McCoy Tyner Quartet - New York Reunion (1991)
mijn stem
4 stemmen
3
geplaatst: 26 mei 2020, 22:02 uur
Met: Joe Henderson (tenorsax); McCoy Tyner (piano); Ron Carter (bas); Al Foster (drums)
McCoy Tyners majestueuze passie past uitstekend bij de speelse intelligentie van Henderson. Geen wonder dus dat ze geregeld elkaar gezelschap opzochten. Aansprekende voorbeelden zijn hun beider bekendste soloplaten, Page One (Henderson) en The Real McCoy (Tyner).
Het woord ‘reunion’ verwijst dan misschien het meest naar The Real McCoy, alleen is de drummer hier niet Elvin Jones. Je zou misschien denken dat in de notenstorm die Henderson en Tyner hier samen produceren, een ritmetandem sowieso weinig aandacht opeist, maar niets is minder waar. Carter en Foster (ook niet bepaald de minsten natuurlijk) geven goed partij en stelen op sommige momenten zelfs de show.
Over het spel valt dan ook werkelijk niets negatiefs te zeggen: zo gepassioneerd, virtuoos en soepel hoor je ze niet vaak. De echte vernieuwingsdrang is misschien wat minder hoorbaar, twee a drie decennia nadat de heren hun eerste meesterwerken opnamen. Deze veteranen namen er in 1991 genoegen mee om samen de pannen van het dak te spelen, en veel meer heeft de liefhebber ook eigenlijk niet nodig.
McCoy Tyners majestueuze passie past uitstekend bij de speelse intelligentie van Henderson. Geen wonder dus dat ze geregeld elkaar gezelschap opzochten. Aansprekende voorbeelden zijn hun beider bekendste soloplaten, Page One (Henderson) en The Real McCoy (Tyner).
Het woord ‘reunion’ verwijst dan misschien het meest naar The Real McCoy, alleen is de drummer hier niet Elvin Jones. Je zou misschien denken dat in de notenstorm die Henderson en Tyner hier samen produceren, een ritmetandem sowieso weinig aandacht opeist, maar niets is minder waar. Carter en Foster (ook niet bepaald de minsten natuurlijk) geven goed partij en stelen op sommige momenten zelfs de show.
Over het spel valt dan ook werkelijk niets negatiefs te zeggen: zo gepassioneerd, virtuoos en soepel hoor je ze niet vaak. De echte vernieuwingsdrang is misschien wat minder hoorbaar, twee a drie decennia nadat de heren hun eerste meesterwerken opnamen. Deze veteranen namen er in 1991 genoegen mee om samen de pannen van het dak te spelen, en veel meer heeft de liefhebber ook eigenlijk niet nodig.
* denotes required fields.
* denotes required fields.