Scott H. Biram - Something's Wrong / Lost Forever (2009)

Gewoon net zo goed (of misschien zelfs beter ) als zijn latere albums, deze lo-fi Country/roots/blues plaat van Scott H Biram.
Verrassend gevarieerd ook en dat terwijl het een éénmans band betreft.
Hoogtepunten dan ook te over op dit heerlijke album,van het weemoedige Sinkin' doen, het onheilspellende Judgement day tot het uitermate grappige Still druk, still crazy,still blue, het is allemaal topkwaliteit.
Uitstekend album.

Scott H. Biram een onvergelijkbare singer songwriter. Vorige week weer op het Bluegrassfestival in Rotterdam. Een aantal jaar was hij daar ook, maar was het onmogelijk om maar een glimp van hem op te vangen, klein podiumpje, Scott zittend op een stoel, dus enkel de eerste rijen konden iets zien. En dat leek nu op het Bluegrassfestival weer het geval. Vrijdagavond op het kleine podium, weer niets te zien. Maar op zaterdag op het grotere podium, dus ik was er al een tijd van te voren, zodat ik geheel vooraan stond. En dat was de moeite waard. Scott met twee aftandse akoestische Gibson gitaren en , zoals hij het zelf noemt een elektrische metal gitaar en zijn mondharmonica. Laten we zeggen dat het een zeer intens optreden was van deze rasartiest, die intussen nogal wat fans heeft. Dat bleek achteraf wel, bij alle selfies die hij mmoets nemen met zijn aanbidders ! De optredens zijn ruig, stevig en gruizig. Deze plaat is wat dat betreft zeker in het begin een stuk gepolijsterd, maar op zich is dat niet erg. Je hoort veel meer nuances en dat is ook wel weer mooi. Ook de zang is wat meer in balans. Mijn vrouw zou het optreden afgrijselijk hebben gevonden, maar dit kan ze wel waarderen.
Dit is een mooie mix van folk, blues, country, roots, rock en het blijft wel Scott H. Biram, want zo nu en dan gaat hij ook hier weer heerlijk lo-fi los. En dan komt de ware Scott weer boven drijven, enkel de titel 'still drunk, still crazy, still blue' zegt wat dat betreft genoeg, hoewel dat op zich een redelijk rustig nummer is.
Qua taalgebruik weten we bij Scott dat hij daar geen concessies zal doen, ruw , grof soms zelfs ongemanierd, maar dat hoort helemaal bij Scott. Hij heeft weet van wat het betekent om uitschot van de maatschappij te zijn en de taal van deze lui is ook zijn taal. Daar moet je wel tegen kunnen, maat Scott is eerlijk , oprecht en geniet van de optredens en van zijn fans. de laatste dragen hem op handen.
Een intrigerend artiest, kun je hem ooit live zien en kun je tegen wat grove teksten, dan moet je zeker een keer een optreden van hem bezoeken.