Alexisonfire - Old Crows / Young Cardinals (2009)

Voor het eerst dat ik echt aandachtig naar een Alexisonfire album luister. Voorheen luisterde ik alleen de side projects, zoals The Black Lungs en City and Colour. Nu toch maar eens de twee groepen bij elkaar gepakt, dit nieuwe album dus.

Na de eerste luisterbeurt ben ik al om, wat een goed album is dit zeg. Waarschijnlijk voor de rest wat tammer dan het vorige materiaal, maar ik geniet er des te meer van. Het eerste nummer zegt het al eigenlijk "We're not teenagers anymore (of zoiets)" een volwassener geluid regeert over deze plaat. Met de twee zangers die perfect op elkaar zijn afgestemd inclusief heerlijke melodieuze zanglijnen.

De donkere afsluiter Burial had niet misstaan op een album van The Black Lungs of City and Colour.

Zoals gezegd: "Fans have a chance to hear Alexisonfire on the boundary of a "new, weird" stuff. [...] Alexisonfire is really heavy and that's what we love about it. But I've got a bunch of new ideas that I think will fit with us that are a lot different. I kind of want to try and make these slower songs I've written seem really heavy atmospherically. [...] On our last album, I never would have thought to try that because the record was so aggressive, but I'm going to try and take us into some new, weird territories."

Meerdere luisterbeurten volgen, en de vorige albums ga ik zeker weer een kans geven na dit pareltje.

Mooi dat je dit zo kunt waarderen: geweldige band dit. Ben de afgelopen dagen niets anders aan het luisteren dan deze 4de langspeler. Of deze cd net zo'n klassieke plaat gaat worden als Crisis weet ik nog niet, maar Alexisonfire borduurt lekker voort op het toch al niet misselijke geluid: heerlijke hardcore-emo, met de ene na de andere geweldige compositie en zanglijn. Wat klinken de stemmen van beide zangers toch heerlijk samen.

Hier op stil blijven zitten lukt nauwelijks en zodra je een paar van de pakkende refreinen te pakken hebt is het moeilijk deze niet heel de dag te blijven zingen.

Ik zet in op 4.

Dat moet dus zijn: "We are not the kids we used to be"

Wat een prachtige hoes, jammer dat Metal niet zo mijn ding is.

Meningen over de hoes lopen nogal uiteen. Zelf vind ik hem echt geweldig. En de muziek, gewoon proberen slaat vroeg of laat echt aan zeker weten.

Eindelijk weer een album van deze gasten, ben benieuwd hun vorige was geweldig.

Leuke achtergrondhardcore, maar niet veel meer voor mij. Soms een beetje flauwe zanglijntjes (dat refrein in het eerste nummer..). Klinkt wel wat minder chaotisch dan voorgaande albums (wat niet meteen positief bedoeld is).

Ik vind het helemaal niks.
Een veilig emo-hardcore bandje met vervelend zeurderige zang.
Zo komt het op mij over......
Wel een mooie hoes trouwens. Daar scoren ze nog een klein beetje mee.

Was in eerste instantie verre van overtuigd van deze plaat, maar heeft me na een aantal keren toch weten te pakken. Meezingers als Young Cardinals en Born and Raised zijn toch wel heel lekker.