Lusine Icl - Iron City (2002)

Albumpje met een mooi hoesje op het Hymen label ... moet een mens nog meer redenen hebben om een artiest uit te proberen ? Iron City was mijn eerste contact met Lusine Icl (buiten ooit eens een gedownload trackje in een ver verleden), en bevalt best al is het zeker niet wereldschokkend. Downtempo doorweven met licht gepruttel om zo tot een dromerig geheel te komen.

"Blind" opent mooi, met zachte melodieën en dromerige ritmes. Een rustig 'ping' melodietje loodst je door het hele nummer. "Invisible" is wat minder melodisch, en daardoor ook wat minder interessant. Want ritmisch stelt het verder niet echt veel voor, zeker niet om centraal gezet te worden. Aardig sfeertrackje, maar verdwijnt al te makkelijk identiteitsloos in de achtergrond. "Shoot The Moon" komt ook pas zeer laat op gang, en moet het daarom ook vooral hebben van wat rustgevend gepruttel met minimale melodieën. "Strand" gaat zelf nog een stap verder, en plaatst enkel een paar miniem zachte plopjes over een verre wave en warme bass. uiterst relaxerend, best mooi, maar mist toch ook weer net dat iets dat het een echt eigen karakter zou geven. "Numbers" is weer wat geanimeerder, en een zeer aangenaam trackje bovendien. Perfect om op een zondagmiddag rustig achteruit te zakken en te kijken naar de voorbijdrijvende wolken, om de nakende maandag toch maar zo ver mogelijk weg te drijven.

"Tonic" dobbert op dit elan verder, al introduceert het wel enkele opvallendere samples. "Scheming" klinkt iets groovier wat op zich wel jammer is. Doorprikt een beetje die lazy sfeer, en maakt het wat meliger. "Bent" klinkt dan weer net wat zenuwachtiger, met ook een ietwat hardere bass. Opzich niet zo'n goeie move, want net toen de sfeer duidelijk gezet was, doorbreekt Lusine Icl het weer, alleen niet met de juiste tracks naar mijn gevoel. Wordt plots allemaal heel wat cheesier en hipper, niet echt een sfeer waar ik mee geconfronteerd wil worden na het eerste deel van het album. Gelukkig is het maar een korte uitstap, en wordt er snel gecorrigeerd, want "The Fast Lane", tegen de logica van de titel in is een uiterst gezapige, bijna ambient track die weer lekker languit doorplopt. "Perpetual" sluit het album mooi af, en vat het album ook goed samen.

Goed album dus, maar nergens uitschieters, of tracks die lang bijblijven. Perfect voer om niet actief naar te luisteren, met enkel een klein dipje naar het einde toe, maar met een sterker begin dat compenseert. "Blind" is wat mij betreft de beste track (4*), het hele album komt een halve ster lager uit. 3.5* dus.