Amnesty - Free Your Mind: The 700 West Sessions (2007)

Goeie plaat! Het eerste gedeelte zijn erg goede funk nummers à la Funkadelic en Sly & the Family Stone. 1e twee nummers zijn mijn favorieten.
Het laatste gedeelte vind ik minder boeiend. Jammer dat de laatste 3 nummers rustig en akoestisch zijn. Die nummers staan in schril contrast met het eerste gedeelte van de plaat.

Die 3 laatste nummers zijn demo's, die nooit zijn afgewerkt tot volwaardige songs. Dat was voor mij ook even een struikelblok, maar ik hoor er toch wel potentieel in. Jammer dus, want de uiteindelijke versies hadden er wel mooi tussen gestaan, denk ik.

Amnesty is niet bepaald de meest bekende naam in de funk scene. Wellicht heeft het ermee te maken dat de groep destijds de gelegenheid kreeg om slechts twee singles uit te brengen. In 2007 zorgde label Now-Again (valt onder Stones Throw) dan eindelijk voor een verzameling van het (on)uitgebrachte materiaal, en voegde daar ook nog drie demo’s bij. De oorspronkelijke opnames dateren btw uit 1973.

Niet alles is even geslaagd. Dan laat ik de laatste drie demo’s even buiten beschouwing. Hoewel je ook duidelijk kunt horen dat het demo’s zijn, heeft ook wel zo z’n charme, die akoestische setting. Ze klinken wel lekker ongepolijst en kaal – al is het best moeilijk om dit soort nummers te beoordelen (al vind ik ze ironisch genoeg bij vlagen pakkender dan het afgewerkte materiaal!). Betere momenten zijn verder het bombastische Lord help me, dat m.i. vooral mooi is aangekleed vanwege de blazers en de harmonieuze samenzang op de achtergrond. Ook Mister President dat –waarschijnlijk onbedoeld– een soort van dreigende sfeer heeft, doet het goed bij mij (deels te danken aan de politieke aard van de tekst). Three cheers for my baby heeft qua instrumentatie wel een lekkere lome sfeer, een beetje jazzy soms, maar de harmonieën bij dit nummer bevallen ditmaal een stuk minder; het klinkt soms te melig en is daarom best irritant. Ik zou het bijna een draak van een nummer willen noemen, let op, bijna dus. Exact hettzelfde geldt voor We have love, ook verpest door de harmonieën. Het overige funked op zich wel lekker, zit stevig materiaal tussen (Love fades), maar het wordt nooit écht bijzonder of memorabel.

Ik ben nog steeds niet helemaal overtuigd, een voldoende zit er echter wel in. Ik zal het album in ieder geval nog een paar luisterbeurten geven. De eerste paar bevielen wel redelijk, al heb ik beter gehoord.

Ik lees uit eerder commentaar dat de rustige nummers wat minder zijn, maar die vind ik juist het beste! Het onafgemaakte van die laatste nummers zie ik allerminst als een struikelblok: de harmonieën zijn werkelijk prachtig. En dan die leadzanger die elke noot doorhaalt met een fascinerende intensiteit. We Have Love; verpest door harmonieën? Ach wel nee, dat is het beste nummer van het hele album. Puur en onversneden, uit de ziel gebracht, dat zijn de impressies die mij te binnen komen. Sterk album!