Aerosmith - Honkin' on Bobo (2004)

Ik kan echt niet wachten tot dit album uitkomt. Aerosmith keert met dit album terug naar de roots: ze hebben 11 bluesklassiekers gecoverd en hun typische Aerosmith-sound er aan toegevoegd. Ik heb een aantal nummers (Roadrunner, Baby Please Don't Go, You Gotta Move, Stop Messin' Around) al gehoord, en ik moet zeggen: dit is absoluut het beste dat ik in LANGE tijd van ze gehoord heb. Ik durf zelfs te zeggen dat het in de buurt komt van DE klassiekers Toys in the Attic en Rocks. De sound van die nummers is trouwens ook weer gelijk aan hun jaren 70 werk (dus van voor ze commercieel gingen). Oftewel: geen popballads gericht op de top 40 meer, maar lekkere bluesige hardrock: stevig, maar het swingt de pan uit Daarom ben ik het ook totaal niet eens met de genres die hierboven bij de beschrijving staan. Pop/rock: schande . Misschien zou je denken dat Aerosmith dit is als je alleen hun singles van de afgelopen jaren (=ballads) kent, maar geloof mij: Aerosmith is een rock/hardrock-band. En dit album is absoluut geen pop/rock...
Maar goed, nog maar twee weekjes wachten (release datum is 29 maart) en dan wordt het genieten!!!

Ik was vergeten hier de releasedatum in te stellen.

"Honkin' on Bobo" vind ik erg leuk! Erg goed gedaan, ik hoop dat Aerosmith zo blijft als ze over een tijdje een nieuw album opnemen met wel alleen eigen nummers.

Super cd.
Ben zowiezo erg fan van Aerosmith.
Heb ook de dvd You gotta move gezien.
In het bonus materiaal was te zien hoe de cd werdt gemaakt enzo.
En tijdens het concert werden natuurlijk deze nrs en een aantal anderen gespeeld.
Jesus Is on the Main Line vind ik een erg apart maar vooral goed nummer.
4* voor deze cd is zeker verdient.

Een middelmatig coveralbum, eigenlijk niks speciaals. Niet slecht, niet goed, dat is volgens mijn maatstaven in beoordeling een 2,5/5.

2,5 is eigenlijk te veel, vervelend album.

LEkker album Aerosmith speelt hier goede bleuscovers. Ze kunnen het nog prima en het album is beter dan Just push play.
3,5*

Lekker bluesrock album en na al die jaren eindelijk weer een glimps van de oude Aerosmith. Goede covers zonder échte uitspringers, maar mindere nummers zitten er aan de andere kant ook niet tussen. Hopelijk houden ze deze sound vast op het nieuwe album en gaan ze niet terug naar de overgeproduceerde sound van Just Push Play. Het uitstekende solo-album van gitarist Joe Perry uit 2005 geeft alvast hoop op betere tijden.

4 sterren

jaja deze wil ik ook nog wel eens!

Oftewel zometeen dus !

Toch nog wel een chill album!

Geinig tussendoortje dit...

Erg productief is Aerosmith dus ook niet geweest de afgelopen 10 jaar....

Prima tussendoortje! Aan de ene kant is het jammer dat ze covers nodig hebben om terug naar hun roots te gaan. Aan de andere kant klinken die covers wel erg Aerosmith! Met andere woordenl; ze maken ze wel tot hun eigen songs. En dat is knap!

Top album!

Ondanks dat "Honkin' on Bobo" uitsluitend covers bevat van bluesklassiekers, weet Aerosmith er haar eigen geluid aan mee te geven. Met andere woorden: ze zetten de klassiekers volledig naar hun eigen hand, en dat is knap. Deze hele plaat straalt die typische Aerosmith sound uit van hun beginperiode. Blues met die kenmerkende vuige en rauwe rand. Natuurlijk zijn de productietechnieken sterk verbeterd sinds toen, maar het is nog steeds onvervalste Aerosmith blues. De gitaartandem Joe Perry en Brad Whitford werkt als een dolle. De ritmesectie grooved als de neten en Steven Tyler zingt hier op zijn typische briesende, jankende, gillende en krijsende manier door heen. Heerlijk gewoon. De heren hebben het niet beter kunnen verwoorden in het boekje en ik sluit me hier volledig bij aan: "Honkin' on Bobo" is blues done Aerosmith style".

Dit plaatje hadden ze beter in een kleine live setting kunnen opnemen. Misschien had het mij dan wat meer gedaan zoals op de You gotta move dvd

zo'n album geeft toch wel een heleboel plezier!!!!

Van deze plaat net wat losse nummers gehoord op joeptjoep, maar de sound spreekt me enorm aan. Het mag dan wel een cover album zijn, maar wat ik gehoord heb klinkt wel lekker. Toch nog maar wat meer in deze verdiepen. En best vreemd dat deze overal best laag beoordeeld word. Een artiest als Eric Clapton heeft b.v aangetoond met On The Cradle dat je met een coveralbum zomaar je beste werk kunt uitbrengen. Kan maar zo zijn dat deze mij bijna net zo goed gaat bevallen dan hun jaren 70 platen.

Deze nu ook compleet beluisterd, en vind het bijna vergelijkbaar met hun eerste studioplaten, maar dan met een moderne geluidskwaliteit. Het betreffen wel allemaal covers, maar dat maakt mij niet uit, het is met veel energie en intens gespeeld, en deze bevalt mij beter dan al hun jaren 80 platen. Nu Rocking The Joint nog eens in huis halen, omdat het een live plaat uit 2005 is met voornamelijk jaren 70 nummers, benieuwd hoe dat klinkt .

Eindelijk, ik had ze bijna opgegeven!
Voor mij persoonlijk een echte lekkere plaat, weliswaar covers, maar dat soort me geenszins.
Steven Tyler is toch een ondergewaardeerde professionele smoelschuiver, zoals hij hier losgaat.
Knappe, rootsy plaat!

Een plaat vol met covers maar waar in ieder geval weer met een knipoog wordt gekeken naar de jaren 60/70 en waar de blues weer enigszins eer wordt aangedaan. Een song als Eyesight to the Blind, oorspronkelijk van Sonny Boy Williamson II klinkt na de laatste paar vermoeiende platen van de band helemaal fris en zelfs urgent. Zo hoor je Aerosmith toch het liefst, swingend, rock n' roll en een vleugje blues. Ook Baby Please Don't Go van Big Joe Williams mag in de versie van Aerosmith mijn oren teisteren. Back Back Train is lekker loom en sompig, volgens mij gezongen door Joe, hoewel ik Perry liever gitaar hoor spelen dan dat hij zingt, maar dat mag de pret niet drukken. You Gotta Move; het feestje gaat door. Het gospelachtige Jesus Is on the Main Line sluit de schijf af en is ook niet onaardig. Zo vormt Honkin' on Bobo een aangename twist in het oeuvre van de heren. De gekozen covers passen de heren als een jas, zijn geknipt voor Tyler's stem en de heren lijken wel plezier uit te stralen. En deze vorm van energieke bluesrock past de band prima. Een wat vergeten plaat van de band waar fans van het eerste uur nog wel mee uit de voeten kunnen lijkt mij.

Tussenstand:

1. Rocks
2. Night in the Ruts
3. Toys in the Attic
4. Get Your Wings
5. Honkin' on Bobo
6. Aerosmith
7. Pump
8. Permanent Vacation
9. Rock in a Hard Place
10. Done With Mirrors
11. Draw the Line
12. Just Push Play
13. Get a Grip
14. Nine Lives