Magnolia Electric Co. - Josephine (2009)

Kijk, deze plaat houdt me al weken bezig. Hier kijk ik zo érg naar uit. Het titelnummer - 'Josephine' - zwerft al een tijdje over het net en die klinkt erg mooi ingetogen. De breekbare stem van Molina weet mij altijd enorm te raken. Het self-titled album uit 2003 behoort tot één van de beste albums van de laatste jaren. Ik ben benieuwd wat deze plaat gaat doen! Hoezee!

Ik kijk hier ook reikhalzend naar uit. Maar dat is geen geheim

Tsjonge, en nu al gelekt!

Ik wacht gewoon tot op de release. Fanboy die ik ben

Die keuze heb je natuurlijk ! Ik kan niet niet wachten!

Map Of The Falling Sky, prachtig, prachtig.

Yessss... Jason Molina mag zich toch zeker rekenen tot een van mijn favoriete artiesten, zo niet dé favoriet.

De nieuwe plaat heb ik inmiddels een paar keer beluisterd. Jammer is, dat deze lang niet het self-titled album uit 2003 overtreft of zelfs maar evenaart.

Het geluid op deze plaat sluit aan bij het eerdere korte album 'Fading Trails'. Al mis ik soms wel de pit die op dat korte album te horen was. Sommige nummers op 'Josephine' kabbelen maar voort zonder me echt te raken. Het zijn vooral de rustige nummers die overheersen, met zo nu en dan country-invloeden. Dit is natuurlijk typisch het geluid van Molina, maar op sommige albums kon hij heerlijk uithalen. Dit album is mij wat te ingetogen. Een nummer als 'The Handing Down' vind ik dan wel weer erg fijn! Misschien heb ik meer luisterbeurten nodig!

Gewoon weer een heerlijk album van Magnolia Electric Co. Ik begin met een gerust hart op 4*

omg, een nieuwe electic co .

Mooi, maar album met overmatig gelovige teksten doen het nooit zo goed bij mij.
Lioness blijft voor mij het meesterwerk van Jason Molina.

?

De gelovige teksten op dit album ontgaan mij, denk ik. Ik heb er nog niets in teruggehoord.

Overigens ben ik het album nog steeds aan het luisteren; een stem geef ik nog niet. 'Hope Dies Last' en het daaropvolgende 'The Handing Down' vind ik erg mooi. De andere nummers moeten nog even inwerken. Ik ben benieuwd of dit album me nog écht gaat raken. Als ik nu zou stemmen, zou het namelijk 3* of 3,5* worden. Dat is het laagste cijfer dat ik de heer Molina ooit heb gegeven...

En ik maar denken dat er 21 juNi stond . Verdorie!

Luister eens goed. Soms erg duidelijk, meestal wat verscholen, maar overduidelijk gericht op het geloof.
Nogmaals, moet hij zelf weten, maar doet me niet zoveel.

Geef es voorbeelden dan?
Dat hij weer bomvol staat met zijn metaforen en het gebruikelijke symbolisme (ghosts, moon etc.) en dat alles als dubbele bodem de dood van zijn vriend/ bassist gaat, hoor ik wel, het geloof toch echt niet.

Ah kom op....

Even vluchtig alleen de eerste 3 nrs:

1. Gaat over "Grace" en "Believe"
2. Mercy, amen, little lamb.
3. De "Lord" wordt aangesproken

Misschien zijn niet alle nummers direct op het geloof gericht, maar indirect en qua woordgebruik is het duidelijk dat dit album een thema heeft. Niets mis mee, maar in mijn ogen wel duidelijk.....

Het is jammer als dat een van de redenen is dat je dit niet zo'n goed album vind, want dat is imo toch echt wel een bijzaak hoor. Een album als Seven Swans van Sufjan Stevens, dat is pas duidelijk een album dat tot den Here is gericht, maar zolang het geen prekend karakter krijgt maakt dat mij helemaal niks uit.

Ik vind hier het begin niet helemaal super. O! Grace is verrassend vrolijk en wel leuk, de volgende 3 nummers doen me niet zo veel. Maar vanaf Whip-Poor-Will komt er in een lekker tempo een trein aan leuke, redelijk korte nummers voorbij. Fijn albuym weer van meneer Molina.

Teksten zijn samen met melodie en stem juist de hoofdzaken in de muziek. Als het een me niet zo bevalt (/stoort), moeten de andere punten dat goedmaken om tot een hoog gemiddelde te kunnen komen.
Begrijp me niet verkeerd, Molina is een groot artiest, maar dit album doet me gewoon niet zoveel. Ach, one man, one opinion....

Ken je gevoel, maar gelukkig is het hier inderdaad in mijn ogen bijzaak, het is zeker geen prediken en volgens mij is het allerminst duidelijk dat de heer Jason gelovig is, sterker nog, volgens mij is ie continu in dubio over alles...
Naja, jammer voor jou en ik ben blij dat ik er geen last van heb, ik vind weer een heerlijke plaat, (nog) niet zo goed als Sojourner of Songs Ohia werk, maar ben net begonnen

Precies, ik heb nog eens naar het album geluisterd en het geloof is inderdaad expliciet aanwezig in de songteksten. Hij is niet aan het prediken, maar heeft twijfels. Dat vind ik dan wel weer erg mooi! Ik blijf het met deze plaat proberen, maar de klik is er nog niet echt. Het haalt het niet bij het eerdere werk. Ik zet in op 3,5*.

Ik vind dit album 13 in een dozijn muziek.
Niet dat ik het slecht vind, maar het is verre van vernieuwend of sensationeel.
Pingel-pingel muziek waar je van moet houden, ik vind het vervelend om lang naar te luisteren.

Een cijfer geven doe ik het niet, aangezien ik nog niet het hele album goed heb geluisterd. Maar mocht ik wat geven, dan zou het een 2,5* worden.
Hoewel ik wel snap dat er mensen zijn die hier enorm van kunnen genieten, maar het moet net in je gevoelslijn liggen oid....niet bij mij dus.
Tis ook niet mijn muziek, maar ja ergens elders in verdiepen kan wel eens verfrissend zijn.

Ik ook.

Okee, het blijft Molina, dus een straf om het te beluisteren is het niet, maar dit voegt voor mij absoluut niks toe aan The Lioness of de titelloze Magnolia-plaat, de twee toppers van Molina. Sterker nog: de vlam ontbreekt hier goeddeels. Uitzondering is 'The Handing Down'.

Whip-Poor Will heb ik trouwens al eens beter gehoord. Stond toch op de demo-cd die bij de Magnolia-lp zat?

Ja.

De demo is gewoon bizar mooi.

Weer een bizar mooie plaat. De spanningsboog van een 'Map of the falling sky' is gewoonweg geniaal. Toegeven, The Black Ram uit de Sojourner boxset heeft een veel dieper geluid, de pure eenzaamheid van zijn 'slaapkamersoloplaten' (leuk Scrabble-woord!), is ook niet niet zo intens en de indiesound is nu helemaal weg. Maar desontdanks klinkt het weer vertrouwd en kwalitatief hoogstaand.

Ik ga deze plaat toch eens moeten beluisteren,... lijkt me een toffe plaat.

Ik vind het het zoveelste groeibriljantje van magnolia electric co.
Weer een aantal krakers als Shenandoah, Little Sad Eyes en Map of the Falling Sky.
De emotionele live-vertolkingen van o.a. eerstgenoemde geven de nummers nog meer waarde.

Om bijna 5 jaar later daar op in te gaan. Als je de levenslijn van Molina enigzinds gevolgd hebt dan zal je wel begrijpen dat er soms 'meer' moet zijn om door te kunnen blijven pushen, het licht had ook 10 jaar eerder uit kunnen gaan.. Als je leven in zo'n diepe put zit en dat jaar na jaar eigenlijk alleen erger wordt.. Drankmisbruik, dat heeft hem totaal gesloopt en is, zoals je waarschijnlijk wel weet, eerder dit jaar overleden aan de gevolgen daar van.
Als hij wat licht vond door zo nu en dan eens te denken dat er iemand over hem waakte dan vind ik dat niet erg.
Er is echter relirock/country waar mijn tenen echt van krom gaan staan. Lieve jongens en meisjes die iedere zondag in de kerk zitten en geen slecht woordje zullen zeggen.
Jason Molina behoorde daar niet toe, gelukkig.

Dit is niet zijn beste album maar Map of the Falling Sky... geweldig en helaas intussen ook toepasselijk op Molina zelf. Tthe loneliness between us is right where you are.

Hope Dies Last, Map of the Falling Sky en Little Sad Eyes zijn mijn favoriete nummers van dit heerlijke album.

Die kun je gewoon aanvinken ...
Dat scheelt weer een bericht