Uncle Tupelo - No Depression (1990)

je zult er maar opgroeien Belleville, Illnois. Het overkwam Jeff tweedy en Jay Farrar.
Je speelt in een bandje omdat er verder toch niets te doen is.
Tot zover niets bijzonders.

Maar je houdt niet alleen van punk maar ook van country. Dit is wat deze band zo bijzonder maakte. Country maar dan ruw en vuig ver weg van het gladde Nashville geluid. Muziek over verveling, veel drank en gebroken harten.

Het kreeg de naam americana of alt country, en dit album was daar het begin van.

Bedankt jongens.

(dat Jeff Tweedy later Wilco zou oprichten en Jay Farrar Son Volt wordt even vergeten)

Ik heb vorige maand de complete collectie Uncle Tupelo, Wilco, Son Volt en Jay Farrar gekocht en ben ze nu 1 voor 1 aan het beluisteren. Zojuist voor de 2e keer dit album beluisterd (met de bonustracks) en wat een power hebben/hadden die gasten bij elkaar.
Inderdaad apart maar ook weer soms herkenbaar, de country/rock melodiëen. Ik ga snel verder luisteren, want heb een berg aan albums nog te gaan

...en daarom verdient deze mijlpaal in de altcountry geschiedenis een plekje in de top 50 van 1990. Wie helpt deze plaat aan zijn twintigste stem?

Intronummer Graveyard Shift hoorde ik voor het eerst door de oordopjes van mijn broer's minidisk. Dat was toen we in Polen waren en een bezoekje brachten aan het duistere oorlogskamp. Van het hotel tot aan 'the gates of hell' heb ik Graveyard Shift weet-ik-veel-hoe-vaak geluisterd èn nog steeds vind ik dat een van de beste nummers van Uncle Tupelo. "Waarom verteld hij dit?", hoor ik u denken. Nou, de plaat No Depression heeft mij leren luisteren naar andere Americana/Alt.country prachtstukken, aangezien ik daarvoor alleen maar naar Punkrock en rock'n roll luisterde. Grappig wat een bepaald soort album met je hele smaak kan doen, vooral op zo'n moment.
5*

Graveshift Yard net via het MUMe forum leren kennen.

Ik heb maar één conclusie:
Zo snel mogelijk dit album aanschaffen.

Komt zo wel erg over alsof het voor dit album allemaal nashville country was. Bakersfield of country-rock past eigenlijk ook wel in de omschrijving die je geeft (behalve de punk).

Een beetje een matte productie, maar een geweldige kruising tussen country-rock en punk, hoewel de 4 akkoorden noise-rock van Nirvana ook niet ver weg is. Zowel Graveyard Shift en That Year hebben een riff die erg op Smells Like Teenage Spirit lijkt, maar dit materiaal was er eerder dan Nevermind. In hoeverre zou Nirvana dus beïnvloedt zijn door dit album?

Denk dat ze 1 van de eerdere waren die de combinatie uitprobeerden? Zeker weten doe i dit niet, want zo'n expert in oude country-rock ben ik niet. Later kreeg je natuurlijk Slobberbone, die ook zoiets dergelijks deden maar dan gladder.

Son Volt ging gek genoeg weer terug naar een meer conventioneel country-rock geluid en deden dat niet bepaald slecht.

Oja, Whiskey Bottle

The Long Ryders vermengen ook country met punk.

Ik ben deze nu aan het beluisteren en vind Factory Belt en Screen Door topnummers! De itro's van de nummers zijn soms echt briljant zoals in Flatness. Ik verwacht dan een shoegaze nummer maar krijg een country ritme! Top bedacht!

Het is niet leuk genoeg om mijn exemplaar te vervangen, maar die nieuwe editie met demos is best cool. Zinloos, maar cool. Ach, als er op deze manier weer aandacht voor dit album komt, prima.

John Henry ken ik in heul veel versies (ben opgegroeid met een leadbelly-draaiende vader), maar de versie van uncle tupelo zet ik toch altijd harder. Komt denk ik door de smerig harde bas. Bij lange na niet het hoogtepunt van deze plaat, want dat zijn voor mij Graveyard Shift (wát een lekkere rif) en Whiskey Bottle.

Dat herrie stuk dat inderdaad precies klinkt als een iets industrieels/fabriek-achtigs in Graveyard Shift