Amen Dunes - Dia (2009)

Verschrikkelijk goed! Het eerste deel van de plaat is een mix tussen shoegaze, psychedelica, noise- en spacerock, nogal weird dus. Het tweede deel van de plaat slaat dan opeens om naar prachtige akoestische songs die uit de sixties weggelopen lijken. En alles is opgenomen in een blokhut, wat een soms werkelijk claustrofobisch effect aan je meegeeft.
Oftewel? Thee Oh Sees meets Spacemen 3 meets Skip Spence. Zonde van al die lage stemmen hier, want dit is een van de beste psych-folk-platen die ik gehoord heb!

Inderdaad een fijn, gevarieerd plaatje - Clor doet al een worp naar omschrijving(en) van de muziek, waar de conclusie 'weird' met betrekking tot de logica voor de verzameling nummers an sich wel juist is. Toch een overheersend bandgeluid, waar de zang dé grote kenmerkende factor is.

Vooral het eerste deel bevalt me goed, met fijne lo-fi rammel-dreun-liedjes. Goede troep is geen rommel!

Het tweede deel is ook prima (Castles, en Breaker), wel wat meer poppy (leuk hoe niet-poppy poppy nummers toch nog kunnen blijven) maar het begin is toch het meest interessant. Leuk album.