Mssr Renard
Ik kwam deze band op het spoor door de vele bij mij bekende muzikanten die er in spelen. Ik noem ze voor het gemak eens op. Op viool Ric Sanders van Fairport Convention en Soft Machine, John Etheridge, ook van Soft Machine, op gitaar, drummer Mickey Barker, die later bekend zal worden als de drummer van Magnum, en verder spelen nog mee: bassist Jonathan Davie en toetsenist Dave Bristow. Davie ken ik nog niet maar Bristow ken ik dan weer van zijn latere samenwerking met David Palmer van Jethro Tull.
Het zijn dus allemaal muzikanten die hun sporen wel hebben verdiend of zelfs gaan verdienen. Drummer Mickey Barker debuteert op deze plaat, waarbij opvalt dat hij best een goede jazzrock-drummer is, al wordt hij bekend als hardrock-drummer.
Muzikaal en compositorisch stelt de plaat niet zo heel veel voor. Het zou ergens in de hoek van Weather Report, Jean Luc Ponty of Passport gezocht kunnen worden, maar ik vind het nogal afstandelijk en vergezocht. Het klinkt lekker uptempo en enthousiast, maar ook weer kil en afstandelijk. In het rijke universum van jazzrockfusion is dit geen buitenbeentje.
'Even in Sadness' is wel erg mooi en daar lijkt het spel van Sanders wat op dat van Jobson. Ook 'Putting Out the Bish' is erg mooi, met wat subliem gitaarspel van Etheridge, maar toch hoor ik John het liefst bij Soft Machine.