Peter Brötzmann Chicago Tentet Plus Two - Broken English (2002)

Zoals beloofd gaan we mijn tip10-platen af met een stukje bij elke!

Laat ik met een krachtig statement komen! Broken English is mijn favoriete Brotzmann-tentet plaat! (Op latere boxen staan betere stukken, maar dat zijn geen afgeronde platen) Voordat de Scandinaviers zich serieus gingen mengen in het Tentet (enkel Gustafsson doet hier mee) namen ze dit op, nog met Hamid Drake en William Parker erbij. Wat voornamelijk opvalt is dat het slechts zelden ontaardt in totale chaos, hetgeen later veel meer gebeurt. Deze plaat is meer een oerwoud aan samenspelletjes, interactie tussen soms 2-3 musici en soms een paar meer...

Het valt al op bij het begin, geen all-out sonische aanval zoals we zouden verwachten, maar een door Hamid Drake gezongen introductie. Er zijn fascinerende stukken waarin we slechts 4 blazers horen die hun lijntjes door elkaar heen weven, stukken waarin bas en cello domineren, en zelfs zonder Nilssen-Love op drums fascineren die. Drake weet vaak een unieke sfeer neer te zetten met zijn drums, soms blijft het een beetje veel op de achtergrond, maar hier zeker niet.

Kortom, niet de meest krachtige plaat van het Tentet, wel de meest levendige, en aan beiden heeft een mens soms behoefte

Mooi hoor, dé ontdekking van het Brötzmann-weekend komt net na het weekend!

Imponerend album, waarbij mijn zintuigen meteen op scherp worden gesteld door de zang-intro van Hamid Drake, om pas na de laatste noten terug in rustmodus te gaan. Er gebeurt van alles, maar ik heb de indruk dat net het subtiele en (jawel) spaarzame karakter dit zo goed maakt.

Ik heb natuurlijk nog lang niet alles van Brötzmann gehoord, maar dit zal nog lang blijven hangen.

Ben er nog niet helemaal uit. Het is een plaat waar soms vreemde keuzes gemaakt worden. Zo had het Oosterse beginstukje (met Drake's handdrum en Brötzmann's beklijvende tarogato stukje) wat mij betreft nog een pak langer mogen duren - maar wordt het spirituele karakter ervan abrupt doorbroken door hectische groepsopwellingen. Deze wendingen zijn goed gecoördineerd en verschijnen onverwacht maar ze vormen toch een beetje een domper in deze mooie, ontgonnen sfeer.

Het feit dat de muziek gemaakt wordt door tal van kleine ensembles maakt deze opname inderdaad boeiend en ontzettend gevarieerd. De klammige saxgeluiden in het eerste nummer zijn hoogst fascinerend. Verder spreken de stukjes met Joe McPhee en vooral de solo's van Jeb Bishop me erg aan.