George Michael - Patience (2004)

Geef mij ook maar Listen Without Prejudice en Older;
Deze is toch wat gladjes en een herhalingsoefening met te weinig echt beklijvende songs. Halve misser ??
Ik kom niet hoger dan :

***

fair ??

Best aardig album. Zoals de reacties hierboven moet ik ook concluderen dat het niet haalt bij de albums Listen Without Prejudice en Older. Maar ik kan het geen slecht album noemen. Ookal staat er een enkel zwak nummer op, er staan ook mooie songs op, zoals de titelsong, John & Elvis are Dead, Please Send Me Someone, American Angel, en het hoogtepunt: de mooie ballad My Mother Had A Brother. Kippevel nummer. En zelfs de commerciele single Amazing vind ik goed.

3,5

Zijn eerste 2 platen blijven me toch stukken méér zeggen dan zijn recenter werk...

Zeer matig album van George Michael. Het begint goed met het titelnummer, maar daarna krijg je gelijk het vrij zwakke Amazing. Shoot the Dog heeft een hilarische clip, maar daarmee is ook alles gezegd, het nummer zelf stelt niet veel voor. Flawless heeft hij zowat letterlijk gejat van The Ones, weinig origineel. Nummers als John and Elvis Are Dead, Round Here en American Angel zeggen me meer. Dat is de George die we kennen. Prachtig geschreven en gezongen. Buitenbeentje Freeek vind ik trouwens ook geweldig.

DIt is, integendeel, een uitstekend album dat zeker een hoger gemiddelde verdient. Dat Flawless origineel van The Ones is daar heeft hij nooit een geheim van gemaakt. George Michael gebruikt wel vaker samples van reeds bestaande nummers in zijn muziek. Als de artiesten daar hun credits voor krijgen en het eindresultaat goed klinkt maakt dat toch niet uit?

De variatie is sterk. De afwisseling van melancholieke nummers als Patience, My Mother Had a Brother en Through met de up-tempo singles Amazing, Shoot the Dog en Flawless, aangevuld met een soulvolle ballad als John and Elvis Are Dead en het zonnige Please Send Me Someone maken het voor mij een erg makkelijke zit. Dit album zal de komende maanden weer regelmatig uit de kast gehaald worden.

Goede 'comeback' plaat van GM, met toppers als Amazing, My Mother Had a Brother, Round Here en Flawless.

Toch weer een degelijk en goed popalbum van Herr George. Ik ben normaal niet van dit type popmuziek, maar voor George heb ik toch wel een zwak. Hij maakt popmuziek met stijl. Goede teksten verpakt in pakkende composities.

Hier sluit ik me volledig bij aan, ik denk dat het een briljante plaat zou worden.

Een album in de stijl van One More Try, Kissing a Fool, Waiting for That Day, Praying for Time, Spinning the Wheel, Patience, Round Here, My Mother Had a Brother en The Grave en deze is om

Zodra GM zijn mond opendoet kan ie zelfs de zwakste nummers mooi maken.

Ik vind Patience helemaal geen slecht album, maar haalt t niveau van zijn voorgangers duidelijk niet.

Wat ik wel heel mooi vind om te horen is dat ie heel duidelijk erg goed in zijn vel zit ten tijde van het opnemen van dit album.

Amazing is een echg GM nummer, zo lekker positief.. en probeer maar eens stil te zitten tijdens het luisteren!

Gewoon een goed album,, waar menig artiest nog een wat van kan leren..

Is helaas nog niks van gekomen.. want ook het laatste kerstnummer was te koop....

Een paar ferme uitschieters, maar daar kun je het album als geheel helaas niet op beoordelen. De legendarische witte piano van John Lennon, die volgens de hoestekst bij enkele nummers van stal is gehaald, geeft wel een zekere (i)magi(n)e aan het album.

Wat een geweldige album, al jaren ben ik naar dit album aan het luisteren en telkens heb ik het gevoel alsof ik het voor het eerst luister . Geweldig gewoon.

Een tikkeltje minder dan ik gewent ben van hem. Shoot the dog bijv matig. Maar nog altijd van een niveau waar je u tegen zegt. Zet het maar eens af tegen de huidige zooi. Bijna allemaal klaar gemaakte half dags vliegen(nee zelfs geen eendags vliegen) die zo lijkt het kant en klaar de fabriek uit komen. Hun mond mogen open doen en de singel word geperst. Vevolgens hoor je er gelukkig nooit meer iets van. Hop naar de volgende. Dit ligt ook aan de platen maatschappijen enz. Wat gewoon jammer bij george is dat hij zijn kunstje zo weinig laat horen. 4 echte cd's 1 cover album en nog een mini cd met queen in 24 jaar tijd is erg magertjes. Zij verzamel cd niet mee gerekend. Jammer. Toch 4 pingels

Naar aanleiding van zijn nieuwe single vandaag deze weer eens opgezet, en opeens werd ik geraakt door de pracht van een nummer dat me eerder nog niet zo was opgevallen, het mooie "Through". En zo blijft zijn muziek me toch altijd weer boeien.

Deze cd doet me nu helemaal niets.
Slechtste album dat hij ooit gemaakt heeft imo.

Jammer.
Want in potentie is hij een topartiest.

Freeek is een episch topnummer!

john & elvis are death is mooi, de rest mwah

In eerste instantie was dit voor mij ook het eerste album van George dat me niets deed. Na een tien jaar is toch ie weer de kast gekomen (de platenkast dus ) en ontdekte ik dat vooral de eerste helft van het album me niet raakt: track 7 is erg mooi gezongen en een mooie tekst, 10 vind ik een geslaagd dance-experiment en 12 heeft een heerlijk trancy basis en dynamische zang.
Als de plaat ipv 70 minuten 35 minuten had geduurd, met genoemde drie nummers, dan had ik meer dan 3 sterren gegeven, want de matige nummers overheersen nu. (Hoewel ik de cd programmeer dus heb er geen last van). Leuk, herontdekken van een plaat die ik al had afgeschreven. Gebeurt vaker trouwens.

Vooralsnog laatste wapenfeit van de beste man, de single White Light uit 2012 dan niet meegerekend. Sfeervol, afwisselend album met flink wat moderne dance-invloeden, iets dat wat mij betreft resulteert in de beste songs van het album. Vooral het lange Precious Box is erg sterk. Verder de gebruikelijke mengeling van ballads (waar ik nooit zo gek op ben) en meer dansbaar werk. Met 70 minuten aan de (te) lange kant, maar de fan krijgt in ieder geval wel waar voor zijn geld.

The day after the.... Last Christmas with George Michael. Blijkbaar is tweede kerstdag 2016 de dag waarop dit album uit de speakers in mijn woonkamer mag klinken. Vannacht het nieuws dat George's gebeden ditmaal ongehoord bleven en hem geen tijd meer gegund werd, (No more) Prayin for time. Het zij zo.

Destijds wel uitgekeken naar dit album want de heerlijke single Shoot The Dog gebruikte samples van acts/nummers die ik goed kan waarderen Love Action (I Believe in Love) van The Human League en Be Near Me van ABC. Ik geen George Michael fan ben, maar zoiets roep ik wel vaker over acts waarvan ik diverse releases hier heb liggen. Ik volg hem niet meer is misschien nauwkeuriger om te zeggen maar nieuwe singles zou ik zeker een kans geven, hij had genoeg krediet opgebouwd.

Zo op het eerste gehoor klinkt de dood al door in meerdere nummers John and Elvis are Dead, Cars and Trains + My Mother Had a Brother en dus wel iets wat hem bezig hield in die tijd (2004). De productie is weer prima en er zit veel in elk nummer om de aandacht vast te houden zonder het vol te proppen. Net als je denkt dat ze het nummer mogen wegdraaien komt er weer een extra wending of een nieuw ingrediënt. Hij voelde goed aan wat een nummer nodig had.

Alleen de teksten klinken iets minder diep en misschien iets meer berustend. Vraag me dan ook af wat er van deze nummers over blijft als je de productie en de samples weglaat en het puur houdt bij zang met een akoestische gitaar? Hier en daar klinkt het ook of er net iets te veel effect zit op de stem of dat er misschien stiekem toch een auto-tune meeloopt?

Naast Shoot The Dog is Flawless (Go to the City) een heerlijk dansnummer. Er valt goed te genieten van dit album ook als het minder deep / warm klinkt dan de eerste twee solo albums. Waarschijnlijk een groeier, en ondanks de lengte voelt deze niet te lang aan. Ook fijn: Freeeek! '04 en Through klinkt nog het meeste als de George van ouder werk, soulvol en eenvoudige maar prima teksten.

Vandaag iets minder in de stemming om de hits te luisteren misschien later... deze is dan ook precies het juiste album om The Day After... mee te beginnen.

Van zijn reguliere soloalbums (verzamelaars, covers, en livealbums niet meegerekend) is dit toch wel de minste. Waar Listen en Older ook al wat rustiger van aard waren vind ik dit schijfje wat stroperig klinken, de arrangementen klinken nu vaak wat belegen en een gebrek aan spanning breekt het schijfje op. Het titelnummer, John and Elvis are Dead, Cars and Trains, Round Here, My Mother Had a Brother, American Angel, Through, allemaal nummers die op zich niet slecht zijn maar met name voortkabbelen. Het zijn songs waar bepaalde instrumentale toevoegingen, goed geplaatste transities, dan wel enkele ijzersterke refreinen de plaat goed hadden gedaan. Nu klokken al veel nummers boven de 5 minuten, het is dan zaak om de boel spannend te houden dan wel een heerlijke basis neer te leggen waar de extra arrangementen de aandacht vast houden. Nu gebeurt dat maar op spaarzame momenten en nog erger er staat wat mij betreft geen enkele uitschieter naar boven op Patience. 70 minuten is echt veel te veel van het goede, hoewel er nog vele jaren over heen zouden gaan bleek deze worp ook George's zwanenzang te zijn, een magere voldoende derhalve.

Na een paar jaar nog eens onder de loep genomen maar Patience heeft noot enige potten bij mij kunnen breken.
Waar Listen en Older twee monumenten betreft, Faith nog wel zijn charme heeft en ik Songs niet voor vol aanzie - een coverplaat is dat zelden in mijn ogen - is Michael's laatste worp vlees nog vis.
Is het geforceerd, ontbeert de plaat de warme sound van zijn voorganger Older of steken de meeste songs wat te eenvormig in elkaar; ik kan er lastig de vinger op leggen.
Patience is een taaie rakker waarbij de schoonheid van het album zich nooit aan mij heeft geopenbaard.
Slecht is het allerminst maar in vergelijking met Listen en Older legt Patience het toch af op vele fronten.

Ook weer een solide album.

De man heeft niet veel uitgebracht maar wat we hebben allemaal sterk.

Round Here daarnaast waarschijnlijk mijn favoriete song van hem.

Een van zijn realste pieces in mijn gehoor.

Het omvat de vibe van een spirit en.verhaalt van waarheden naar mijn maatstaven,

Shoot the dog ligt bij anderen niet zo goed, zo te lezen in de commentaren.

Hier juist wel, ontspannend en funky tegelijkertijd.

Flawless heb ik echter altijd nogal inspiratieloos gevonden. Beide nummers bevatten samples, maar in Flawless had er wat meer mee gedaan kunnen worden.

Flawless ook een geweldige song met rake tekst hier.

Wat een Patience moeten we hebben voordat dit album op vinyl verschijnt.

Patience heeft zijn naam altijd eer aan gedaan, de plaat heeft er lang over gedaan om zich (wat) meer aan mij op te dringen.
Nog steeds kan het niet de concurrentie aan met Listen Without Prejudice en Older maar ik heb het album in de loop der tijd meer weten te waarderen.
Niet dat alles even sterk is, songs als Cars and Trains, My Mother en American Angel doen mij nog steeds weinig en duren simpelweg te lang.
Daar staan een aantal uitstekende nummers tegenover. Amazing is de meest catchy single van de schijf, John and Elvis Are Dead treft je met al zijn melancholie en smart, Round Here is fraai en Flawless weet met zijn funky arrangement de tijden van Fast Love te laten herleven.
Nog steeds duurt Patience te lang, maar de plaat is meer gaan groeien en weet tegenwoordig meer indruk te maken. Mijn oordeel van destijds was te streng, een dikke voldoende derhalve.