ook erg grappig dat er ook
nummers op staan in het Frans, dit is zijn rustigste en relaxste
album van Iggy Pop tot nu toe!

Dit is inderdaad weer een geheel andere plaat van James Newell Osterberg jr oftewel Iggy Pop. Hoewel deze plaat van pop zeker raakvlakken heeft met Avenue B. Mijn inziens de beste en tevens meest onderschatte cd van james. Dat zowel Avenue B als Preliminaires nogal verschillende reactie's oproept bij de iggy liefhebbers mag duidelijk zijn. Ditmaal geen harde punkrock die iggy en zijn maten eruit kwakken. Maar mooie ingetogen muziek komt er ditmaal uit de boxen zweven zou ik bijna zeggen. En you bet dat iggy dit aankan.
Via Mr. B verneem ik dat dit een soundtrack is van een docu.

Les fuilles mortes opent deze prachtige plaat. En ditmaal gaan we richting frankrijk. Want iggy trakteert ons op een franse shanson. Prachtig gezongen in het frans he he met zijn diepe stem mooie toeter en een meer dan prachtige sfeer.Ja Jullie lezen het goed iggy zingt franse shanson. En komt er verdomd goed mee weg. Wat al direct duidelijk word is dat dit geen vrolijke plaat gaat worden. Dit word nog eens duidelijk gemaakt door het ingetogen i want to go to the beach. Hoewel de titel meschien anders doet vermoeden blijft de sfeer donker. Pop heeft geen zin om te sosiolizen niks van dat hij wil alleen zijn. Zijn zwaar bewolkte gedachten proberen te ordenen. Niet dat het hem iets lijkt uit te maken?
Hij weet dit soort nummers gewoon verdomd goed in te kleuren, King of the dogs een big band achtig nummer waar een zekere alice cooper in zijn goede dagen ons ook nog wel eens mee wist te verassen. Humor dus athans zo ervaar ik dat. Aan variatie in ieder geval geen gebrek. Je sais que tu sais een ietswat monotoon nummer waarbij james zich beperkt tot achtergrond zang. Toch heeft het wel wat
Spanish coast ik laat me zonder problemen lekker wegdrijven op dit langzaam relaxt gespeelde nummer. Pop zingt praat bijna(net als bij the beach) zijn inktzwarte tekst er zowel indringend als meeslepend op. De tekst zegt mij persoonlijk niks. Maar pop weet het zo te brengen dat je hem geheel volgt,gelooft en op plekken laat komen die welliswaar onbekend zijn maar tevens begrijp je hem. Het is onzin maar het pakt je ook?! Tja dat ietswat misvormde maar o zo pezige lichaam van pop kan natuurlijk nooit geheel stil zitten een hele plaat lang he he. Zijn normale/natuurlijke dosis portie agressie die ten alle tijde rondzingt /borrelt in dat oude maar nog lang niet versleten slangenlichaam moet natuurlijk vroeger of later imploderen. En dat gebeurt op nice to be dead. Vol gezogen met natuurlijke anabole steroide die alleen iggy james pop kan produceren kwaakt hij erop los. Muzikaal gezien niet eens een echt heftig nummer voor iggy maarstaven. Maar Aaaaauch die vocale kikker moest wel effe los gelaten worden. Voor pop en zijn maten waarschijnlijk een normale maandag morgen in de studio. Opgenomen net voor de thee/koffie pauze ha. De enige rocker dus op deze plaat
De rust keert weer terug met how isensitive heerlijk cool gezongen. Ook door blauw oog Frank.S en die kale ierse dame gecoverd. Lekker hoor. Party time word gedomineerd door een mechanische monotone synt sporadisch ondersteund door een akoustische gitaar en een funkende bass.En dat in combinatie met een sublieme iggy tekst en sfeer.
Miijn lichaam gaat nu dus echt op en neer bij het veel te korte party time ik probeer iggy zelfs te imiteren lukt natuurlijk voor geen meter. Maar dat is geen nieuws. Probeer deze dude maar eens na te doen ha.
There can be only one he he. De akoustische gitaar die we op het overheerlijke party time al zijdelings konden horen krijgt bij het rauw en eenvoudig gespeelde he's dead /she's alive de ruimte. Nee we krijgen geen django reinhardt,chet atkins of michael hedges te horen maar vieze vuilnisbakken 3 akkoorden rotzooi kort eenvoudig super simpele blues iggy blues that is te horen. Ik geef toe niet geweldig maar ik moet er wel mee grinniken humor dus. Vervolgens krijg ik een heeerlijke flashback naar Avenue B dus niet de eerste keer trouwens maar wel de heftigste.
Iggy lult het album op een intrigerende jimmy morison achtige wijze ten einde.Weer weet deze man mij bij de ballen te grijpen met een tekst waar ik niet alles van begrijp maar wel alles van snap Prachtig........


THE DOG LOVES HIM.........


Heb ik dan helemaal niks te zeiken op deze prachtige pop plaat? Tuurlijk wel ten eerste dat die veeeel te kort is. Ten tweede waarom 2 maal hetzelvde nummer erop gooien? Ten 3e wat mij betreft hadden veel nummers best wel langer mogen duren veel langer zelfs. Ondanks dat gaat deze veel te korte plaat 4 lollie's krijgen.

En ben ik verbaast dat preliminaires voor geen meter scoort? Tuurlijk niet dit is geen normale iggy pop plaat gut gut da's wel duidelijk. Maar dat is Avenue B ook niet en beide hebben hoe dan ook vette overeenkomsten. Ik reken dit tot het beste iggy matriaal dat ik ken met stip zelfs. De sfeer die hij weet te produceren op deze 2 platen raken mij nu eenmaal.

Amen iggy





THE DOG LOVES HIM..........