Portugal. The Man - The Satanic Satanist (2009)

Deze heren zetten er een aardig tempo achter!

Tja, weer hetzelfde gevoel voor mij. Het klinkt allemaal best degelijk en hier en daar zelfs een tikkie zelf-vernieuwend, maar dit zijn geen platen die blijven hangen of die je na een jaar nog eens uit de kast pakt. Daarvoor is ook deze plaat te vlak, te gepolijst en mede daarom niet spannend genoeg. 2,5*

Wat inhoudsloze oneliners verwijderd.

Ik moet zeggen dat het eerste gedeelte van de plaat na een paar keer Luisterpalen er bij mij wel in gaat. Nu het 2de stuk nog. Verhoog naar 3 sterren

Rare score, zeker gezien alle positieve recensies. Sowieso verdiend een album van deze heren geen cijfer onder de 3,5, ga hem snel eens luisteren.

Portugal. The Man wil groots zijn

Zelf had ik nog nooit van Portugal. The Man gehoord, maar door een recensie van Gijsbert Kamer in de Volkskrant van hun nieuwste CD ‘The Satanic Satanist’ werd ik nieuwsgierig. Met een zeer prettige ervaring tot gevolg.

Don’t hesitate to call your local station and tell them that they should really be playing PTM that would be OK with us. It actually does make a big difference when radio hears from listeners about songs. (Bron: Portugal. The Man)

Portugal. The Man (PTM) is een oorspronkelijk uit Alaska afkomstige indie-rockband. De aparte bandnaam (inclusief punt) is gebaseerd op het ‘bigger than life’ principe dat je kunt oplopen bij grote bekendheid en bewondering. Portugal staat voor een willekeurige natie waarin miljoenen levens samen groter zijn dan …Terwijl The Man het weer terugbrengt tot 1 enkele man. Zanger John Gourley wil ook nog een boek schrijven over de avonturen van zijn vader onder dezelfde titel, maar daar is het nog niet van gekomen.

De 5 mannen van PTM maken vooral op dit laatste album lekker in het gehoor liggende popmuziek die na een aantal keren luisteren steeds meer herkenning teweeg brengt. “Waar heb ik dat eerder gehoord?” denk je maar waarschijnlijk was dat de vorige keer dat je naar PTM luisterde.

De psychedelische hoes in pasteltinten en de (mogelijk) afschrikwekkende cd-titel zullen een eerste kennismaking in de weg kunnen staan, maar de doorbijters worden zeker beloond met vrolijke klanken. Samenzang en de nodige elektronica zorgen voor een mooi vol geluid. Zonder de elektronica kan ook. Dan heet het album The Majestic Majesty.

Vele nummers op dit album hebben hitpotentie (zoals bijvoorbeeld The Sun), maar de weg naar de radiostudio heeft PTM nog nauwelijks gevonden. Vandaar dat de heren van PTM hun fans aanmoedigen te helpen bij hun streven groter dan het leven zelf te worden.

Tekst afkomstig van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Vreemd, zo'n lage score. Staan weer een aantal pareltjes op en de muziek klinkt als een klok...

Een wat toegankelijker album dan zijn voorganger. Mooie kleine liedjes blijven het goed doen bij mij. Luister ook naar Port O' Brien, ook zo'n lekker band.

Hmm.. een beetje streven naar populariteit doen ze volgensmij wel. Ze geven in Nederland een stuk of 5 optredens in een maand. En ik moet zeggen dat ik ze na het optreden van gisteren nog wat meer gaan waarderen. Ook dit album is weer erg lekker, toch een beetje ondergewaardeerd hier op MuMe.

Correctie: gewoon een goed album.

Wat een beetje tijd niet kan doen

Fijn album. Lekker in het gehoor liggende indie-rock met een vleugje indie-pop.
Niet heel catchy en het blijft ook niet echt hangen, maar opener 'People Say' trekt al zo'n 2 jaar mijn aandacht.

Meer van het album kende ik eigenlijk niet, tot sinds kort.
Ik heb het hele album nu een aantal keren beluisterd en dat klinkt ook prima!
Lekker uptempo en wat elektronica. Dat kan ik wel waarderen en is een welkome verademing naast alle akoestisch georienteerde muziek die ik vaak luister.
Het doet mij vaak/bij vlagen denken aan andere bands als Cloud Control, Graffity 6, Last Shadow Puppets en Broken Bells.

In dit lekkere nazomerweer is dit een prima album, hoewel ik het liever iets eerder had ontdekt zodat ik het had kunnen luisteren in de zon op Mallorca.

Het duurde even, maar dan heb je ook wel wat! De muziek begin ik steeds beter te vinden nu ik de cd in mijn handen heb ben ik helemaal verkocht. Wat een onvoorstelbaar mooi hoesje zit er om zeg!

Mijn favoriet van dit album is trouwens Mornings. Bijna een ode aan Pink Floyd qua stijl