Neuronium & Vangelis - A Separate Affair (1996)

Begin jaren '80 bezocht Michel Huygen van Neuronium Vangelis in zijn Nemo Studios in London en besloot samen met hem om wat geïmproviseerde stukken met hem te spelen: een soort van jamsessie dus. Van de opnames die daarvan werden gemaakt, besloot Michel later om daarvan de beste stukken te selecteren en uit te brengen. Het uiteindelijke resultaat is terug te horen op dit album die ook wel bekend staat als simpelweg "In London".
In de wandelgangen circuleerde heel lang het gerucht dat dit album (in wat voor uitgave dan ook...), erg moeilijk te verkrijgen was, ondanks dat ie verschillende releases heeft gehad en in 2002 nog een keer als een soort van Platinum Edition is uitgebracht. Feit blijft dat het in de praktijk allemaal wel mee valt, echter is het wel zo dat bepaalde uitgaves hiervan behoorlijk prijzig zijn.
V.w.b. de muziek: vooral voor die-hard fans van Vangelis, is dit eigenlijk gewoon verplichte kost. Vangelis herken ik er ook zeker in terug. De muziek van Neuronium ken ik daarentegen stukken minder, dus daar kan ik minder over oordelen. Echter doet dat er voor mij niet zo heel veel toe.
De vooral zeer ruimtelijk klinkende, ongrijpbare en visionaire muziek is zeker interessant te noemen. Pakkend en toegankelijk is het niet, maar het is ook weer niet zulke bizarre muziek als bijvoorbeeld Beaubourg of Invisible Connections. Wel is de verrassing er na het eerste nummer af, aangezien nummers 2 en 3 gewoon ingekorte versies zijn van nummer 1 en dus niets nieuws verder onder de zon bevatten.
Uiteindelijk is het als unicum zeker een belangrijke release. Muzikaal is het ook zeker de moeite waard, zij het niet zo heel erg bijzonder, zeker omdat na het eerste nummer er eigenlijk alleen nog maar sprake zijn van herhalingen. Uiteindelijk als geheel genomen, toch maar voor de gulden greep van 3,5 punten gegaan.

Ben door het nevenstaande bericht wel nieuwsgierig geworden en heb inmiddels het album besteld. Zodra deze binnen is mijn bevinding alhier. Tenslotte, mooi verslag CorvisChristi.

Het is een bijzondere combinatie van artiesten laat ik daar maar mee beginnen. Michel Huygen die uit België vertrok om in Spanje de groep Neuronium op te richten, wat door de nodige wisselingen nooit echt van de grond kwam en het in feite een synoniem werd van de naam Michel Huygen. Vangelis die uit Griekenland vertrok om vanuit London de wereld kennis te laten maken met zijn muziek. Eerst in de groep Aphrodite's Child om daarna solo te gaan met hier en daar een bijzondere samenwerking.

Ja, en dan komen deze heren elkaar tegen in de Nemo studio te London om samen wat in elkaar te zetten. Aan de eerste track is duidelijk te zien dat Huygen van de partij is, want hij noemt zijn werk Psychotronic Music. De eerste track begint vanuit het niets en doet qua structuur denken aan Vangelis die een landschap maakt met klanken. Gaande weg komt de sound van Neuronium wel iets naar boven, maar het is duidelijk 1 - 0 in het voordeel van de Griek. En dan de muziek zelf het is een wat duster verhaal en roept bij mij een gevoel op van in een gebied te zijn terecht gekomen wat zich achter het Melkwegstelsel bevindt. Weg dus uit het drukke London. Wel is het jammer dat de heren wat te lang in een bepaalde sfeer blijven hangen waardoor er wat dynamiek ontbreekt. Jammer, omdat een bombastische uithaal van Vangelis niet zou hebben mistaan.

De overige twee tracks zijn zoals CorvisChristi al aangaf ingekorte versies. Ja, het is een interesante combinatie op papier. maar iets in mijn gevoel geeft me aan dat Huygen in London was en zin had in koffie en bij Vangelis aanbelde op een achternamiddag, waaruit dit is ontstaan.

Van deze unieke ontmoeting is ook een filmpje gemaakt. De beeld kwaliteit is niet al te best, maar het geeft desalniettemin een kijkje hoe het er in de studio toeging.

http://www.youtube.com/watc...

Inderdaad een uniek filmpje. Overigens is de derde man in het filmpje (zonder baard), Keith Spencer-Allen: de studio-engineer die in die tijd veel met Vangelis in de studio zat. Overigens is hij ook degene die de tekst van het titelnummer van Albedo 0.39 heeft ingesproken.